All Chapters of กลับกลายรักแม่ของลูก: Chapter 11 - Chapter 20

วันต่อมา บนรถ วันนี้หมออนุญาตให้นาราออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว เซฟให้นารานั่งบนรถเข็น แล้วเขาก็เข็นเธอมาขึ้นรถซึ่งเขาโทรบอกลูกน้องให้ขับมาจอดไว้ให้ตั้งแต่เมื่อวาน "เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปเก็บเสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นแล้วไปอยู่ที่บ้านฉัน" "นาราขออยู่บ้านตัวเองไม่ได้เหรอคะ นาราไม่อยากไปอยู่ที่อื่น"เธอพูดด้วยแววตาอ้อนวอน "อยู่บ้านฉันแหละดีแล้ว เพราะเธอจะปลอดภัยกว่าอยู่ที่บ้านตัวเอง" เขาไม่ไว้ใจลลิล กลัวว่าลลิลจะมาระรานเธอ ถ้าเกิดรู้ว่านาราท้องกับเขา แล้วอีกอย่างลลิลไม่ชอบนาราเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ฉะนั้นเขาต้องป้องกันเอาไว้ก่อน "ไม่ปลอดภัยยังไงคะ นาราก็อยู่มาตั้งแต่เกิด แล้วก็ไม่มีอะไรที่ไม่น่าปลอดภัยด้วย ส่วนเรื่องแพ้ท้อง อีกไม่นานมันก็จะหายไปเอง ไม่แพ้จนถึงคลอดหรอกค่ะ นาราศึกษามาแล้วว่าพอท้องเข้าสู่เดือนที่สาม อาการแพ้ก็จะเริ่มหายไปค่ะ" "เธอเชื่อฉันเถอะ ฉันกลัวว่าเธอจะเป็นลมแบบวันนั้นอีก ฉันเป็นห่วง...เอ่อ..ฉันเป็นห่วงลูกของฉันที่อยู่ในท้องเธอ" "นาราต้องอยู่ในโอวาทของคุณทุกเรื่องเลยเหรอคะ ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจเองใช่มั๊ยคะ" "เธออย่าคิดแบบนั้นสิ เธอคิดซะว่าพ่อคนนึงอยากดูแลแล้วก็ปกป้

บ้านเซฟ เซฟจอดรถแล้วเดินเข้ามาภายในบ้านด้วยอาการเหม่อลอย เพราะใจเป็นห่วงนาราที่ต้องอยู่บ้านคนเดียว "เป็นไงบ้างลูก ตามหาหนูนาราเจอมั๊ย" แม่เอ่ยถามทันทีที่เขาเดินเข้ามา "นารากลับบ้านครับ" "แล้วทำไมไม่รับกลับมาด้วยล่ะ" "เขาไม่ยอมออกมาเจอผมครับ" "แล้วหนูนาราโกรธเรื่องอะไร เขาถึงไม่ยอมเจอหน้าลูก" "ลลิลต่อว่านารา ตอนที่เจอกันในร้านอาหารวันนี้ครับ" "คงจะว่าแรงล่ะสิท่า หนูนาราถึงได้โกรธไม่ยอมเจอหน้าใครขนาดนั้น" "แรงครับ ผมได้ยินผมยังรับไม่ได้เลย" "แล้วยังอยากจะแต่งงานกับเขาอยู่อีกมั๊ย" "ดูไปเรื่อยๆก่อนครับ ตอนนี้ผมยังให้คำตอบอะไรไม่ได้" "พ่อกับแม่จะรอดูนะ ว่าลูกจะตัดสินใจยังไง" "ครับ ผมขอขึ้นไปชั้นบนก่อนนะครับ "ลูกจะขึ้นไปทำไมชั้นบน ไม่กลับคอนโดไปหาแฟนเหรอ" "ไม่ครับ คืนนี้ผมจะนอนที่นี่" "แต่ห้องนั้นมันเป็นห้องนอนของหนูนาราแล้วนะ ไม่ใช่ห้องของลูกตั้งนานแล้ว" "ห้องนาราก็เหมือนห้องผมนั่นแหละครับแม่" ว่าจบ เขาก็เดินไปยังชั้นบน เซฟเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของเขา ซึ่งตอนนี้ได้กลายเป็นห้องของนาราไปแล้ว เขาเดินเข้ามาพลางกวาดสายตามองไปรอบห้อง ปรากฏว่าห้องของเขาถูกจัดข้าวของอย่างเป็นระ

วันต่อมา เซฟและนาราตื่นขึ้นมาในเวลาหกโมงเช้า จากนั้นทั้งสองก็อาบน้ำแต่งตัวแล้วพากันออกไปจากบ้าน บนรถ "เธอหิวหรือยัง" "ยังไม่หิวค่ะ" "งั้นก็ไม่ต้องแวะที่ไหนนะ เดี๋ยวไปทานข้าวที่บ้านเลย" "ค่ะ" ว่าจบ เขาก็เหยียบคันเร่งแล้วมุ่งหน้าเพื่อกลับบ้าน เมื่อมาถึงบ้าน พ่อแม่ของเซฟและเซนก็กำลังจะทานข้าวกันพอดี ทั้งเซฟและนาราก็เลยมานั่งร่วมโต๊ะกับทุกคน แล้วทานข้าวกันจนเสร็จ "ผมขอพานาราขึ้นไปชั้นบนก่อนนะครับ" ว่าแล้ว เขาก็พานาราขึ้นไปยังชั้นบนแล้วเปิดประตูห้องนอนและเข้าห้องไป "คุณไม่ไปทำงานเหรอคะ" "ฉันกลัวว่าเธอจะหนีอีก ก็เลยต้องอยู่เฝ้า" "นาราไม่หนีหรอกค่ะ คุณอย่าทิ้งงานมาเฝ้านาราเลยค่ะ" "แน่นะ ว่าจะไม่หนีไปไหนอีก" เขาชี้นิ้วมาตรงหน้าเธออย่างคาดโทษ "ค่ะ นาราจะไม่หนี" "อืม งั้นฉันไปทำงานก่อนนะ แล้วตอนเย็นฉันจะกลับมาหาเธอ" "กลับมาทำไมคะ ทำไมถึงไม่กลับคอนโด ปกติคุณก็อยู่คอนโดนี่คะ แล้วทำไมคุณถึงต้องกลับบ้านด้วย" "ช่วงนี้ฉันไม่อยากอยู่คอนโด ฉันอยากกลับบ้านมากกว่า" "แต่ห้องนี้เป็นของนาราแล้วนะคะ คุณจะมาอยู่ได้ยังไง" "อยู่ได้สิ ก็อยู่เหมือนแบบเมื่อคืนไง" "แต่เมื่อคืนคุณไม่ได้บอกว่าจะน

4 เดือนต่อมา ตลอดสี่เดือนที่ผ่านมานี้ เซฟจะกลับมานอนบ้านทุกวัน นอนกับนาราทุกคืน จนเขาชินกับการที่ได้นอนกอดเธอไปเสียแล้วโดยที่ไม่ได้กลับไปคอนโดเลย ส่วนลลิลก็เจอกันที่บริษัททุกวัน คุยกันปกติในเรื่องงาน แต่ไม่ได้คุยกันเรื่องส่วนตัว และเดือนนี้ก็ถึงกำหนดคลอดของนาราเช่นกัน "เธอตื่นเต้นมั๊ย ที่จะได้เห็นหน้าลูกในอีกไม่กี่วัน" "ตื่นเต้นค่ะ นาราอยากให้ถึงวันนั้นเร็วๆจัง แล้วก็ดีใจที่จะได้แยกห้องนอนกับคุณด้วย" "ตอนเลี้ยงลูกเธอก็ต้องอยู่ห้องนี้อยู่ดี" "ถ้างั้นก็เป็นคุณนั่นแหละที่ต้องย้ายไปอยู่ห้องอื่น" "จะให้ฉันย้ายไปอยู่ห้องไหนล่ะ ในเมื่อห้องนอนฉันก็คือห้องนี้" "งั้นนาราจะย้ายไปอยู่อีกห้องค่ะ" "เธอจะย้ายไปอยู่ห้องไหน" "ก็ยังมีห้องเหลืออีกตั้งสองห้องนี่คะ นาราถามคุณป้าเมื่อไม่นานมานี้ค่ะ" "โธ่! แม่" เขาอุทานออกมาเพราะเขาลืมสั่งแม่ไว้ว่าห้ามบอกนาราว่ามีห้องว่างเหลืออยู่ "คุณน่ะมันคนหลอกลวง" "ที่ฉันไม่บอกความจริงว่ายังมีห้องว่าง ก็เพราะว่าฉันอยากนอนอยู่ใกล้ลูกหรอก" "อีกไม่กี่วันคุณก็จะได้อยู่ใกล้ลูกสมใจแล้วค่ะ เพราะเขาจะออกมาให้คุณได้เห็นแล้ว" "ใช่ แล้วเธอก็ต้องนอนกับลูก แล้วฉันก็จะน

บ้านเซฟ 18.15 น. เซฟลงจากรถแล้วสาวเท้าเข้ามาในบ้าน ซึ่งตอนนี้แม่เขากำลังอุ้มลูกและชวนลูกเขาเล่นหัวเราะคิกคักกันอย่างสนุกสนาน "วันนี้ทำไมโดนัทถึงยังไม่เข้าห้องครับ ปกติเวลานี้จะอยู่ในห้องนอนกับแม่เขาไม่ใช่เหรอครับ" "คืนนี้โดนัทจะนอนกับแม่" "ทำไมครับ" "วันนี้หนูนาราเขากลับไปบ้าน" "กลับไปทำไมครับ" "ลูกก็ถามแปลก หนูนาราเขาก็มีบ้านนะลูก เขาก็ต้องกลับบ้านสิ" "ปกติเขาจะพาลูกไปด้วยไม่ใช่เหรอครับ แล้ววันนี้ทำไมถึงไม่พาไปด้วย" "เขาจะพาไปด้วยนั่นแหละ แต่แม่บอกว่าไม่ต้องพาไปทุกครั้ง ให้อยู่กับแม่บ้างก็ได้ หนูนาราเขาก็ไม่ใช่คนเรื่องมากอยู่แล้ว เขาก็เลยไม่ขัดใจแม่" "ให้ลูกนอนกับผมก็ได้นะครับ" "ให้นอนกับแม่นี่แหละดีแล้ว" "งั้นก็ตามใจแม่แล้วกันครับ" ว่าแล้ว เขาก็ไปรับลูกจากแม่มาอุ้มแล้วหยอกล้อกับลูกอยู่สักพัก จากนั้นก็ขอตัวขึ้นไปชั้นบน "เดี๋ยวก่อนสิเซฟ" "แม่มีอะไรจะคุยกับผมเหรอครับ" "เห็นเซนบอกแม่ว่าแฟนลูกตอนเรียนอยู่ม.ปลาย มาทำงานเป็นเลขาของลูกเหรอ" "ใช่ครับ เขาเพิ่งมาทำงานวันนี้เป็นวันแรก" "มาทำงานอยู่ใกล้กันแบบนั้น ลูกไม่กลัวถ่านไฟเก่าลุกโชนเหรอ" "แม่พูดเหมือนพี่เซนเลยนะครับ" "แ