กลับกลายรักแม่ของลูก

เซฟ อายุ 26 ปี มีแฟนแล้ว

นารา อายุ 23 ปี

.

.

.

.

ตัวอย่างนิยาย

"ฉันขอให้เธอช่วยเก็บเรื่องระหว่างเราที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไว้เป็นความลับ ห้ามบอกให้ใครรู้"

"นาราจะไม่บอกใครค่ะ นาราจะไม่ทำให้คุณเดือดร้อนแน่นอนค่ะ"

"ขอให้ระหว่างเราต่างคนต่างอยู่ ให้เหมือนกับหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เธอทำได้ใช่มั๊ย"

"ทำได้ค่ะ" เธอพูดด้วยแววตาแน่นิ่ง

"นี่คือเช็คเงินสดสามล้านบาท สำหรับครั้งแรกของเธอที่เสียให้ฉันไปเมื่อคืน" เขาพูดพลางหยิบเช็คมาวางบนโต๊ะตรงหน้าเธอ

"คุณเอากลับไปเถอะค่ะ เพราะนาราไม่ต้องการเงิน" เธอหลุบตามองเช็ค แล้วบอกเขาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

"แล้วเธอต้องการอะไร"

"คำขอโทษจากคุณค่ะ"

"ฉันไม่ผิด จะให้ฉันขอโทษเธอได้ยังไง ถ้าเมื่อคืนเธอไม่เข้าไปนอนในห้องของฉัน เรื่องก็คงไม่เกิด"

"ถ้างั้น นาราก็ต้องขอโทษคุณด้วยนะคะ นาราผิดเองค่ะ ที่เข้าไปนอนในห้องของคุณ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว คุณก็กลับไปเถอะค่ะ นาราจะพักผ่อน" ว่าจบ เธอก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปเข้าห้องนอนทันที

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

มหาวิทยาลัยเอกชนเมื่อ 4 ปีก่อน

"พี่เซฟคะ" เธอเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา แล้วเอ่ยเรียกเขาที่ยืนพิงรถหรู ซึ่งกำลังกดโทรศัพท์เพื่อโทรหาใครบางคนอยู่ด้วยอารมณ์หงุดหงิด

"อะไร!" เขาเงยหน้าขึ้นมาแล้วเอ่ยถามเสียงเข้มแฝงไว้ด้วยความรำคาญ

"หนูชื่อนารานะคะ เรียนอยู่ปีหนึ่ง" เธอมีผลการเรียนดี จึงได้เป็นนักเรียนทุน แล้วเธอก็ได้เข้ามาเรียนที่มหาลัยเอกชนแห่งนี้

"ใครอยากรู้จักเธอ!?"

"...." เธอก้มหน้างุดเมื่อเขาตอกกลับมาแบบนั้น

"เธอกำลังจะมาบอกว่าชอบฉันใช่มั๊ย เธออย่าเสียเวลาเลยนะ เพราะฉันไม่มีวันชอบเธอ จะบอกอะไรให้นะ ว่าไม่ใช่มีแค่เธอคนเดียวที่มาบอกว่าชอบฉัน มีผู้หญิงอีกหลายสิบคนที่มาบอกว่าชอบฉันแล้วก็บอกรักฉันทุกวัน แต่ฉันก็ไม่เคยชอบใคร ฉันจะบอกให้เอาบุญนะ ว่าฉันมีแฟนแล้ว แล้วฉันก็รักแฟนฉัน เพราะฉะนั้นเธอเลิกชอบฉันซะ เพราะชาตินี้ฉันก็ไม่มีวันที่จะชอบเธอ ต่อให้โลกนี้จะมีผู้หญิงแค่เธอคนเดียวก็ตาม ฉันก็ไม่มีวันที่จะชอบเธอ"

"มันไม่ใช่อย่างที่พี่เซฟคิดนะคะ นาราแค่จะบอกพี่เซฟว่า..."

"กลับไปซะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอ แล้วอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก" เขารีบพูดดักคอ เพราะเขาไม่อยากฟังคำแก้ตัวจากเธอ

"....." เธอนิ่งงันไปกับคำพูดของเขาที่เข้ามากระแทกใจเธอเข้าอย่างจัง เธอเพียงจะมาขอบคุณเขาที่เขาเคยช่วยเหลือเธอไว้เมื่อหลายวันก่อน แต่คำพูดของเขาได้ทำให้เธอกระจ่างแจ้งแล้วทุกอย่าง เธอประทับใจในความเป็นสุภาพบุรุษของเขา ที่เธอจะมาขอบคุณเขาวันนี้ก็เพราะยังเหลือเวลาอีกไม่กี่วันเขาก็จะจบปีสี่แล้ว ถ้าเธอไม่มาขอบคุณเขาวันนี้ เธอก็ไม่มีโอกาสได้ขอบคุณเขาอีกแล้ว สาเหตุที่เธอชื่นชอบเขาและประทับใจเขาก็เพราะว่า

ย้อนไปเมื่อ1อาทิตย์ก่อน

วันนั้นเธอกำลังเดินอยู่ริมถนนในมหาวิทยาลัย แล้วอยู่ๆก็มีรถเก๋งคันนึงแล่นเข้ามาอย่างเร็วตรงเข้ามาหาเธอ เธอบังเอิญหันไปเห็นเข้าพอดีก็เกิดอาการตกใจจึงรีบหลบรถที่แล่นมาหาเธอ จนเธอล้มลงไปกองกับพื้นอย่างแรงจนข้อเท้าแพลงและมีเลือดไหลออกมาและทันใดนั้น

"เธอเป็นอะไรมากมั๊ย เดี๋ยวฉันจะอุ้มเธอไปห้องพยาบาล" ว่าจบเขาก็อุ้มเธอแล้วพาไปห้องพยาบาล เมื่อไปถึงเขาก็จัดการทำแผลให้เธอจนเสร็จสรรพ หลังจากเหตุการณ์วันนั้นเธอก็เลยชื่นชอบเขาที่เขาเป็นสุภาพบุรุษมีน้ำใจกับเธอ เธอเลยรู้สึกประทับใจเขา

"ในเมื่อเธอรู้อย่างนี้แล้ว เธอยังจะชอบฉันอยู่อีกมั๊ย" เขาพูดพลางเหยียดยิ้มมุมปาก

"นาราขอโทษนะคะ ที่นาราเข้ามาวุ่นวาย แล้วก็ทำให้พี่เซฟรู้สึกรำคาญ ต่อจากนี้ไป นาราจะไม่เข้ามายุ่งวุ่นวายในชีวิตของพี่เซฟอีก นาราขอตัวนะคะ" ว่าจบ เธอก็หมุนตัวกลับแล้วเดินออกไปทั้งที่เธอยังไม่ได้ขอบคุณเขาด้วยซ้ำ และจากที่เธอเคยชื่นชอบในความเป็นสุภาพบุรุษของเขา วันนี้ความชอบนั้นได้มลายหายไปจากใจเธอจนหมดสิ้น คิดแล้วก็รู้สึกละอายใจที่อุตส่าห์บากหน้าไปเพื่อจะขอบคุณเขา แต่กลับโดนต่อว่าไม่มีชิ้นดี

ปัจจุบัน

บ้านนารา

นาราอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้กับแม่ตั้งแต่เกิด จนเธอเรียนจบม.6 แม่ของเธอก็ได้เสียชีวิตกะทันหันด้วยโรคเส้นเลือดในสมองตีบ และตั้งแต่นั้นมาเธอต้องต่อสู้ดิ้นรนมาเพียงลำพัง

"ที่ทำงานเป็นยังไงบ้างนารา"

"ดีค่ะป้า เจ้านายใจดีเป็นกันเองกับลูกน้อง แล้วก็ไม่ถือตัวด้วยค่ะ" นาราทำงานในตำแหน่งเลขาประธานบริษัท

"ป้าดีใจนะ ที่นาราได้ทำงานดีๆ แถมเจ้านายยังใจดีอีก ได้งานทำเป็นหลักเป็นแหล่ง ป้าก็ดีใจด้วยที่นาราไม่ต้องเที่ยววิ่งหางานหาเงินเหมือนตอนเรียนมหาลัยแล้ว ป้ารู้มาว่าเจ้าของบริษัทที่นาราทำงาน เขารวยมากเลยนะ"

"น่าจะอย่างนั้นค่ะป้า" เธอก็รู้มาบ้างเพราะพนักงานที่บริษัทเขาคุยกัน

"ป้ารู้มาอีกนะว่าเจ้าของบริษัทเขามีลูกชายอยู่สองคน"

"นาราก็รู้มาแบบนั้นค่ะ ตั้งแต่ที่นาราทำงานอยู่ที่นั่นมาหนึ่งปี นาราก็ไม่เคยเห็นน้องชายคุณเซนเลยค่ะ"

"ป้าเคยได้ข่าวเขาพูดกันว่า พอเรียนจบจากที่นี่เขาก็ไปเรียนต่อที่ต่างประเทศเลย"

"อ๋อค่ะ" เธอก็ไม่ได้รู้อะไรมาก เพราะแต่ละวันตื่นเช้ามาเธอก็ออกไปทำงาน แล้วตอนเย็นก็กลับมาบ้าน

"ป้าได้ข่าวจากวงในว่าที่เขาไปเรียนต่อต่างประเทศเพราะเขาตามแฟนที่ไปเรียนอยู่ต่างประเทศก่อนแล้ว"

"อ๋อค่ะ เรื่องนี้นาราไม่ทราบจริงๆค่ะ"

"แล้วป้าก็ได้ข่าวมาอีกนะว่าเขากลับมาจากต่างประเทศแล้วด้วย กลับมาพร้อมกับแฟนเขา"

"อ๋อค่ะ งั้นนาราขอตัวไปทำงานก่อนนะคะป้า เดี๋ยวจะสาย"

"ไปเถอะๆ ป้าก็มัวแต่ชวนคุยเพลินจนไม่ได้ดูเวลา"

"นาราไปนะคะป้า" ว่าแล้ว เธอก็เดินออกไปเพื่อไปรอรถเมย์ที่เธอขึ้นเป็นประจำทุกวัน

บริษัท

"สวัสดีค่ะท่านประธาน" นาราลุกขึ้นสวัสดีพร้อมกล่าวคำทักทายเมื่อเขาเดินผ่านโต๊ะทำงานของเธอ

"ครับ เดี๋ยวคุณเอากาแฟเข้าไปให้ผมแก้วนึงนะ"

"ได้ค่ะท่านประธาน" เธอก้มศีรษะให้อย่างนอบน้อมแล้วเดินไปชงกาแฟให้เขา

ด้านเซฟกับลลิล

"ลลิลอยากซื้ออะไรบอกพี่นะ เดี๋ยวพี่ซื้อให้"

"ลลิลไม่อยากได้อะไรแล้วค่ะ ที่พี่เซฟเคยซื้อให้ลลิลก็ใช้ไม่ทันแล้วค่ะ"

"แต่พี่อยากซื้อให้นิ"

"แค่พี่เซฟรักลลิล ลลิลก็ดีใจมากแล้วค่ะ ลลิลไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว"

"พี่รักลลิล แต่พี่ก็อยากซื้อของให้ลลิลด้วยไง"

"ไม่เป็นไรค่ะ แค่รักก็พอแล้วสำหรับลลิล"

"งั้นเราไปทานข้าวกันมั๊ย"

"ก็ดีเหมือนกันค่ะ ลลิลก็หิวอยู่พอดี"

"งั้นไปกันเถอะ" ว่าจบ เขาก็จูงมือแฟนสาวแล้วเดินไปยังร้านอาหาร