Alle Kapitel von ราคี(ร้าย)รักอชิระ: Kapitel 21 – Kapitel 30

การเปลี่ยนไปของอชิระ จากที่เขาเคยใส่ใจกลับเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน จากที่เคยซื้ออาหารบำรุง ยาบำรุงมาให้ก็ไม่มีอีกแล้ว แต่เขากลับใส่ใจว่าที่คู่หมั้นของเขามากกว่าเดิม เธอเห็นเขาพาผู้หญิงคนนั้นมาทานข้าวด้วยทุกวัน ภาพที่เห็นพวกเขาทั้งสองหยอกล้อจิ๊จ๊ะกัน มันช่างกรีดแทงหัวใจหล่อนเหลือเกิน          พาขวัญแอบร้องไห้ในห้องตัวเองเงียบๆ และยิ่งได้รู้ว่าอีกไม่ถึงสามเดือน เขาจะเข้าพิธีวิวาห์กับเธอคนนั้น เธอก็ยิ่งเจ็บปวด และเธอเองก็จะคลอดเจ้าตัวเล็กเหมือนกัน วันนี้เธอมองเขาโอบเอวของแก้วตาเข้าไปในบ้านด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม ทั้งสองช่างเหมาะสมกันเหลือเกิน ส่วนเธอมันก็แค่ของใกล้มือของเขาเท่านั้น เป็นเพียงของใกล้มือเวลาที่เขาต้องการแล้วมาระบายอารมณ์เสร็จแล้วก็จากไป เป็นแบบนี้แทบจะทุกคืน          ด้านอชิระหลังจากไปส่งว่าที่เจ้าสาวกลับบ้าน เขาก็กลับมาบ้านเที่ยงคืนกว่า เพราะก่อนจะกลับต้องแวะไปไนต์คลับและอาบอบนวดเพื่อดูบัญชีก่อน เขาทำแบบนี้ทุกวัน พอมาถึงบ้านเขาก็เดินตรงมายังห้องนอนข

“อ่า...คุณอชิ อย่าทรมานขวัญแบบนี้เลยค่ะ ขวัญต้องการคุณ ต้องการ...อูว์...” เอวกลมยกส่ายบิดเร่าไปมาเร่งเร่าจังหวะของนิ้วแกร่งที่สอดเร่าเย้าหยอกเธออยู่          “อ่า...ตอดรัดนิ้วดีเหลือเกินขวัญ อืม...” เขาดึงนิ้วแกร่งที่สอดเร่าบดเบียดถูไถเข้าออกในกายฉ่ำหวานสวาทของพาขวัญออกมาดูดไล้ ก่อนจะพลิกร่างอวบอิ่มบิดเร่าของพาขวัญให้นอนตะแคงแล้วเขาก็เคลื่อนตัวไปนอนโอบกอดซ้อนอยู่ด้านหลังของเธอ          “เป็นของฉันนะขวัญ” เขาถามพลางบดเบียดเอวสอบถูไถความเป็นบุรุษไปมากับก้นกลมกลึงของสาวเจ้า          “ค่ะ ขวัญจะเป็นของคุณอชิ อะ...อื้อ” แล้วเธอก็ต้องเกร็งเมื่อความใหญ่โตที่บดเบียดถูไถได้สอดแทรกเข้ามาในความคับแน่นของเธอ สองมือเล็กยกขึ้นไปขยุ้มขยำหัวของคนที่กอดทาบทับอยู่ด้านหลังของตัวเอง          “อะ...โอว์ ขวัญแน่น...กี่ครั้งก็ยังเหมือนเดิม อูว์

“อืม”          แล้วอชิตะก็มองร่างอุ้ยอ้ายเคลื่อนไหวไปมาในห้องครัวใหญ่ของบ้านตนเอง เขามองเธอในช่วงแรกๆ แล้วก็ปล่อยให้ความคิดตัวเองล่องลอยไปหาผู้หญิงใจร้ายที่หนีตัวเองไปโดยที่ไม่รู้ว่าตอนนี้มีใครอีกคนเข้ามาอยู่ในครัวด้วย          แก้วตาไม่เห็นใครในบ้าน แม้แต่ป้าผ่องและพรพจีก็ไม่อยู่ พอโทรหาท่านก็ได้รู้ว่าท่านไปวัดตั้งแต่เช้าแล้วยังไม่กลับมา ส่วนว่าที่เจ้าบ่าวนั้นคงนอนยังไม่ตื่น เพราะนี่เพิ่งสิบโมงเช้า เธอจึงเดินมาดูในครัวเผื่อจะเจอพี่นางและพี่ใจ แต่พอมาก็เจอกับหญิงท้องโตกำลังทำกับข้าว และคนที่อยู่กับเธอคืออชิตะ เธอเพิ่งได้เห็นหญิงท้องใกล้ๆ ก็วันนี้ เพราะทุกครั้งเห็นแค่ไกลๆ และก็ไม่มีใครพูดถึงเธอคนนี้เลย และทำเหมือนว่าหญิงท้องคนนี้ไม่มีตัวตนในบ้านหลังใหญ่นี้ แต่เธอมีตัวตนและกำลังทำกับข้าวอยู่          “ใกล้เสร็จยังขวัญเดี๋ยวฉันตักข้าวรอนะ” อชิตะมองพาขวัญกำลังทำไก่ผัดขิงให้ตัวเองทาน   

อชิระพาว่าที่เจ้าสาวไปดูชุดแต่งงานแล้วก็กลับบ้านมาพร้อมกับแก้วตาเหมือนเดิมในช่วงเย็น ใจอยากเดินไปหาพาขวัญ แต่ก็ทำได้แค่คิด เพราะตอนนี้คนที่ตนเองต้องสนใจคือแก้วตา อีกไม่นานเธอก็จะมาเป็นภรรยาคู่ชีวิตของเขาแล้ว และพอถามนางกับใจว่าแม่ตัวเองกับผ่องไปไหน ทำไมกลับมาแล้วเงียบ และรถก็ไม่เห็นจอดอยู่ที่โรงจอดรถสักคันทั้งของแม่เขาและของน้องชาย ก็ได้ความว่าแม่ของเขากลับมาจากวัดแล้วก็มาเตรียมของไปปฏิบัติธรรมที่หนองคายกับเพื่อนของท่านหนึ่งอาทิตย์          “น้องตาหิวไหมครับ เดี๋ยวพี่ไปบอกนางกับใจให้ตั้งโต๊ะ” แก้วตานั่งอมยิ้มอยู่กับการ์ดแต่งงานที่เพิ่งเอาตัวอย่างมาจากร้าน          “อืม...ก็ดีเหมือนกันค่ะพี่อชิ”          “งั้นพี่ไปในครัวก่อนนะ ไปบอกนางกับใจก่อน”          “ค่ะ”       &nb

มือใหญ่เปิดผลักประตูห้องนอนของตัวเองทันทีเมื่อรู้ว่ามันไม่ได้ล็อก พอเปิดประตูเข้าไปก็เห็นร่างอวบอิ่มนอนอยู่บนเตียงใหญ่กลางห้อง เขาจึงรีบปิดประตูแล้วก้าวเดินยาวๆ ไปยังเตียงหาพาขวัญที่นอนอยู่ พอเดินมาถึงเขาก็เห็นเธอนอนหลับสนิทอยู่ สองแก้มนวลก็ยังมีคราบน้ำตาเปื้อนอยู่          “ร้องไห้? เธอร้องไห้ทำไมกันขวัญ หลังๆ มาเธอร้องไห้บ่อยจนฉันเป็นห่วงนะรู้ไหม” เขาเช็ดน้ำตาออกจากแก้มนวลให้ด้วยความอ่อนโยนพร้อมโน้มก้มลงไปหอมแก้มนวลของเธอเพื่อปลอบประโลมเธอ ก่อนจะผละออกมาปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกแล้วไปอาบน้ำ          โชคดีที่บ้านพักมีเสื้อผ้าของเขาติดตู้เสื้อผ้าไว้จึงไม่ต้องไปยืมชุดของน้องชายมาใส่ เมื่ออาบน้ำเสร็จใส่กางเกงนอนขาสั้นโดยไม่ใส่เสื้อแล้วก็เดินไปยังเตียงแล้วเคลื่อนตัวขึ้นไปนอนซุกใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับพาขวัญ ทันทีที่พื้นเตียงไหวยุบ พาขวัญก็ขยับพลิกตัวกระแซะเข้าหาอกของคนนอนเบียดข้างๆ ทันทีพร้อมตวัดแขนโอบเอวหนาไว้และพึมพำออกมาราวกับคนละเมอฝัน  &n