บททั้งหมดของ ราคี(ร้าย)รักอชิระ: บทที่ 11 - บทที่ 20

เมื่อถูกสั่งห้ามไม่ให้ออกไปไหน พาขวัญจึงเก็บตัวอยู่แต่ในห้องนอน หญิงสาวไม่คุ้นเคยกับการอยู่เฉยๆ สุดแสนจะเบื่อหน่าย แต่ก็ต้องจำทน เพราะเจ้าของบ้านสั่งห้ามเสียงแข็งขนาดนั้น คงจะมีแขกสำคัญมาที่บ้านแน่ๆ หญิงสาวคิดพลางลูบท้องของตัวเอง เธอจะทนเพื่ออนาคตที่ดีของลูก          ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!          เสียงดังหน้าห้องนอนทำให้พาขวัญหลุดออกจากความคิดตัวเองลุกขึ้นไปที่ประตูห้อง ตอนนี้ท้องของเธอโตมากขึ้นทุกวันทำให้ดูอุ้ยอ้ายเดินไม่สะดวก          “มีอะไรจ๊ะพี่นาง” พอเปิดประตูห้องออกมาเห็นสาวใช้อีกคนยืนอยู่ สาวใช้คนนี้เป็นมิตรกับพาขวัญต่างจากคุณแม่บ้านคนสนิทของเจ้าของบ้าน ที่ไม่ชอบหน้าเธอตามเจ้านายผู้สูงวัย          “พี่ทำกับข้าวเตรียมไว้เสร็จแล้ว พี่เลยแอบแบ่งอาหารมาให้น้องขวัญจ้ะ” นางส่งยื่นปิ่นโตอาหารที่ตนเองและใจ สาวใช้อีกคนแอ

จากคิดว่าจะไปไนต์คลับและอาบอบนวดเมื่อส่งแก้วตาที่บ้านเสร็จ แต่เขาก็เปลี่ยนใจขับรถกลับมาบ้านตัวเอง พอมาถึงบ้านก็สี่ทุ่มกว่า เขาจึงเดินไปยังเคาน์เตอร์บาร์ของบ้านเพื่อนั่งดื่ม เขาถือคติที่ว่าเมาไม่ขับจึงกลับมานั่งดื่มที่บ้าน แต่ดื่มบรั่นดีไปได้สองแก้ว เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขาจึงล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อสูทที่ถอดกองไว้ข้างๆ มาดู “ชิตะนี่นา โทรมาทำไมตอนนี้นะ” พอเห็นว่าใครเป็นคนโทรมา ชายหนุ่มก็กดรับสาย “ว่าไงชิตะ” “ไม่มีอะไรหรอกพี่ แค่อยากจะถามพี่ว่าพรุ่งนี้พี่ว่างหรือเปล่า ลงมาที่ภูเก็ตหน่อยสิ” “มีอะไรชิตะ ทำไมถึงอยากให้พี่ไปภูเก็ต” “ถ้าไม่มีธุระ พี่จะไม่มาหาผมเลยหรือยังไงครับ”“ยังจะกวนประสาทฉันอีกนะชิตะ”“ขอโทษครับคุณพี่ชาย พอดีว่าพี่ต้องมาเซ็นเอกสารให้ผมครับ เราจะเปิดเส้นทางเดินเรือใหม่ อีกอย่างไม่ใช่ว่าผมดูแลกิจการของครอบครัวแล้วพี่จะปล่อยทิ้งขว้างผมแบบนี้ไม่ได้ พี่ยังคงเป็นประธานผู้บริหารใหญ่อยู่นะครับ” “ได้ๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะไปภูเก็ต มีธุระแค่นี้ใช่ไหม” “ครับ ผมจะโทรมาบอกแค่นี้แหละครับ พี่ไม่อ่านไล

“น้องตาเข้าใจฉัน เพราะเราแต่งงานกันเพราะผู้ใหญ่ อีกอย่างตอนนี้ฉันก็ยังไม่แต่งงานอาจจะดูเห็นแก่ตัวไปหน่อย แต่ฉันอดทนไม่ไหวแล้วนะขวัญ ฉันพยายามแล้วที่จะไม่เข้าหาเธอแบบนี้ แต่ฉันก็ทำไม่ได้ ความอดทนของฉันมันขาดแล้วขวัญ ให้ฉันเถอะนะ เธอก็ท้องแล้วด้วย ไม่เห็นต้องสนใจอะไรเลย เราก็แค่ให้ความสุขร่างกายของเราเท่านั้นเอง”          “สำหรับคุณอชิความสุขทางร่างกายเพียงเท่านั้นเหรอคะ” เธอถามเขา เพราะตอนนี้หัวใจของพาขวัญเจ็บเหลือเกินเมื่อรู้ว่าเขาต้องการเธอเพื่อดับความใคร่กระหายในกายเท่านั้น          “ก็ใช่น่ะสิ แล้วจะเป็นอะไรไปได้อีกล่ะ นะขวัญ ให้ฉันเถอะนะ ไม่ไหวแล้ว” แล้วเขาก็เคลื่อนตัวรวดเร็วขึ้นไปคร่อมทับคนท้องโต แม้ว่าท้องของเธอจะใหญ่จนเขาไม่สามารถทาบทับบดเบียดลงไปหาสองเต้าของเธอได้ก็ตาม          “ไม่นะคุณอชิ อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ ถ้าคุณต้องการมาก คุณก็ไปหาผู้หญิงของคุณข้างนอก ไม่ใช่มาทำแบบนี้กับขะ.

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!เสียงเคาะประตูดังขึ้นหน้าห้องของพาขวัญในเช้าของวันนี้ ใจมาปลุกหญิงสาวเพราะเห็นว่าจะแปดโมงเช้าแล้ว แต่หญิงสาวยังไม่ออกจากห้องเลยเป็นห่วงกลัวว่าเธอจะไม่สบาย ยิ่งกำลังท้องกำลังไส้อยู่ด้วยตอนนี้ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!“น้องขวัญจ๊ะ ตื่นรึยังคะ” ใจเคาะประตูพร้อมกับส่งเสียงร้องเรียกคนในห้องอีกครั้ง ส่วนคนด้านในห้องตอนนี้หลับสนิทด้วยความอ่อนเพลีย และเธอก็ไม่ได้นอนคนเดียว อชิระยังคงนอนกกกอดเบียดเธอบนเตียงเล็กของเธออยู่เลยตอนนี้“อือ...ใครมาปลุกแต่เช้า” อชิระพึมพำแล้วขยับตัวเล็กน้อยเพื่อให้คนที่นอนซุกอกตัวเองนอนสบายก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!“น้องขวัญเป็นอะไรรึเปล่าคะ ตื่นรึยังคะ”เสียงเคาะดังกว่าเดิมพร้อมร้องถามดังกว่าเดิม และนั่นแหละที่ทำให้อชิระรู้ว่าตัวเองควรจะออกไปได้แล้ว เพราะเขาต้องเดินทางไปภูเก็ตเพื่อไปทำงาน พอดูนาฬิกาที่ข้อมือของตัวเองที่ใส่อยู่ก็ถึงกับเบิกตากว้าง ตั๋วเครื่องบินก็ยังไม่ได้จอง และตอนนี้ก็เจ็ดโมงจะแปดโมงแล้วด้วย

จังหวัดภูเก็ต          พอมาถึงภูเก็ตลงจากเครื่อง อชิระก็โทรกลับไปถามอาการของพาขวัญกับใจทันทีว่าตอนนี้เธอเป็นอย่างไรบ้าง แม้ว่าสาวใช้จะบอกว่าเธอปลอดภัยแล้ว และตอนนี้กำลังนอนพักผ่อนและหมอก็ให้น้ำเกลือเธอด้วย แต่อชิระก็ยังไม่สบายใจอยู่ดี เขานั่งนิ่งเหม่อลอยคิดถึงหล่อนจนไม่รู้ตัวว่าตอนนี้น้องชายเดินมานั่งตรงข้ามตัวเองในห้องทำงานส่วนตัวของเขาที่เพิ่งมาถึงเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้          “ว่าไงพี่อชิ” อชิตะโบกมือไปมาเพื่อให้พี่ชายตัวเองมีสติกลับมา แต่ก็ทำอยู่นานพี่ชายก็ยังคงนิ่งเหม่อลอยจนต้องตบโต๊ะทำงานแรงๆ          ปัง!          “อะไรชิตะ ตบโต๊ะทำไมเนี่ย” อชิระสะดุ้งพร้อมกับถามน้องชาย          “เอ้า! ก็พี่อชินั่นแหละเป็นอะไร ผมมาตั้งนานแล้วนะ เรียกพี่เท่าไหร่