Alle Kapitel von ราคี(ร้าย)รักอชิระ: Kapitel 31 – Kapitel 40

เช้านี้อชิตะตื่นแต่เช้าด้วยนอนไม่หลับ ชายหนุ่มออกไปเดินเล่นหน้าชายหาดเพื่อปล่อยให้ความคิดของตัวเองล่องลอยไปกับเรื่องของหญิงสาวอีกคน เขาไม่รู้ตัวเลยว่าเพราะอะไรถึงต้องรู้สึกมากขนาดนี้ แค่ผู้หญิงใจร้ายที่ทิ้งไป แค่คนที่ไม่รักเขาทิ้งไป แต่เขาก็ยังเฝ้ารอและตามหาหล่อนอยู่อชิตะเดินกลับเข้ามาในบ้านเห็นว่าในบ้านยังเงียบอยู่ เลยเดินขึ้นมายังชั้นสองจะอาบน้ำ แต่ได้ยินเสียงของห้องข้างๆ ตัวเองเขาก็ได้แต่ยิ้มกริ่มเมื่อรู้ว่าตอนนี้ในห้องนอนข้างๆ กำลังเกิดไฟสวาทอยู่ เขาจึงเดินเข้าไปในห้องของตัวเองเพื่ออาบน้ำพลางคิดว่าเขาควรกลับ ไม่ควรอยู่เป็นส่วนเกินของทั้งสอง เมื่ออาบน้ำ แต่งตัวเสร็จก็ส่งข้อความไปในไลน์ของพี่ชายว่าตัวเองกลับแล้ว ให้พี่ชายอยู่กับพาขวัญเพียงลำพังเถอะ           กว่าจะได้ออกจากห้องนอนก็เกือบเที่ยงวัน และอชิระก็เพิ่งได้เปิดดูข้อความในโทรศัพท์ที่น้องชายส่งมาให้ในไลน์ เขาก็ยิ้มกริ่มแล้วมองร่างอุ้ยอ้ายที่กำลังทำมื้อเช้า ไม่สิ มื้อเที่ยงต่างหาก ดีนะที่น้องชายของเขาก่อนกลับซื้อของสดมา

พอกลับมาถึงบ้าน พาขวัญก็ขึ้นไปเปลี่ยนชุดเป็นกางเกงขาสั้นเอวยางยืดและเสื้อยืดตัวใหญ่ที่เตรียมมาด้วยเพื่อจะมาเล่นน้ำ แต่พอมาถึงสระว่ายน้ำก็เห็นอชิระว่ายน้ำอยู่ เขาเปลี่ยนชุดตอนไหน อีกอย่างไม่เห็นขึ้นไปบนห้องเลย แต่พอเห็นเขาลุกขึ้นเดินมาจากสระเท่านั้นแหละ กางเกงบ็อกเซอร์ที่เปียกแนบไปกับตัวเขามันทำให้เธอหน้าแดง และน้ำที่เกาะตามเนื้อตัวของเขา จากใบหน้าไหลมายังหน้าท้องแข็งแรงที่เธอลูบไล้เป็นประจำ คิดแล้วก็ต้องก้มบิดตัวไปมาเมื่อเขาเดินมาถึงตัว          “ไปเล่นน้ำกัน” เขาคว้าดึงมือเล็กของพาขวัญที่สอดประสานกันที่ท้องของเธอพาเดินไปยังบันไดเพื่อลงไปในสระว่ายน้ำ          “ว่ายน้ำเป็นไหม”          “เป็นค่ะ”          “ถ้าไม่เป็นจะได้สอน งั้นก็เล่นน้ำตรงนี้แหละไม่ต้องลงไปลึกหรอกถึงจะว่ายน้ำเป็นก็ตาม”   

เช้าวันนี้อชิระตื่นเช้าผิดปกติ ทั้งๆ ที่ปกติเขากลับมาจากอาบอบนวดและไนต์คลับจะตื่นนอนบ่ายโมง แต่วันนี้ตื่นเช้ามาทานมื้อเช้ากับน้องชายและพูดคุยถึงเรื่องงานที่ภูเก็ต และวันนี้แม่ของเขาก็จะกลับมาจากปฏิบัติธรรมเหมือนกัน เขาจึงตื่นแต่เช้าเพื่อจะรอต้อนรับบุญจากคนเป็นแม่ “ชิตะ นายดูซูบผอมลงไปนะช่วงนี้ ทำไมกลับมาบ้านนาน ปกติมาแค่สองสามวันเอง ทำไมรอบนี้ถึงอยู่นาน” สองพี่น้องพูดคุยซักถามกันขณะทานข้าวด้วยกัน “ก็ใครล่ะที่ทำให้ผมซูบผอม เพราะพี่นั่นแหละให้ผมดูแลธุรกิจครอบครัวคนเดียว ช่วงนี้งานเรียบร้อยดี ผมเลยอยากอยู่บ้านเรานานๆ ครับ” “เมื่อก่อนก็เห็นทำไม่เคยบ่น อีกอย่างงานของครอบครัวฉันไม่ถนัด นายก็รู้” เขาบอกน้องชาย “ไม่บ่น แต่ตอนนี้ผมเหนื่อยเลยอยากบ่นมีไรไหม อีกอย่างไม่ถนัดหรือไม่อยากทำ พี่น่ะเก่งกว่าผมอีก เพราะเวลางานมีปัญหา พี่ก็เป็นคนเข้ามาเคลียร์ตลอด” เขาบอกพี่ชาย “เถอะน่า ว่าแต่เห็นบอกว่าอีกสองอาทิตย์จะไปเยอรมนีเหรอ” เขาถามน้องชาย “ครับ จะไปดูงานที่นั่นครับ” “ให้พี่ไปแทนไหม” “แล้วไนต์คลับ อาบอบนวดที่รักของพี่ล่ะ

เวลาอาหารเที่ยง วันนี้เต็มไปด้วยเมนูสุขภาพที่นางและใจช่วยกันทำ ส่วนผ่องนั้นเพลียนอนพักผ่อนไม่ได้มาช่วยงานพวกเธอ และพวกเธอก็เข้าใจ พอทำอาหารเสร็จแล้วก็จัดเตรียมตั้งโต๊ะ เมนูทุกอย่างเป็นเมนูที่เจ้านายหนุ่มอย่างอชิระสั่งให้ทำทั้งนั้น มีฟักทองผัดไข่ ผัดผักรวมมิตร น้ำพริกลงเรือและยำอกไก่ “พี่อชิคะ ตอนเย็นเราไปดูหนังกันไหมคะ” แก้วตาชวนว่าที่เจ้าบ่าวของตนขณะทานข้าว “ไปสิ ว่าแต่ดูเรื่องอะไรดี” “เรื่องไหนก็ได้ค่ะ ขอแค่ได้ไปกับพี่อชิ” “หวานไม่เกรงใจแม่เลยนะลูก” พรพจีเอ่ยแทรกขึ้นเมื่อเห็นว่าลูกชายกับแก้วตาไปกันได้ดี “คุณแม่ก็...ตาเขินนะคะ” “ไม่ต้องอายหรอกจ้ะ พูดจีบหยอกกันได้เลยตามสบาย” “พี่ไม่ค่อยได้ดูหนัง ให้น้องตาเลือกเลยจะดูเรื่องอะไร พี่ดูได้ทุกเรื่องที่น้องตาชอบ” “งั้นไปเลือกที่หน้าโรงหนังดีไหมคะ ถูกใจเรื่องไหนที่หน้าโรงก็ดูเรื่องนั้นเลย” “แบบนั้นก็ได้ น้องตากินยำอกไก่นี้สิ ช่วงนี้ต้องควบคุมน้ำหนักนะว่าที่เจ้าสาวของพี่” “พี่อชิว่าตาอ้วนเหรอคะ” เธอก้มหน้าเอียงอาย “ไม่ครับ น้องตาสวย ห

กลับมาจากบ้านของแก้วตาก็สี่ทุ่มแล้ว อชิระขึ้นไปส่งแม่บนห้องนอนแล้วตัวเขาก็ลงมาดื่มน้ำที่ตู้เย็นข้างล่าง ก่อนจะเดินไปยังห้องนอนของพาขวัญ เขาพยายามแล้ว พยายามแล้วที่จะไม่เดินมายังห้องของเธอ มือใหญ่ลองบิดลูกบิดประตูห้องของพาขวัญดูและก็ไม่ได้ล็อกเหมือนทุกครั้ง เธอขี้ลืมแบบนี้ประจำ เมื่อห้องไม่ได้ล็อก เขาจึงเปิดเข้าไปแล้วมองเห็นร่างอวบอิ่มนอนขดตัวหันหลังให้ตัวเองอยู่ในผ้าห่ม เขาปิดล็อกประตูห้องแล้วก้าวเดินเข้าไปหาหญิงสาวที่นอนบนเตียงในความมืดสลัว เพียงแค่ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยอบอวลในห้องนอนขนาดเล็ก เขาก็แทบจะคลั่ง ความคิดถึงโหยหาตลอดหลายวันที่ผ่านมาที่เขาและเธอไม่ได้พูดคุยใกล้ชิดกัน มันทำให้เขาตื่นตัวจนอยากจะไหวโยกบนร่างอวบกลมของหล่อนแรงๆ ให้หายคิดถึง เพราะหลายวันเหลือเกินที่เขาไม่ได้ปลดปล่อยตัวเอง เท้าใหญ่ก้าวไปยังเตียงแล้วเคลื่อนขึ้นไปนอนเบียดร่างเล็กโอบกอดเธอจากด้านหลัง และคนที่หลับอยู่ก็ขยับพลิกตัวหันมากอดตอบเขาราวกับคนละเมอ “ขวัญ...เธอจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ” เขาโอบกอดหล่อนแน่นพร้อมกับลูบไล้มือปลาไหลตัวเองไปมากับไหล่มนของเธอจนได้ยินเสียงครวญครางกระเส่าของคนที่กระแซะเข้าหา