《ราคี(ร้าย)รักอชิระ》全部章節：第 61 章 - 第 70 章

อชิตะกลับมาจากเยอรมนีก็แวะมาหาพี่ชายที่บ้านก่อน ภายในห้องนั่งเล่น แม่ของเขานั่งอยู่ตรงกลางล้อมรอบไปด้วยหนุ่มสาวที่กำลังจะเข้าพิธีวิวาห์ นางกำลังใจจดจ่ออยู่กับรูปถ่ายพรีเวดดิ้งของอชิระกับแก้วตา อชิตะเดินเข้ามาหยุดมองทุกคนที่กำลังมีความสุข“ชิตะมาแล้วเหรอลูก เป็นยังไงบ้าง เหนื่อยไหมลูก” พรพจีเอ่ยถามลูกชายที่เดินเข้ามา“ไม่เท่าไหร่ครับคุณแม่ สวัสดีครับคุณพี่สะใภ้” อชิตะตอบคนทักทายด้วยความห่วงใย ก่อนจะหันไปหยอกเย้าแก้วตา“ผมบอกคุณแม่แล้วว่าชิตะไม่เป็นอะไร งานต้องราบรื่นแน่นอนเมื่อถึงมือชิตะ แต่คราวนี้ไปนานตั้งสองอาทิตย์เชียวนะ แอบไปทำอะไรมาหรือเปล่า” อชิระทิ้งระเบิดใส่น้องชายทันที“เอ้า...ทำไมมาโยนระเบิดใส่ผมแบบนั้นล่ะพี่อชิ เอ่อ...เราไปคุยกันที่ห้องทำงานหน่อยดีไหม” เขาดูร้อนใจจนอชิระพลอยกังวลไปด้วย“อืม...ได้ น้องตากับคุณแม่เลือกรูปกันไปก่อนนะครับเดี๋ยวผมมา” อชิระลุกขึ้นมองหน้าน้องชายด้วยสายตาวิตกกังวลไม่ต่างกัน ก่อนจะเดินนำน้องชายไปที่ห้องทำงานของเขา“หนูตามานั่งใกล้ๆ แม่สิลูกจะได้ช่วยกันเลือกว่าจะเอารูปไหนโชว์หน้างาน แม่ว่าเอาตั้งรอบๆ งานด้วยดีไหม” พรพจีออกความคิดเห็นอย่างตื่นเต้นระคนด

ห้องเล็กที่ถูกปิดจนมืดทึบราวกับจะถูกปิดตายไม่ให้คนภายในห้องได้ออกไปมองแสงตะวัน พาขวัญนอนร้องไห้ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ยังไม่ได้นอน แม้จะบอกตัวเองมาตลอดให้ทำใจยอมรับสิ่งที่เธอตัดสินใจเอง แต่เมื่อถึงเวลาเธอก็อดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตา เสียงดนตรีบรรเลงอย่างไพเราะดังมาถึงห้อง คนในงานคงมีความสุขกันมาก มีแต่เธอเท่านั้นที่เสียใจอยู่คนเดียว ตั้งแต่เช้าพาขวัญยังไม่เห็นหน้าเจ้าบ่าวเลย ไม่รู้ว่าเขาจะหล่อแค่ไหนในวันสำคัญ แต่เจ้าสาวคงสวยไม่หยอก อึก! ฮือๆๆ พาขวัญได้แต่ร้องไห้ปลอบใจตัวเอง วันนี้เป็นวันที่เขามีความสุข อยากออกไปเป็นพยานในวันสำคัญของอชิระก็ไม่ได้ไป เพราะเมื่อวานคุณท่านมาสั่งห้ามไม่ให้เธอออกไปจากห้องเด็ดขาดจนกว่าพิธีแต่งงานจะเสร็จ เพราะท่านไม่อยากให้ใครสงสัยและถามว่าเธอเป็นใคร และในงานก็มีนักข่าว มีแต่ไฮโซ คนชั้นต่ำอย่างเธอไม่ควรไปเสนอหน้า “ฮือๆ แม่จะทำยังไงดีลูก พ่อเขากำลังแต่งงาน อึก! แม่เจ็บปวดหัวใจเหลือเกินลูกจ๋า ฮือๆ” เธอลูบท้องโตของตัวเอง น้ำตาที่ไหลอาบสองแก้มหยดลงที่ชุดคลุมท้อง เมื่อร้องไห้จนพอใจพาขวัญจะลุกไปล้างหน้าล้างตาเพื่อกินข้าวที่ใจกับนางเอามา

พิธีส่งตัวบ่าวสาวเข้าห้องหอรอรักเสร็จสิ้นลง อชิระรีบคว้าผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว แก้วตาหลงคิดว่าเขาเตรียมตัวเข้านอนพร้อมกับเธอ หญิงสาวนั่งเขินอายอยู่บนเตียงนุ่มที่โรยด้วยกลีบกุหลาบกลิ่นหอม เธอเริ่มจินตนาการไปไกลจนถึงฉากดูดดื่มระหว่างเธอกับสามีหมาดๆ “โอย...บ้าไปกันใหญ่แล้วยัยตาคิดอะไรของเธอเนี่ย” อชิระเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดเสื้อยืด กางเกงขายาวพร้อมที่จะออกไปจากบ้าน แก้วตามองด้วยความงุนงง ทำไมเขาถึงไม่สวมชุดนอนอย่างที่ควรจะเป็น “พี่จะออกไปข้างนอกหน่อยนะ” เขาบอกเสียงห้วนๆ “จะออกไปไหนค่ะ เราเพิ่งส่งตัวเข้าหอ โบราณเขาถือนะคะ ไม่เป็นมงคลกับชีวิตคู่ของเราเลย” แก้วตาใจสั่นระคนน้อยใจที่เขาไม่ให้ความสำคัญกับเธออย่างที่พูด “พี่จะไปโรงพยาบาล พาขวัญเขาคลอดลูกเมื่อเย็น พี่จะไปเยี่ยมเขา” “ไม่เห็นจำเป็นต้องไปเลยค่ะ พี่ชิตะก็อยู่ทั้งคน พาขวัญเขาสำคัญอะไรนักหนาถึงต้องแห่กันไปหาถึงโรงพยาบาลแบบนี้ ตาไม่เข้าใจ” “เขาเป็นคนในปกครองของพี่ ยังไงพี่ก็ต้องดูแล ยิ่งคลอดลูกแบบนี้จะทิ้งให้เขาอยู่คนเดียวได้ยังไง” “ตาไ

“คุณไม่ควรมาที่นี่ เมื่อวานคุณแต่งงาน และเมื่อคืนคุณต้องเข้าหอ คุณไม่ควรมาที่โรงพยาบาล คุณอชิควรอยู่กับคุณแก้วตา” เธอบอกเขาพร้อมปัดมือใหญ่ออกจากเอวหนาของตัวเองแล้วขยับตัวไปพิงหัวเตียง “ทำไมเธอกับชิตะถึงพูดเหมือนกัน ฉันรู้ว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่” น้ำเสียงห้วนดังออกมาจากปากหนาพร้อมกับดึงเก้าอี้ใกล้ๆ มานั่ง “คุณเพิ่งแต่งงาน แต่กลับมาอยู่ที่นี่ แล้วคุณแก้วตาเธอจะเป็นยังไงคะ คุณทำแบบนี้กับเธอได้ยังไง” “หยุดพูดเรื่องคนอื่นได้ไหม พูดเรื่องของเราดีกว่า เรื่องของสัญญา” เสียงของอชิระดังพอจะทำให้พาขวัญเงียบเสียง “อ้อ...ที่มาเนี่ยเพราะสัญญาเหรอคะ คุณควรตรวจดีเอ็นเอลูกก่อน” “ไม่ตรวจ ฉันแน่ใจว่าเขาเป็นลูกฉันตั้งแต่เห็นหน้าเขาแล้ว” “ถ้าคุณแน่ใจ ฉันก็ดีใจและขอบคุณค่ะ ทันทีที่หมอสั่งให้ออกจากโรงพยาบาล ฉันจะไปทันที จะไม่กลับไปบ้านคุณ ฉันจะไปตามทางของฉัน ตามที่ทำสัญญากันไว้” เธอบอกเขาด้วยน้ำเสียงเรียบ ทั้งๆ ที่ในใจนั้นเจ็บปวดและทรมานมากแค่ไหนที่ต้องเดินไปจากเขา “หึ! คงรอวันนี้มานานแล้วสินะ ไปเลย อยากไปไหนก็ไปเลย ฉันจะให้เงินเธอไปตั้งตัว

พาขวัญให้นมลูกน้อยจนลูกหลับคาเต้า เมื่อหนูน้อยหลับแล้วเธอก็อุ้มลูกนอนในรถเข็นข้างๆ ที่พยาบาลเข็นเขามา แล้วเธอก็ใส่เสื้อตัวเอง แม้จะไม่มีเสื้อชั้นใน แต่ก็ยังมีผ้าห่มห่มปิดบังไว้ ลูกน้อยหลับไปแล้ว แต่น้ำนมของเธอก็ยังไหลจนเสื้อเปียกอยู่ ปวดไปหมดทั้งตัวเหมือนเต้าจะระเบิด เธอนอนจ้องมองหน้าลูกชายและยิ้มไปด้วยขณะที่มองหนูน้อย ไม่ว่าจะส่วนไหนอคิราห์ก็เหมือนผู้เป็นพ่อไปหมด ทำไมนะ ทำไมต้องเหมือนพ่อมากขนาดนี้ด้วย ทำไมไม่เหมือนเธอสักส่วนเลย ปากก็ได้ คิ้วก็ได้ แต่เนี่ยลูกน้อยเล่นถอดแบบมาพิมพ์เดียวกับผู้เป็นพ่อราวกับแฝดแบบนี้ได้ยังไง ขณะปล่อยความคิดนึกน้อยใจลูกน้อยที่เหมือนพ่ออยู่นั้น ประตูห้องก็เปิดออกมา พอเห็นว่าเป็นใคร เธอจึงลุกขึ้นนั่งแล้วยกมือไหว้ “สวัสดีค่ะคุณท่าน” “ไม่ต้องมาไหว้ฉัน สบายดีสินะ เนี่ยลูกเธอเหรอ” พรพจีเดินเข้ามาพร้อมชี้มือไปยังรถเข็นที่มีเด็กนอนอยู่ ก่อนจะเดินเข้าไปดูหน้าเด็ก “เธอนั่งอยู่บนเตียงนั่นแหละขวัญ ไม่ต้องลุกหรอก” อชิตะบอกเมื่อเห็นว่าพาขวัญจะลุกลงจากเตียง “ค่ะ” พรพจีเดินมาส่องดูหน้าเด็กน้อยแล้วก็ต้องหยุดนิ่งเมื