All Chapters of ราคี(ร้าย)รักอชิระ: Chapter 81 - Chapter 90

“ขอบใจมากนะผ่องที่อยู่ข้างฉันมาตลอดเวลา ดึกแล้ว ไปนอนกันเถอะ ป่านนี้น้องซันคงหลับแล้วมั้ง”นางพูดพร้อมกับลุกขึ้น พรุ่งนี้ก่อนลูกชายจะออกไปทำงาน นางจะต้องพูดเปิดใจเคลียร์เรื่องราวทุกอย่างให้จบ และนางก็อยากรู้เหมือนกันว่าลูกชายรักพาขวัญรึเปล่า แต่นางก็มั่นใจว่าลูกชายรักหญิงสาว นางเป็นแม่นางดูออกมาตลอด แต่เพียงเพราะทิฐิที่มีขึ้นในครั้งแรกยังคงเกาะอยู่ในใจเลยทำให้นางไม่อยากยอมรับพาขวัญ ไม่อยากยอมรับว่าลูกชายของตัวเองนั้นรักผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างเธอร้านของพาขวัญมีคนเข้ามาเรื่อยๆ มีพองทองมาช่วยในทุกวันตอนเย็นหลังเขาเลิกงาน ยิ่งตอนเย็นทุกคนมาเที่ยวถนนคนเดิน มากันเป็นครอบครัว ไหนจะเด็กนักเรียนมาเที่ยวกัน ร้านของเธอเลยมีลูกค้าแน่นร้านทุกวัน และที่ร้านก็มีลูกจ้างหนึ่งคนเป็นเด็กแถวๆ บ้านของเธอ“ขอบคุณนะคะคุณพอง ไม่เห็นต้องมาช่วยขวัญทุกวันเลย คุณทำงานก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”หญิงสาวนำน้ำเย็นๆ มาให้เกษตรอำเภอหนุ่มหลังจากปิดร้านในตอนดึก“ผมเต็มใจครับ ให้ผมได้ทำเถอะครับ”“ขวัญเกรงใจค่ะ เพราะขวัญให้คุณพองมากกว่าคำว่าเพื่อนและพี่ไม่ได้จริงๆ ค่ะ”เธอบอกเขาหลายครั้งแล้วว่ายังไงเธอก็ให้เขามากกว่าน

เมื่อคืนออกมาจากไนต์คลับสี่ทุ่มกว่าแล้ว อชิระจึงไปดูบัญชีกับผู้จัดการร้านอาบอบนวดต่อ กว่าจะกลับมาถึงบ้านก็ตีหนึ่งแล้ว ก่อนนอนเขาเดินไปดูลูกน้อยในห้องนอนของอคิราห์ เข้าไปหอมแก้มลูกน้อย ก่อนจะกลับมาอาบน้ำนอนเหมือนทุกวัน แล้วช่วงสายวันนี้เขาก็ตื่นมาเล่นกับลูกน้อย ที่ตอนนี้นอนถีบขาดูดนมอยู่ที่ห้องนั่งเล่นกับแม่ของเขาและทุกๆ คน ที่ต่างก็มารวมตัวกันอยู่ที่นี่หมด เขาดีใจที่ลูกของเขาเป็นที่รักของทุกคนในบ้าน “น้องซันครับ วันนี้คุณพ่อหยุดทำงาน คืนนี้เรานอนด้วยกันนะครับ” อชิระทิ้งตัวนอนลงบนที่นอนของลูกชาย ที่ตอนนี้ลูกชายกำลังนอนยิ้มหัวเราะอยู่ อุแว้! อุแว้! อุแว้! “อชิไม่ไปไนต์คลับเหรอลูก ทุกทีต้องรีบออกไปจนแม่ห้ามไม่ทัน” พรพจีถามลูกชายที่ล้มตัวนอนข้างๆ ลูกชาย “ไม่ไปครับ ผมอยากอยู่กับลูก” “ดีเลย ไปคุยกับแม่ที่ห้องพระหน่อยลูก แม่มีเรื่องจะคุยด้วย” “คุยที่นี่ก็ได้ครับคุณแม่” “แม่ว่าไปที่ห้องพระดีกว่า”พูดจบนางก็ลุกขึ้นเดินไปยังทางห้องพระทันที ส่วนอชิระเมื่อเห็นว่าแม่เดินไปแล้ว เขาจึงหอมแก้มลูกน้อยพร้อมกับบอกลูกชายตัวเล็ก

อชิระมาถึงตอนดึกของเมื่อคืนวาน เขาจึงหาโรงแรมพักแถวๆ ท่ารถทัวร์ และเมื่อเช้าเขาก็ไปจัดการหาเช่ารถเพื่อจะขับไปยังถนนคนเดิน เพื่อไปตามหาพาขวัญ พอมาถึงเขาก็จอดรถไว้ที่หน้าตลาดแล้วเดินเข้าไปตามหาบ้านที่นักสืบส่งให้ดูว่าเป็นบ้านของหญิงสาว และตามหาร้านกาแฟของหล่อนที่ใช้ชื่อว่า “พาขวัญคาเฟ่” ตามคำรายงานของนักสืบบอกว่าพาขวัญเปิดร้านขายกาแฟเล็กๆ ที่บ้าน และยังเป็นร้านขายของที่ระลึกสำหรับคนที่มาเที่ยวเชียงคานด้วย อชิระเดินถามมาตลอดทางจนเหนื่อย ร้อนก็ร้อน หิวน้ำก็หิวจึงมองหาร้านจะซื้อน้ำ แล้วสายตาของเขาก็ไปสะดุดกับชื่อร้านของพาขวัญและบ้านก็เป็นเหมือนในรูปที่เขาเคยเห็น หัวใจของอชิระที่หอบเหนื่อยก็เต้นแรงตื่นเต้นดีใจทันทีเมื่อมองเข้าไปในร้านเห็นพาขวัญกำลังรับออเดอร์ลูกค้าอยู่ เท้าใหญ่ก้าวยาวๆ ไปยังร้านข้างหน้าทันที “สวัสดีค่ะ รับอะไรดีคะ” เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูกระดิ่งหน้าร้านดัง เธอก็เอ่ยสวัสดีลูกค้าที่เข้ามาใหม่ทันที โดยไม่ทันได้มองลูกค้าที่เดินมาใหม่ “ขวัญ” ทันทีที่เดินเข้ามาในร้าน อชิระเก็บความตื่นเต้นดีใจไม่ไหวสาวเท้ายาวๆ เดินตรงไปหาคนที่หันไปรับออเดอร์ลูกค้าต่

“ค่ะ ขวัญไล่คุณ กลับไปอยู่ในที่ของคุณได้แล้ว ที่นี่คือที่ของขวัญ ขวัญไม่กลับไปกับคุณเด็ดขาด” พูดจบเธอก็เดินไปหลังร้านทันที “ผมว่าคุณกลับไปก่อนเถอะครับ ตอนนี้น้องขวัญกำลังโกรธคุณอยู่” พองทองบอกแนะนำ “อย่ามาสั่งกู” “ผมไม่ได้สั่ง ผมขอร้องครับ คุณกลับไปเถอะ ดื้อโวยวายไปก็มีแต่ทำให้ขวัญโกรธเกลียดคุณ” “กูไปก็ได้ แต่อย่าคิดว่าจะแย่งเมียกูไปได้ พรุ่งนี้จะมาใหม่” อชิระยอมออกไปจากร้านของพาขวัญแต่โดยดี “ครับ ผมไม่แย่งคุณไปหรอก เพราะขวัญเขาไม่ได้รักผม เขาไม่เลือกผม”พองทองบอกคนที่กำลังเดินจากไป จากที่กำลังจะเดินพ้นประตูก็ต้องหยุดเดินแล้วหันเอี้ยวหน้ามาถาม “หมายความว่ายังไง” “ถ้าคุณคือพ่อของลูกขวัญ คุณก็คือคนที่ขวัญรัก ผมบอกคุณแค่นี้แหละ อีกอย่างไม่ต้องหึงผมกับขวัญหรอก ขวัญไม่เคยมองใครเลย” เกษตรอำเภอหนุ่มบอกยิ้มๆ ก่อนจะเดินไปเก็บเงินเมื่อลูกค้าในร้านเรียกให้ไปคิดเงิน อชิระได้ยินแบบนั้นแล้วหัวใจที่ห่อเหี่ยวก็มีพลังขึ้นมาทันที เขามองลึกไปยังหลังร้านของหญิงสาว ก่อนจะเดินล้วงกระเป๋า ยิ้มตัวปลิวออกไปจากร้านเพื่อไปหาโฮมสเตย์

พาขวัญรู้สึกตื่นเต้นเมื่อลงมาเปิดร้านในตอนเช้า เธอยิ้มให้กับพองทองที่กำลังไปทำงาน และมะม่วงเด็กที่มาช่วยงานตัวเองที่เดินผ่านหน้าร้านของเธอไปเรียนทุกวันในตอนเช้า และมองไปยังโฮมสเตย์ฝั่งตรงข้ามที่อยู่ติดกับร้านหมูกระทะแล้วก็ใจเต้นแรง ลุ้นว่าเมื่อไหร่อชิระจะมา เธอรอเขา ลูกค้าหลายคนเข้าออกในร้าน จนเวลาผ่านไปจนเย็น พองทองเลิกงานกลับมา และมะม่วงมาช่วยงานที่ร้าน อชิระก็ยังไม่มาให้เห็นหน้า ทั้งๆ ที่ปกติทุกวันเขาจะมาแล้ว เขาจะมาแต่เช้ามาช่วยเปิดร้าน แต่วันนี้กลับเงียบหาย วันนี้เธอรอเขาทั้งวัน แต่กลับไร้เงาของคนที่บอกรักเมื่อคืนเฮ้อ!“หรือคุณจะกลับแล้วคุณอชิ ที่คุณพูดเมื่อคืนเพราะคุณเหนื่อยจนเบลอใช่ไหมคะ” เธอพึมพำเดินไปยังเคาน์เตอร์บาร์ แต่ยังไม่ทันได้นั่งลงก็มีเด็กเดินเข้ามาในร้านเดินตรงเข้าไปหาเธอ“พี่ครับๆ มีคนรอพี่อยู่ร้านหมูกระทะครับ”“ใครจ๊ะ”“พี่ไปดูเองเถอะครับ พี่เขาให้ผมมาบอกแค่นี้” พูดจบเด็กน้อยก็จากไปและคนที่เดินเข้ามาในร้านก็เป็นพองทอง“เป็นอะไรขวัญ ทำไมวันนี้ดูหน้าเศร้าจัง มะม่วง...พี่ขวัญของเราเป็นอะไร” พองทองถามเด็กสาวที่กำลังเก็บโต๊ะลูกค้าที่เพิ่งคิดเงินออกไป“ไม่รู้เหมือนกันค่