All Chapters of Stop Seducing Me, Pinsan : Chapter 151 - Chapter 157

Dasha POVHindi na kami umuwi ng city. Pagkatapos ng balitang tumambad sa amin sa coffee shop, pareho na kaming nawalan ng ganang gumala. Sayang lang tuloy ang kape at pagkaing in-order namin sa coffee shop na iyon. Umalis na rin agad kami kasi nakilala ako ng mga tao at tiyak na pupuntahan ako ng mga readers ko kapag nalaman nilang nandito ako ngayon sa Tagaytay. Kahit kasi patay na ang issue na ginawa ni Ryuji, marami pa rin sa kanila ang nakakaalala doon. Na ang akala nga ng iba ay palihim na kaming nagkikita at nagde-date ni Ryuji. Marami kasi ang naniwalang magsyota talaga kami.Kaya ngayong nabalitaang wala na ito, tiyak na madadawit pa rin ang pangalan ko sa balita at social media. Marami ang kakalat na haka-haka.Saya dapat ang pinunta namin dito, pero parang lalong akong na-stress.Oo, nandito nga kami sa Tagaytay, maganda ang panahon, malamig sana ang hangin, napakaganda ng tanawin, pero wala parang nawalan kami ng lakas para i-enjoy ang kahit ano rito.Plano pa naman naming

Dasha POVHindi ko na maalis ang tingin ko kay Elco. Nakatayo lang siya sa may pintuan. Magulo ang buhok niya, parang nagmamadali siyang umalis kung saan man siya nanggaling.Hingal pa talaga siya at namumula ang mga mata.Grabe, sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang araw na hindi ko siya nakita at nakasama, heto, parang may magic na biglang tumama sa akin. Wala kasi akong naramdamang galit. Ang nakita ko lang ay pagod. Pagod nang magtampo, mamoblema at malungkot. Pagod na akong mag-iiyak at mag-isa.Nung makita ko si Elco, parang lumiwanag ang pag-iisip ko. Parang sumaya ang puso ko. Parang nabuo bigla ang kulang sa sarili ko.Hindi na ako nakatiis. Tuluyan na akong gumalaw at kumilos.Tumakbo na ako palapit sa kaniya.“Elco!!!” Halos basag ang boses ko pagkasabi ko palang sa pangalan niya. Hindi na ako nag-isip. Hindi ko na pinigilan ang sarili ko. Diretso na akong yumakap sa kaniya nang mahigpit, na para bang natatakot akong mawala na naman siya.Sa sandaling maramdaman ko

Elco POVMadaling-araw na ako nakauwi sa amin. Gising na si Dasha nung magpaalam akong uuwi muna para gumayak sa pagpasok ko sa work.Nang iparada ko ang sasakyan sa garahe, sumulyap ako sa relo. Sakto lang siguro ang ganitong oras, alam naman ni mama na galing ako sa Tagaytay.Pero sa mga oras na ito, sigurado akong tulog pa si Mama, kaya tahimik akong pumasok sa bahay.Maingat ko pang isinara ang pinto para hindi ako makagising, pero paglingon ko sa sala ay napahinto ako.Para akong nakakita ng multo dahil napamilog ang mga mata ko nang makita ko si Mama na gising na pala.Tahimik itong nakaupo sa sofa habang may hawak na tasa ng tsaa. Diretso ang tingin niya sa akin. Parang kanina pa ako hinihintay.“Ma…” halos pabulong kong sambit sa kaniya.Napangiti siya nang bahagya. “Mabuti naman at nandito ka na,” seryoso niyang sabi.Tumango ako. “Opo, kakauwi lang po dahil kailangan kong gumayak para sa work ko.”Akala ko ay magtatanong lang siya kung bakit ako inumag ng uwi o baka pagsasab

Dasha POVNagmamadali akong kumain ng lunch dahil may mahalaga akong lakad ngayon. Kanina pa kasi umiikot sa isip ko ang message ni Madam Imelda Radonza.“Dasha, pumunta ka sa office ko ngayong hapon. May mahalaga tayong pagmi-meeting-an.”Ilang beses ko iyong binasa bago ako tuluyang bumangon kaninang umaga. Nagtataka ako. Kapag kasi nagpatawag siya sa office, may bad news o may good news, pero madalas ay good news naman. Isang beses palang kasi ako napapatawad kapag may bad news. Ang bad news na iyon ay ang pagsagot ko raw sa mga basher noong panahong nag-aaway pa kami ni Mr. Night Bloom sa social media. Sinita lang ako ni Madam Imelda na huwag makipag-away sa socmed, iyon lang naman, dahil hindi raw maganda sa image ng mga author ng Goodnovel ink na nakikipag-away sa mga readers. Kaya simula nun ay hindi ko na ginawa, hinayaan ko na lang na puksain ako ng mga basher. Actually, naging maganda pa nga ang hindi ko pagsagot dahil kusa rin silang tumigil.Muli akong napatingin sa messag