All Chapters of Stop Seducing Me, Pinsan : Chapter 111 - Chapter 120

Madam Coraline POVHindi pa man sumasapit ang tanghali ay alam kong tatawag ang anak ko dahil sa aksyon na ginawa ko na.Nasa opisina ako nun ng Tevarez Headquarters nang mag-vibrate ang cellphone ko sa ibabaw ng lamesa. Hindi ko na kailangan tingnan ang screen, dahil alam ko na kung sino iyon.Oo, alam kong si Mendez ang tatawag agad sa akin.Na-dissapoint ako sa ginawa niya kaya nararapat lang sa kaniya ang ginawa ko.Ilang segundo ko munang tinitigan ang pangalan niya sa screen bago ko sinagot ang tawag.At gaya ng inaasahan ko, galit na galit agad ang sumalubong sa akin na boses niya.“Mom!”Napalayo pa ako nang bahagya sa telepono ko.“Mendez.”“Ano’ng ginawa mo?!”Hindi ako nagpaka-stress. Kalmado lang ako.“Anong ibig mong sabihin?”“Huwag mo akong lokohin, mom!”Halos pasigaw na siya. At hindi pa rin marunong mangupo. Lalo ngayon na galit siya.“Naka-block lahat ng cards ko!” Hindi ako nagsalita. Hinayaan ko siyang magwala. “Tapos hindi ko rin magamit iyong corporate account!”

Elco POVPagod na pagod ako nang araw na iyon.Katatapos lang ng shift ko sa Grand Dadonza Hotel at sa wakas ay nakapag-clock out na rin ako. Kahit pagod, magaan naman ang pakiramdam ko. Maayos ang naging trabaho ko buong araw, at ang iniisip ko na lang ay makauwi sa bahay para makapagpahinga at para makipag-bonding na ulit kay Dasha. Sa ilang araw kasi na nagdaan, pareho kaming busy, kaya kapag uuwi sa bahay, wala na ring time, wala na kaming ibang gustong gawin kundi magpahinga at matulog na lang.Naka-motor ako habang binabaybay ang kalsada pauwi. Malamig ang hangin kasi nagdidilim na ang kalangitan. Actually, late ako ng uwi ngayon. Minsan, maliwanag pa kapag umuuwi ako, pero ngayon ay ginabi na kasi dumaan pa ako sa isang coffee shop. Nag-message kasi si Dasha. Nauumay na raw siya sa bahay. Sinabi din niyang dumaan daw ako sa coffee shop dahil gusto niya ng kape ngayon. Sinunod ko naman kasi request iyon ng mahal ko.Pero napanisn ko, kapag ganitong oras, hindi na gaanong malala

Dasha POVTapos na ang iyakan moment, ang takot moment na akala ko ay mawawala na si Elco. Nung mabalitaan naming dinala siya sa ospital habang duguan, para akong napilayan, naubusan ng dugo, nabagok sa semente at parang dinukutan ng puso. Ganoon kalala, na parang ako ang totoong tinakbo sa ospital, hindi si Elco.Iyak kami nang iyak ni Tita Rosie. Nagyakapan pa kami pero mas na-comport ko si Tita, dahil nanginginig siya ng husto.Ngayong isang araw na ang nakakalipas, okay na si Elco, nagamot na at stable na ang lagay, kalmado na kaming lahat.Ngayong, tahimik akong nakaupo sa tabi ng hospital bed niya habang pinagmamasdan ko ang maayos na paghinga niya. Tulog na naman siya.At mabuti na rin iyon kasi kahit pa paano, hindi na siya umiiyak ng palihim at umiingit kung minsan kapag may masakit sa kaniya. Akala ko nga ay nabalian siya ng buto o napilay. Mabuti na lang at wala kasi nabugbog lang talaga ‘yung mga muscle niya sa pagpalo sa kaniya.Sa ngayon, wala siyang ibang puwedeng gawin

Dasha POVNagkatinginan kami ni Elco habang nakaupo sa malambot na sofa sa loob ng napakagandang villa ng pamilya ni Yasha. Mula sa malalawak na salamin ng sala, tanaw ko ang asul na dagat sa ‘di kalayuan. Ang sarap sa pakiramdam. Halos dalawang oras ang biyahe papunta rito, tapos nung matanaw namin ang napakagandang resort o dagat, nakakatanggap talaga ng stress.Dito, tahimik at presko ang paligid. Ngayon ko nakitang mabuti kung gaano kayaman nila Yasha. Totoo nga ang sabi ni Elco, na lahat ng nag-check in sa Grand Dadonza Hotel ay talaga namang mayayaman.Maya maya pa ay naupo na rin sa harapan namin ang nanay ni Yasha, nakangiti ito habang dahan-dahang humihigop ng tsaa.“Nakakatuwa na sinadya mo pa ako rito sa amin, Author Petalyn,” malambing niyang tawag sa akin. “Hindi ko makakalimutan ang ginawa mo para sa anak ko.”Agad akong napailing. Tandang-tanda pa rin niya ako kahit ilang linggo lang ang lumipas nung personal kong pirmahan ang book na binili ni Yasha, na talaga namang n

Dasha POVHindi ko talaga alam kung matatawa ako o maiiyak habang nakaupo sa gitna ng napakalawak na sala ng penthouse ni Ryuji.Kung may makakakita sa akin ngayon, malamang iisipin nilang isa akong sikat na artista na naghahanda para sa isang malaking event.Pero, bakit ba, malaking event naman talaga ang pinaghahandaan namin.At iyon mismo ang dahilan kung bakit nagtipon-tipon ang mga kaibigan ko ngayong araw.“Umupo ka nga nang maayos, Dasha!”Napapitlag ako nang marinig ang boses ni Ivy sa likuran ko.“Aba, ganiyan po ba ang trato sa model ninyo, today?” pabiro kong tanong sa kanila para hindi naman sila mukhang seryoso.“Likot mo kasi, kapag ganito aayusan, gagawin talaga kitang clown,” napapailing na wika ni Ivy habang hawak ang iba’t ibang makeup brushes na para bang hindi pa ata alam kung anong dapat gamitin sa akin. ‘Yung totoo, sanay ba talaga siyang mag-ayos?“Grabe, gagawin mo pa pala akong katatawanan sa event ko,” sagot ko habang kinukurot ng mahina ang tagiliran niya.“