جميع فصول : الفصل -الفصل 150

Elco POVPagkaparada ko ng sasakyan sa garahe, ilang segundo muna akong nanatiling nakaupo sa driver’s seat. Patay na ang makina. Tahimik na lalo rito ang paligid.Pero ang isip ko, parang hindi pa rin humihinto.Ipinikit ko sandali ang mga mata ko bago dahan-dahang napabuntong-hininga.Simula nang malaman ko ang balitang buntis si Dasha, pakiramdam ko ay wala nang araw na naging payapa ang isip ko. Mas lalo pa ngayong gabi. Hindi ko inaasahang mabubunyag sa mga staff ko ang tungkol sa kaniya. Mabuti na lang at wala akong binanggit na pangalan.Hindi ko naman sinasadyang sabihin iyon. Pero marahil, pagod na rin ang isip ko. Pagod nang itago ang lahat.Humugot pa ulit ako ng isa pang mas malalim na hininga bago tuluyang bumaba ng sasakyan.Pagpasok ko sa bahay, agad akong sinalubong ng pamilyar na amoy ng nilulutong pagkain at bagong linis na sala. Tahimik ang bahay dahil wala si Papa Julio, nasa malayong lugar na naman naka-assign sa work.May narinig akong mahinang tumutugtog na inst

Dasha POVPagkalipas ng halos dalawang oras na paghihintay, tuluyan nang napuno ng mabangong amoy ng bulalo ang buong condo.Isang oras akong nag-aayos ng mga succulents ko sa terrace kasi need ko siyang mag-repot dahil nasa plastic lang na itim nakatanim ang mga halaman na bigay ni Ivy, hindi naman puwedeng ganoon na lang idi-display.Pagka-repot ko sa mga maliliit na paso ang mga succulents na halaman ay tinabi ko muna ang mga ito sa hindi maaarawan dahil bawal pa. Kakalipat lang ng paso kaya bawal pang paarawan at bawal ding diligan pa. Kapag stable na ang lagay ng mga bagong lipat na succulents ay saka lang sila puwedeng diligan at paarawan.Pagbalik ko sa dining table ay nakahain na doon ang malaking kaserola. Umuuusok pa ang sabaw.Bongga kasi malalaki ang hiwa ng baka. May mais, repolyo, pechay, patatas, at bone marrow na halos matunaw na sa sobrang lambot.Napangiti ako habang nakaupo sa harap ng lamesa.“Wow, Ivy, totoo bang ikaw ang nagluto nito?”Umirap siya sa akin. “Hindi

Dasha POVMahimbing ang tulog ni Ivy nung hapon na iyon. Bandang alas singko ng hapon pa lang ay nakatulog na siya sa bedroom ko. Hinayaan ko na lang at baka napagod din talaga siya sa pagbubuhat ng mga roses ko kanina.Sinilip ko pa siya bago ko isinara nang dahan-dahan ang pinto.“Hayaan na muna kitang matulog.”Pagtingin ko sa orasan, alas singko y medya na.May bisita ako, so, ako naman ang magluluto ng dinner namin. Kanina kasi ay siya ang nagpa-lunch, kaya oras para pagsilbihan ang bisita.Gusto kong ipatikim sa kaniya ang chicken inasal na madalas kong lutuin noong nasa bahay pa ako ng mga magulang ko. At naisipan ko ring gumawa ng pork barbecue para perfect na perfect.Kinuha ko ang wallet ko, reusable shopping bag, at cellphone. Tahimik akong lumabas ng condo para hindi magising si Ivy.Halos tatlumpung minuto ang biyahe papunta sa wet market. Pagdating ko roon, siyempre, maingay dahil maraming tindera at namimili.Salamat sa isang nakasabay ko nung nakaraan sa condo. Siya an

Dasha POV“Huwag kang mag-alala, hija, lahat ng problema ay palaging may solusyon, makakaraos ka rin sa mga problema mo,” biglang sabi ng taxi driver matapos akong magbayad.Tumango na lang tuloy ako at nagpasalamat. Siguro ay kahit malakas ang radyo kanina ng sasakyan niya ay dinig pa rin niya ang bawat paghikbi ko.Nakakahiya tuloy. Feeling ko ay nasa music video ako kanina habang nasa biyahe.Pagdating sa condo, tahimik pa rin ang loob ng unit. Mukhang tulog pa rin si Ivy.Mabuti na rin. Ayokong may makakita sa akin sa ganitong ayos.Dumiretso agad ako sa kusina. Isa-isa kong inilabas ang mga pinamili. Ang manok, baboy, pampalasa.Kumuha ako ng malaking mangkok at nagsimulang hugasan ang chicken. Malamig ang tubig na dumadaloy sa mga kamay ko. Pero hindi iyon sapat para pakalmahin ang puso ko.Habang hinuhugasan ko ang manok, bigla na lang ulit tumulo ang luha. Hinahayaan ko lang silang bumagsak.Ang lala ko ata. Ako ang tumakbo, ako ang umiwas, pero ako rin ang umiiyak ngayon.Mat

Dasha POVMaaga kaming nagising ni Ivy kinabukasan. Habang nag-aalmusal kami ng tinapay at scrambled eggs, bigla na lang siyang nagdesisyon ng ganap namin today.“Dasha?”Napatingin ako sa kaniya habang may tinapay pa sa bibig ko. “Bakit?”“Tara kaya?”Naibaba ko bigla ang hawak kong kape. “Saan?”“Sa Tagaytay.”Napahinto ako sa pagsubo ulit ng tinapay.“Ha? Ngayon?” nakakunot noo kong tanong kasi hindi ako makapaniwala. Parang nagbibiro lang.Tumango siya habang umiinom ng kape.“Sulitin na natin ang bakasyon ko rito. Saka, nakakabagot kasi kung dito lang tayo, so, naisip kong umakyat tayo ng Tagaytay, para bongga ang bakasyon ko.”Kumindat-kindat pa siya.“Ikaw talaga, paladesisyon ka palagi. Ang hilig-hilig mo sa ganiyan,” sita ko sa kaniya pero nakangiti naman ako.“Mas masaya kaya ‘yung walang plano,” katwiran pa niya.Sa totoo lang, matapos ang nangyari kahapon sa wet market, gusto ko ring lumayo muna sa city.Kahit isang araw lang. Kahit ilang oras lang.“Pero, sige, game na ri