บททั้งหมดของ Stop Seducing Me, Pinsan : บทที่ 131 - บทที่ 140

Dasha POVHanggang ngayon, hindi pa rin tuluyang nagsi-sink in sa utak ko ang lahat ng nangyari. Nakaupo na ako sa sofa ng villa habang nakatulala sa kawalan.Nasa harap ko naman ay kalmado lang na nakaupo si Ryuji, na para bang wala lang nangyari.Ang lala. Ang tagal-tagal ko na palang nakakasama si Mr. Night Bloom, hindi ko pa pala alam. Tapos, ngayon ko lang nage-gets kung bakit mas updated siya sa akin about kay Mr. Night bloom dahil iisa lang pala sila ni Ryuji. Nakakaloka talaga!Isa ito sa pinakamalaking plot twist sa buong buhay ko.Bumuntong-hininga muna ako, pagkatapos ay tumingin ako sa kaniya. Matagal ko siyang tinignan nang walang kurap-kurap.Nakatingin lang ako sa kaniya habang siya naman ay nakatingin lang din sa cellphone niya.Kalmado lang ang gago, at napaka-komportable.Parang wala talagang nangyari.“Hoy, Ryuji!”“Oh?”“Puwede ba kitang sapakin?”Hindi man lang siya nag-angat ng tingin.“Huwag, sayang ang kapogian ko noh!” sagot niya agad.“Loko-loko ka kasi.”Tum

Ryuji POVNakatitig ako sa harap ng salamin. Namumula ang mata ko dahil sa tindi ng pag-iyak ko. Hindi ako makapaniwala sa lahat ng masasakit na sinabi sa akin ni Dasha.Fuck you.Gago.Demonyo.Siraulo.At halos paulit-ulit niya akong minura. Sa lahat ng maganda at masayang ginawa ko sa kaniya, ganoon na lang bigla.Naka-block na ako sa lahat. Wala na akong ibang pang-contact sa kaniya kaya araw-araw ko siyang kinulit, pero ‘yung kanina, wala na talaga. Talagang galit na galit na siya at sukang-suka sa akin.Hindi ko alam na ganoon ang magiging ending ng ginawa ko. Hindi ko alam na mawawalan ako ng Dasha.Talaga bang mas gusto pa niyang makipag-relasyon sa sarili niyang kadugo? Sa sariling pinsan?Grabe, hindi ako makapaniwala. Gusto ko lang siyang itama ng landas. Gusto ko lang siyang ma-distract, pero ganoon lang pala ang mangyayari.Nagpapogi pa naman ako, nagpaganda ng katawan at pinaghandaan ang pagharap sa lahat ng fans at readers pero isusuka lang pala ako sa huli.Ngayong aya

Dasha POVNananatili akong nakatayo sa harap ng malaking bintana ng condo unit na kakalipat ko lang ngayong linggo. Mula rito, tanaw ko ang nagkikislapang ilaw ng city. Hindi tulad sa probinsiya kung saan tahimik ang gabi at maririnig mo pa ang huni ng mga kuliglig, dito ay buhay na buhay ang lahat. May mga sasakyang dumaraan, mga taong naglalakad sa ibaba, at mga gusaling tila hindi natutulog. Ngayon na lang ulit ako nakarating dito sa city matapos ang ilang linggong pananahimik ko sa bahay namin sa probinsya.Huminga ako nang malalim at ipinatong ang isang kamay sa tiyan ko. Tatlong araw na.Tatlong araw na mula nang takasan ko sina Nanay at Tatay sa ospital. Hindi pa rin ako makapaniwalang umabot ako sa puntong ito. Kung may nagsabi sa akin noon na magtatago ako sa sarili kong pamilya habang nagdadalang-tao, malamang tatawanan ko lang sila. Pero ngayon, iyon mismo ang buhay na kinakaharap ko.Napabuntong-hininga ako. Hindi ko naman gustong magsinungaling kina Nanay at Tatay. Mahal

Dasha POVPagkapasok ko sa condo, dahan-dahan kong isinara ang pinto at sumandal doon nang ilang segundo.Tahimik na ulit, wala ng tao, wala ng staff ng Goodnovel ink fam ang panay bati at sita sa stress ng mukha ko ngayon, lalo na si Madam Imelda na alam pala ang nangyayari sa akin.Huminga ako nang malalim bago marahang ipinatong ang isang kamay sa tiyan ko.“Hi, baby,” mahina kong bulong habang napapangiti. “Nandito na ulit tayo sa comport place natin. Nakauwi na tayo.”Napatingin ako sa kabuuan ng maliit pero maaliwalas kong condo. Dito ko na tanggap na palalakihin ang anak ko. Dito ko na rin palalakihin ang tiyan ko. Nang mag-isa, siyempre. Sino pa ba ang aasahan ko e, parang walang bayag naman pala si Elco.Ito na ang magiging tahanan namin ng matagal.Ako at ang anak ko. Hindi ko puwedeng hayaang lamunin ako ng lungkot. Buntis ako. Ayokong maramdaman ng baby ko ang stress at sakit na dinadala ko.Unti-unti ko nang natutunan iyon nitong mga nakaraang araw. Kasi masyado na palang

Dasha POVTinapos ko ang pagluluto ko ng dinner na puro ang email ni Elco ang tumatakbo sa isip ko. Simula nung matanggap ko ang email niya, ayaw na nitong mawala sa isip ko. Alas siyete na ng gabi.Dapat kakain na ako ng dinner kasi gutom na ako pero hindi ko magawa iyon dahil iba ang tumatakbo sa isip ko.Umupo ako sa dining table habang nakatanaw sa tatlo kong bagong halaman sa terrace. Maliwanag doon dahil nakabukas ang ilaw.Umiling-iling ako. Hindi ako puwedeng magpagutom dahil baka hindi maging healthy si baby. Kaya naman tumayo na ulit ako at sumandok na ng kanin at ng chopsuey na niluto ko. Nagtimpla rin ako ng malamig na orange juice bago ako tuluyang kumain.Pagdating sa dining table, isa-isa ko roong binaba ang pagkain ko, pati ang cellphone ko.Ang bango ng chopsuey dahil sinahugan ko ito ng manok at hipon. Crab and corn naman ang pinang-sabaw ko kaya sure akong malinamnam pati ang sabaw.Habang kumakain na ako, nakatitig ako sa cellphone ko. Nandoon pa rin sa email ni El