Semua Bab คุณหนูสามจวนโหว ขายอะไรก็ SOLD OUT!!: Bab 381 - Bab 390

สายลมยามเช้าที่เคยพัดพาความร่มเย็นมาสู่อาณาเขตวังหลัง บัดนี้กลับให้ความรู้สึกหนาวเหน็บและเย็นเยียบทะลุขั้วกระดูกสำหรับบรรดาสตรีที่เคยเลือกข้างผิด หลังจากเหตุการณ์กวาดล้างครั้งประวัติศาสตร์ที่ลานประหารหน้าท้องพระโรง ซุนไทเฮาผู้เคยยิ่งใหญ่คับฟ้าถูกถอนรากถอนโคนจนหมดสิ้นอำนาจบารมี กลายเป็นเพียงหญิงชราที่ไร้เขี้ยวเล็บและถูกทอดทิ้งให้อยู่อย่างโดดเดี่ยว ส่วนซุนหมานหม่าน อดีตพระสนมซูเฟยผู้เคยเย่อหยิ่งจองหองและทะเยอทะยาน ก็ถูกตอกตะปูปิดตายขังลืมอยู่ในตำหนักเหยียนสี่อันมืดมิดประดุจหลุมฝังศพ ข่าวความพ่ายแพ้อย่างราบคาบและน่าอดสูของตระกูลซุนแพร่สะพัดไปทั่วทุกตำหนักน้อยใหญ่ รวดเร็วยิ่งกว่าไฟป่าลามทุ่งแห้งบรรดาพระสนมชายาและนางกำนัลที่เหลือรอดอยู่ในวังหลัง ต่างพากันตื่นตระหนกตกใจจนแทบจะเสียสติ สตรีเหล่านี้เคยประจบประแจงและคอยเดินตามก้นซุนไทเฮาต้อยๆ หวังจะได้เศษเนื้อเศษกระดูกมาประทังชีวิตและสร้างบารมีให้ตนเอง ทว่าบัดนี้ ต้นไม้ใหญ่ที่พวกนางเคยพึ่งพิงได้ล้มครืนลงมาอย่างย่อยยับ ซ้ำยังทับร่างพวกคนโง่จนแหลกละเอียด พวกนางรู้ตัวดีว่าหากไม่รีบหาที่พึ่งใหม่และเปลี่ยนสีให้เร็วยิ่งกว่ากิ้งก่า พวกนางจะต

ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายที่สาดส่องลงมากระทบผิวน้ำในสระมรกตภายในอุทยานหลวง บรรยากาศที่ควรจะร่มรื่นกลับอบอวลไปด้วยรังสีแห่งความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างระหงของ ไป๋ลี่ถิง ฮองเฮาผู้ดำรงตำแหน่งซีอีโอสูงสุดแห่งอาณาจักรบุปผาสวรรค์โอสถกรุ๊ป วันนี้พระนางไม่ได้ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรในห้องโถงที่เคร่งขรึม ทว่ากลับสั่งให้เหล่านางกำนัลจัดเตรียม "งานเลี้ยงน้ำชาล้างสต็อก" ขึ้นกลางอุทยาน โดยมีเป้าหมายแฝงคือการนำไอเทมใหม่แกะกล่องอย่าง "แว่นตาผู้บริหารสูงสุด Version 9.0" มาทดสอบประสิทธิภาพในการคัดกรองบุคลากรเน่าเฟะออกจากองค์กรไป๋ลี่ถิงนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หวายบุนวมขนนกยูงอย่างเกียจคร้าน ท่วงท่าของพระนางดูสง่างามทว่าแฝงไปด้วยความยียวนกวนประสาทอย่างถึงที่สุด บนใบหน้าที่งดงามประดุจภาพวาดนั้นมีแว่นตากรอบทองคำฝังเพชรทรงเหลี่ยมล้ำสมัยสวมทับอยู่ เลนส์แว่นสะท้อนแสงอาทิตย์วับแวมจนบรรดาสนมที่นั่งรายล้อมอยู่บนเสื่อไม้ไผ่ต่างพากันสงสัยว่า นั่นคือเครื่องประดับจากดินแดนอาหรับหรือว่าเป็นอุปกรณ์ทำคุณไสยชนิดใหม่กันแน่"เอาล่ะ พนักงาน... เอ้อ บรรดาน้องหญิงทั้งหลาย" ไป๋ลี่ถิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสี

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลงมายังหลังคากระเบื้องเคลือบของวังหลัง ประดุจแสงไฟสปอตไลท์ที่ส่องลงบนเวทีละครโรงใหญ่ บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของกำยานและเสียงพิณอันแผ่วเบา บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยเสียงดังกึกก้องของเหล็กไนและไม้กวาดทางมะพร้าวที่ขูดขีดไปกับพื้นหิน ไป๋ลี่ถิง ฮองเฮาผู้ดำรงตำแหน่งซีอีโอสายโหดแห่งบุปผาสวรรค์โอสถกรุ๊ป ประทับยืนเด่นตระหง่านอยู่บนระเบียงตำหนักคุนหนิง ในมือถือโทรโข่งทองคำพร้อมกับสวมแว่นตากรอ[ทองที่ส่องประกายวับแวมรับแสงอรุณ"ประกาศ! ประกาศ! พนักงานในเครือวังหลังทุกท่านทราบ!" เสียงของไป๋ลี่ถิงดังกังวานไปทั่วทุกหย่อมหญ้า"เพื่อเป็นการส่งเสริมสุขภาพและลดค่าใช้จ่ายในการจ้างพนักงานภายนอกมาทำความสะอาด ข้าขอประกาศนโยบาย 'ออกกำลังกายตอนเช้าและทำความสะอาดครั้งใหญ่' ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป สนมทุกนางที่ไม่มีภารกิจปรนนิบัติฝ่าบาท จงละทิ้งเข็มเย็บผ้าและตำรากวี แล้วหยิบไม้กวาดขึ้นมาทำความสะอาดลานวังเดี๋ยวนี้! ใครกวาดไม่สะอาด ข้าจะหักโบนัสแป้งพัฟเดือนหน้า!"ไคเซอร์ ที่ยืนกอดอกอยู่ข้างๆ ถึงกับต้องยกมือนวดขมับ"ฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ การให้พระสนมชั้นสูงมา

ตำหนักเย็น สถานที่ที่ได้ชื่อว่าเป็นขุมนรกบนดินสำหรับเหล่าสนมชายาที่ทำความผิดจนถูกปลดจากตำแหน่ง บรรยากาศภายในตำหนักแห่งนี้ช่างวังเวงและอุดมสมบูรณ์ไปด้วยฝุ่นเขรอะ หยากไย่ที่แมงมุมขยันถักทอจนหนาเตอะ และฝูงหนูตัวอ้วนพีที่วิ่งเพ่นพ่านกันอย่างเริงร่าเย้ยหยันอดีตผู้สูงศักดิ์ ซุนซูเฟย อดีตพระสนมคนโปรดผู้เคยเย่อหยิ่งจองหอง บัดนี้ต้องมานั่งจมปลักอยู่บนเตียงไม้ผุพังที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่ขยับตัว สภาพของนางในยามนี้ดูไม่ต่างจากศาลพระภูมิร้าง เสื้อผ้าไหมที่เคยงดงามหลุดลุ่ยและหมองคล้ำ เส้นผมที่เคยถูกเกล้าอย่างประณีตบัดนี้ชี้ฟูประดุจรังนกกระจอกเทศ ใบหน้าที่เคยถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องประทินโฉมราคาแพง บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและคราบฝุ่นดำปิ๊ดปี๋"นี่มันเรื่องบ้าบออันใดกัน ทำไมสตรีสูงศักดิ์อย่างข้าต้องมาทนตกระกำลำบากอยู่ในสถานที่โสโครกเยี่ยงนี้"ซุนซูเฟยแผดเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความคับแค้นใจ นางปัดถ้วยชาใบบิ่นที่บรรจุน้ำเย็นชืดทิ้งลงพื้นจนแตกกระจาย เสียงแตกของกระเบื้องไม่ได้ทำให้ความโกรธในใจของนางลดลงเลยแม้แต่น้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนางเพิ่งจะได้ยินข่าวร้ายจากนางกำนัลรั

บรรยากาศภายในบริเวณตำหนักเย็นที่เคยมืดสลัวและเต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้น บัดนี้กลับดูสว่างจ้าผิดปกติจากเปลวไฟของคบเพลิงที่ยังคงลุกโชนอยู่ในมือของเหล่าทหารองครักษ์ แสงไฟสีส้มอมแดงสาดกระทบใบหน้าของฉินจื่อเสวียน ฮ่องเต้หนุ่มผู้ปกครองแผ่นดิน ซึ่งบัดนี้ยืนนิ่งขึงประดุจรูปสลักจากน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบของพระองค์ไม่ได้ฉายแววห่วงใยหรือลนลานเหมือนเมื่อครู่ที่เห็นร่างของสนมคนโปรดห้อยต่องแต่งอยู่อีกต่อไป ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยความว่างเปล่าที่แฝงไว้ด้วยรังสีแห่งความรังเกียจอันมหาศาลเบื้องหน้าของพระองค์คือ ซุนหมานหม่าน หรืออดีตซุนซูเฟยที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นหินในท่าทางที่ดูอย่างไรก็หาความงามไม่ได้ ก้นของนางยังคงกระแทกอยู่กับพื้นจนหน้าเหยเก เสื้อผ้าที่เคยจัดสัดส่วนมาอย่างดีเพื่อใช้ในการ "แสดง" บัดนี้หลุดลุ่ยจนเผยให้เห็นความลับที่ซ่อนอยู่ภายใต้ปกคอเสื้อ นั่นคือเศษลวดสลิงโลหะถักอย่างดีที่ละลายคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นพลาสติกไหม้ มันยังคงห้อยต่องแต่งออกมาจากชุดของนางราวกับเป็นหลักฐานมัดตัวจำเลยที่ดิ้นไม่อุด"เส้นลวดงั้นหรือ..." ฉินจื่อเสวียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเยือกเย็นจนคนฟังต้อ