คุณหนูสามจวนโหว ขายอะไรก็ SOLD OUT!! のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

แสงตะวันยามบ่ายคล้อยแห่งช่วงฤดูใบไม้ร่วงสาดส่องประกายสีทองอร่ามลงมากระทบผิวน้ำในทะเลสาบกว้างใหญ่ ณ สวนสาธารณะอันแสนจะร่มรื่นบริเวณชานเมืองหลวง สายลมเย็นยะเยือกพัดกรรโชกมาเอื่อยๆ หอบเอาใบไม้แห้งสีเหลืองทองและสีน้ำตาลแดงให้หลุดร่วงจากกิ่งก้าน ปลิวว่อนร่ายรำอยู่กลางอากาศประดุจฝูงผีเสื้อที่กำลังหยอกล้อกับสายลม ก่อนจะทิ้งตัวลงมาปูลาดบนพื้นหญ้าสีเขียวขจีจนกลายเป็นพรมธรรมชาติอันแสนจะงดงามตระการตา สถานที่แห่งนี้ถูกจัดเตรียมและปิดล้อมเอาไว้อย่างแน่นหนาโดยกองกำลังองครักษ์เงาที่แฝงตัวอยู่ตามพุ่มไม้และยอดพฤกษา ไร้ซึ่งเงาของชาวบ้านหรือผู้คนสัญจรไปมาแม้แต่ผู้เดียวณ ศาลาริมน้ำที่สร้างจากไม้หยกขาวสลักลวดลายพยัคฆ์มังกรอย่างวิจิตรบรรจง ปรากฏร่างสูงสง่าของบุรุษหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาคมคายจนสวรรค์ยังต้องร่ำไห้ด้วยความริษยา องค์ชายเจ็ดฉินจื่อเสวียน บอสใหญ่จอมเสเพลผู้กุมอำนาจเครือข่ายธุรกิจมืดและผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเมืองหลวง ทรงประทับนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้บุนวมที่ปูทับด้วยหนังจิ้งจอกหิมะสีขาวบริสุทธิ์ พระองค์สวมใส่ชุดค

ยามสายอันแสนจะสงบสุขและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความมั่งคั่งของจวนเผิงกวงโหว บรรยากาศภายในเรือนหลักกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่นประดุจเครื่องจักรที่หยอดน้ำมันมาอย่างดีเยี่ยม บ่าวไพร่ที่เพิ่งจะได้รับการขึ้นเงินเดือนต่างพากันเดินขวักไขว่ทำงานด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสเบิกบานใจ ทว่าความสงบสุขที่ถูกซื้อมาด้วยเงินก้อนโตมักจะมีอายุสั้นยิ่งกว่าแมลงหวี่เสมอ ในขณะที่ไป๋ลี่ถิง ยอดนักขายมือทองผู้รั้งตำแหน่งประธานกรรมการบริหารสูงสุดแห่งจวน กำลังเอนกายจิบชาดอกจวี๋ฮวาและนั่งไขว่ห้างดีดลูกคิดรางแก้วเพื่อคำนวณผลกำไรไตรมาสใหม่อย่างอารมณ์ดีอยู่นั้นเอง เสียงฝีเท้าม้าที่ควบตะบึงมาอย่างเร่งร้อนและเสียงล้อรถม้าที่บดเบียดกับพื้นถนนหินชนวนอย่างหยาบคาย ก็ดังแว่วมาทำลายสมาธิอันล้ำค่าของนางจนแตกกระเจิงรถม้าคันใหญ่โตโอ่อ่าที่ทำจากไม้เนื้อแข็งชั้นดี สลักลวดลายวิจิตรบรรจงทว่าดูแข็งกระด้างและไร้รสนิยมอย่างสิ้นเชิง แล่นตะบึงฝ่าฝูงชนกลางตลาดมาหยุดจอดดังเอี๊ยดสนั่นอยู่เบื้องหน้าประตูใหญ่ของจวนเผิงกวงโหว ฝุ่นผงตลบอบอวลลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณทำเอาบ

บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของประธานกรรมการบริหารหญิงแห่งจวนเผิงกวงโหวที่เคยเต็มเปี่ยมไปด้วยความฮึกเหิมและรังสีอำมหิตของการเตรียมตัวล้างแค้น บัดนี้กลับถูกขัดจังหวะลงอย่างกะทันหัน ไป๋ลี่ถิง ยอดนักขายมือทองผู้เพิ่งจะได้รับตำแหน่งนักเคาะประตูวิปลาสมาหมาดๆ กำลังยืนแสยะยิ้มกริ่มอย่างชั่วร้ายอยู่หน้ากระจกทองเหลืองบานใหญ่ นางกำลังจินตนาการถึงภาพความพินาศย่อยยับของตระกูลเสิ่นที่จะต้องเผชิญหน้ากับสกิลขาแหย่ประตูสุดโกงของนาง ทว่าความสุขสมใจนั้นช่างมีอายุขัยสั้นกุดยิ่งกว่าแสงหิ่งห้อยในยามเช้าจู่ๆ เสียงกังวานใสอันเป็นเอกลักษณ์ของระบบเซลส์มือทองทะลวงจักรวาลก็ดังกึกก้องระเบิดขึ้นภายในก้นบึ้งของโสตประสาทของนางอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้มาพร้อมกับเสียงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แสบแก้วหู แต่มันมาพร้อมกับน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความร่าเริงเกินเบอร์และจงใจกวนประสาทอย่างถึงที่สุด"เรียนท่านประธานกรรมการผู้มีใบหน้าหนาทนทานดุจกำแพงเมือง ในเมื่อท่านได้รับการอัปเกรดเข้าสู่เลเวลสามอย่างเป็นทางการแล

แสงตะวันยามเช้าตรู่เบิกฟ้าทอประกายสีทองอร่ามสาดส่องลงมากระทบหลังคากระเบื้องเคลือบของเมืองหลวง นกน้อยส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้วรับวันใหม่ที่แสนจะสดใส ทว่าบรรยากาศอันแสนจะสุนทรีย์ของธรรมชาติกลับสวนทางกับรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากเรือนหลักของจวนเผิงกวงโหวอย่างสิ้นเชิง ภายในห้องพักส่วนตัว ไป๋ลี่ถิง ยอดนักขายมือทองผู้รั้งตำแหน่งประธานกรรมการบริหารและผู้ถือครองฉายานักเคาะประตูวิปลาส กำลังยืนหมุนซ้ายหมุนขวาอยู่หน้ากระจกทองเหลืองบานใหญ่เพื่อสำรวจความเรียบร้อยของเครื่องแต่งกายวันนี้นางไม่ได้สวมใส่ชุดกระโปรงพลิ้วไหวฟูฟ่องยาวลากพื้นประดุจคุณหนูในห้องหอผู้บอบบางดั่งกิ่งหลิวลู่ลม แต่นางเลือกที่จะสวมใส่ชุดรัดกุมที่ถูกสั่งตัดเย็บขึ้นมาเป็นพิเศษด้วยผ้าฝ้ายเนื้อดีสีดำสนิทขลิบด้วยดิ้นแดงเลือดนก ท่อนบนเป็นเสื้อคอตั้งแขนรัดรูปกระชับสัดส่วน ท่อนล่างเป็นกางเกงที่สวมทับด้วยกระโปรงผ่าข้างเพื่อความคล่องตัวในการกระโดดถีบยอดหน้าศัตรู เอวคอดกิ่วถูกรัดด้วยสายคาดหนังเส้นใหญ่ที่ซ่อนกระเป๋าลับเอาไว้มากมาย เส้นผมที่เคยปล่อยยาวสลวยถูกรวบตึ

แสงตะวันยามสายสาดส่องลงมากระทบผืนดินของจวนตระกูลเสิ่น ทว่าความอบอุ่นของแสงแดดกลับไม่อาจละลายความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมารอบกายของประธานกรรมการบริหารหญิงแห่งจวนเผิงกวงโหวได้เลย ไป๋ลี่ถิงก้าวข้ามธรณีประตูจวนเข้ามาด้วยท่วงท่าที่สง่างามและทรงอำนาจประดุจนางพญาที่กำลังเดินเข้าสู่ลานประหารศัตรู ทิ้งให้พ่อบ้านหน้าหนูและทหารยามสี่คนนอนร้องโอดโอยกองรวมกันอยู่บนพื้นหินชนวนเบื้องหลังทว่าความเงียบงันที่เกิดจากความตกตะลึงก็คงอยู่ได้เพียงชั่วอึดใจเท่านั้น เมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองทัพนักเลงคุ้มภัยทั้งยี่สิบคนที่เดินเรียงแถวตามหลังไป๋ลี่ถิงเข้ามา ดังก้องกังวานไปทั่วลานจวน ปลุกให้บรรดาทหารยามคนอื่นๆ ที่กระจายกำลังอยู่รอบๆ บริเวณต้องตื่นจากภวังค์"มีผู้บุกรุก! สตรีวิกลจริตกับพวกโจรป่าบุกเข้ามาแล้ว! จับตัวพวกมันไว้!"นายทหารยามผู้ควบคุมการรักษาความปลอดภัยหน้าจวน แผดเสียงตะโกนลั่นด้วยความเดือดดาลและหวาดผวา เขาชักดาบเล่มยาวออกจากฝัก