All Chapters of คุณหนูสามจวนโหว ขายอะไรก็ SOLD OUT!!: Chapter 71 - Chapter 80

ความมืดมิดภายในห้องนอนของเถ้าแก่จินยังคงทำหน้าที่เป็นม่านกำบังอันยอดเยี่ยม ทว่าความเงียบสงัดกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงกรนอันสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นประดุจคางคกยักษ์ที่กำลังสำลักน้ำ ไป๋ลี่ถิงยอดนักขายมือทองในชุดพรางตัวสีดำสนิท นั่งคุกเข่าตัวแข็งทื่ออยู่ข้างเตียงนอนไม้แกะสลัก นางกลั้นหายใจจนหน้าดำหน้าแดงไปหมดแล้วเมื่อครู่นี้ตอนที่เถ้าแก่จินขยับตัวพลิกตะแคงและละเมอเพ้อพกออกมา นางเฝ้ารอคอยอย่างใจจดใจจ่อให้ร่างอันอวบอ้วนพุงพลุ้ยนั้นสงบนิ่งลงอีกครั้ง เวลาแต่ละวินาทีที่ผ่านไปช่างยาวนานและบีบคั้นหัวใจประดุจกำลังเดินไต่ลวดสลิงข้ามหุบเหวลึกและแล้ว สวรรค์ก็ยังคงเข้าข้างคนหน้าด้านเสมอ เมื่อเสียงละเมอเงียบหายไป ถูกแทนที่ด้วยจังหวะการสูดลมหายใจเข้าออกที่สม่ำเสมอและเสียงกรนที่กลับมาดังกึกก้องตามปกติ ไป๋ลี่ถิงค่อยๆ พรูลมหายใจร้อนผ่าวออกจากปากอย่างแผ่วเบาที่สุด นางขยับตัวกลับมาจดจ่ออยู่กับหีบเหล็กกล้าที่เปิดอ้าอยู่เบื้องหน้าอีกครั้ง มือซ้ายของนางเลื่อนสวิตช์ไฟฉายพวงกุญแจขนาดจิ๋วให้ส่องแสงสว่างสีขาวอมฟ้าออกมาอีกครา ลำแสงเล็กๆ เท

แสงตะวันยามซื่อสาดส่องลงมากระทบหลังคากระเบื้องดินเผาของศาลาว่าการกลางตลาดใจกลางเมืองหลวง บรรยากาศในยามนี้คึกคักและพลุกพล่านไปด้วยผู้คนที่ออกมาจับจ่ายใช้สอย กลิ่นหอมของซาลาเปานึ่งสุกใหม่ๆ ผสมผสานกับกลิ่นหมูย่างและกลิ่นเหงื่อไคลของชาวบ้าน ลอยคละคลุ้งไปทั่วทุกอณูอากาศ เสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนร้องเร่ขายสินค้าแข่งกันดังเซ็งแซ่ประดุจฝูงนกกระจอกแตกรัง ทว่าความวุ่นวายตามปกติของตลาดสดกลับต้องหยุดชะงักลงอย่างกะทันหัน เมื่อกลุ่มคนรูปร่างหน้าตาถมึงทึงประดุจหลุดออกมาจากขุมนรก เดินแหวกฝูงชนเข้ามายึดพื้นที่บริเวณลานกว้างหน้าศาลาว่าการอย่างโอหังนำขบวนโดยเถ้าแก่จิน พ่อค้าหน้าเลือดผู้มีรูปร่างอวบอ้วนพุงพลุ้ยจนเสื้อผ้าไหมสีแดงสดขลิบทองที่สวมใส่อยู่แทบจะปริขาดตามรอยตะเข็บ ทุกย่างก้าวที่เขากระทืบเท้าลงบนพื้นหินชนวน ก้อนไขมันบนหน้าท้องจะกระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่น ใบหน้าอวบอูมมันเยิ้มของเขาเชิดขึ้นสูง แววตาเล็กหยีที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นไขมันทอประกายความโลภและความเจ้าเล่ห์อย่างปิดไม่มิด บนนิ้วมือทั้งสิบประดับประดาไปด้วยแหวนหยกและแหวนทอ

แสงแดดยามสายที่เคยสาดส่องลงมาอย่างอบอุ่น บัดนี้กลับให้ความรู้สึกร้อนระอุและแผดเผาประดุจเปลวเพลิงในเตาหลอมเหล็ก ลานหินชนวนหน้าศาลาว่าการกลางตลาดเมืองหลวงที่เนืองแน่นไปด้วยฝูงชนนับพันชีวิต ตกอยู่ในสภาวะตึงเครียดจนแทบจะมองเห็นรังสีความกดดันลอยวนอยู่ในอากาศ ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่ร่างผอมแห้งประดุจไม้เสียบผีของใต้เท้าหลี่ ผู้ว่าการเมืองหลวงที่กำลังยืนถือม้วนกระดาษสาสัญญาการค้าฉบับจริงเอาไว้ในมือที่สั่นสะท้าน มือทั้งสองข้างของขุนนางกังฉินสั่นระริกอย่างรุนแรงจนกระดาษสาเกิดเสียงดังกอบแกบ ใบหน้าที่เคยปั้นแต่งให้ดูขึงขังและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ บัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด หยาดเหงื่อกาฬเม็ดโป้งผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผากและไหลย้อยลงมาตามร่องแก้มที่เหี่ยวย่นดวงตาที่กลอกกลิ้งประดุจหนูท่อของใต้เท้าหลี่เบิกกว้างจนแทบจะถลนออกจากเบ้า เขากะพริบตาถี่ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า พยายามเพ่งมองตัวอักษรที่ปรากฏอยู่บนหน้ากระดาษเบื้องหน้าด้วยความหวังอันริบหรี่ว่าตนเองอาจจะตาฝาดไปเพราะแสงแดดแยงตา หรือไม่ก็อาจจะดื่มสุราเมื่อคืนมากเกินไปจนทำให้ประสาทหลอน

ลานหินชนวนหน้าศาลาว่าการกลางตลาดเมืองหลวงในยามนี้ มีสภาพไม่ต่างอันใดกับโรงงิ้วที่เพิ่งจะแสดงฉากไคลแมกซ์จบลงอย่างดุเดือดเลือดพล่าน ร่างอันอวบอ้วนพุงพลุ้ยของเถ้าแก่จิน พ่อค้าหน้าเลือดผู้เคยกร่างคับฟ้า บัดนี้นอนหงายเงิบสลบเหมือดจมกองเลือดสีแดงคล้ำของตนเองอยู่บนพื้น ประดุจสุกรตัวอ้วนที่เพิ่งถูกเชือดสังเวยเทพเจ้า บรรดานักเลงคุ้มภัยร่างยักษ์ที่เคยยืนทำหน้าถมึงทึง ต่างพากันยืนตัวสั่นงันงก อ้าปากค้าง ทำอันใดไม่ถูก พวกมันมองเจ้านายที่ล้มพับไปสลับกับมองใบหน้างดงามของยอดนักขายมือทองด้วยความหวาดผวาขีดสุด สัญญาทาสที่เคยคิดว่าจะใช้ปล้นจวนโหว กลับกลายเป็นเชือกรัดคอเจ้านายตนเองจนสิ้นสภาพท่ามกลางความโกลาหลและเสียงฮือฮาของชาวบ้านนับพันที่กำลังสะใจกับจุดจบของคนโกง มีมนุษย์ผู้หนึ่งที่กำลังตกอยู่ในสภาวะวิกฤตทางจิตใจขั้นรุนแรงยิ่งกว่าผู้ใด นั่นคือ ไป๋ชิงจวง คุณชายใหญ่แห่งจวนเผิงกวงโหว ผู้ซึ่งเพิ่งจะสวมบทบาทลูกชายยอดกตัญญูบีบบังคับให้น้องสาวขายกิจการมาหมาดๆเมื่อเห็นพันธมิตรจอมต้มตุ

สายลมเย็นพัดโชยมาเอื่อยๆ หอบเอากลิ่นอายของความวุ่นวายและกลิ่นคาวเลือดเจือจางจากลานหินชนวนหน้าศาลาว่าการกลางตลาด ลอยละล่องขึ้นมาปะทะกับบานหน้าต่างไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรบรรจงบนชั้นสองของโรงเตี๊ยมหรูหราที่ตั้งตระหง่านอยู่ฝั่งตรงข้าม ภายในห้องหับระดับวีไอพีที่ถูกตกแต่งอย่างโอ่อ่าอลังการด้วยผ้าไหมสีทองและพรมขนสัตว์หนานุ่ม ปรากฏร่างสูงสง่าของบุรุษหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาคมคายจนสวรรค์ยังต้องริษยา ทว่ากลับแฝงไปด้วยกลิ่นอายของความอันตรายและเล่ห์เหลี่ยมที่ลึกล้ำเกินหยั่งถึงองค์ชายเจ็ด ฉินจื่อเสวียน บอสใหญ่จอมเสเพลผู้กุมอำนาจเครือข่ายธุรกิจมืดแห่งเมืองหลวง ทรงประทับนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้ไท่ซือตัวใหญ่ด้วยท่วงท่าที่เกียจคร้านและผ่อนคลายประดุจพญาเสือโคร่งที่กำลังนอนอาบแดด พระหัตถ์หนาที่เรียวยาวและแข็งแกร่งยกจอกชาศิลาดลสีหยกขึ้นจรดริมฝีปากที่กำลังยกโค้งเป็นรอยยิ้มกว้างขวางจนแทบจะไปถึงใบหู พระเนตรคมกริบประดุจพญาเหยี่ยวทอดพระเนตรมองลอดผ่านช่องหน้าต่าง ลงไปยังเหตุการณ์มหกรรมตบหน้าล้างบางโจรต้มตุ๋นที่เพิ่งจะรูดม่านปิด