جميع فصول : الفصل -الفصل 140

(ฉันล่ะอึดอัดแทนแกจริง ๆ จะออกไปไหนมาไหนก็ไม่มีอิสระ ฉันว่าแกยอมครอบครัวพี่ชุนมากเกินไปรึเปล่ายัยขวัญ ฉันกลัวว่ายิ่งนานวันไปมันอาจจะมีเรื่องมากขึ้นจนเป็นปัญหาสะสมนะ) กีรณาเอ่ยขึ้นด้วยความหวังดีกับการยอมคนมากเกินไปของเพื่อนรักซึ่งอาจจะนำไปสู่ปัญหาสะสมที่มันใหญ่กว่านี้“แกก็รู้ว่าเพราะอะไร ฉันต้องเอาชนะใจป๊ากับม้าของพี่ชุนให้ได้ ผิดที่ฉันเองที่มีหลานให้พวกท่านไม่ได้สักที”(การมีลูกมันไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิตคู่นะขวัญ เฮ้อ…เอาเถอะไว้เจอกันนะ ฉันเบื่อที่จะพูดกับแกแล้ว)“โอเค ๆ แล้วเจอกันจ้ะ” แก้วขวัญเลื่อนโทรศัพท์ออกจากหูหลังจากที่อีกฝ่ายวางสายไป เธอไม่ได้โกรธเพื่อนรักเพราะรู้ดีว่ากีรณานั้นเป็นห่วงและหวังดีกับเธอ แต่เพราะเธอเชื่อใจและเชื่อมั่นว่าฟางชุนนั้นรักและซื่อสัตย์กับเธอมาโดยตลอดเธอจึงวางใจและเลือกที่จะจับมือเขาเพื่อฝ่าฟันอุปสรรคของชีวิตไปด้วยกันตึก! ตึก!“ม้า…มีอะไรกับขวัญรึเปล่าคะ?” ในระหว่างที่เธอกำลังใช้สมาธิในการเก็บรายละเอียดของชุดในกระดาษเสียงฝีเท้าที่เดินมาด้านหลังก็เรียกความสนใจจากเธอให้หันไปมองเมื่อเห็นว่าคนที่เดินเข้ามาคือบุหลันก็วางทุกอย่างลงบนโต๊ะก่อนจะลุกยืนขึ้นตามมารยา

ครืด~ ครืด~“เดี๋ยวพี่ต้องไปแล้วยังไงก็ขอบคุณน้องมากนะคะที่ช่วยพี่ไว้ พี่ก็หวังว่าคำพูดของพี่จะมีส่วนทำให้น้องกล้าตัดสินใจเมื่อถึงเวลาที่ต้องเลือกนะคะ” หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มจริงใจซึ่งแก้วขวัญเองก็ยิ้มตอบ“ขอบคุณนะคะ ขวัญขอให้พี่โชคดีเหมือนกันค่ะ”“มีอะไรกันรึเปล่ายัยขวัญ ฉันเห็นเมื่อกี้แกคุยกับใครอยู่” กีรณาที่เดินมาทางด้านหลังเอ่ยขึ้นพลางมองหน้าเพื่อนรักสลับกับแผ่นหลังของผู้หญิงที่เดินห่างออกไปด้วยความสงสัย“พอดีพี่เขาจะเป็นลมนะฉันเลยช่วยพยุงพาไปนั่ง แล้วนี่แกมานานรึยัง” “ก็เพิ่งมาถึงนี่แหละ งั้นไปนั่งในร้านกาแฟก่อนดีกว่า” แก้วขวัญพยักหน้าก่อนที่ทั้งคู่จะเดินตรงไปยังร้านกาแฟที่อยู่ไม่ไกลนัก“ฝีมือแกนี่ไม่มีตกเลยนะแต่จะดีกว่านี้ถ้าแกยอมไปทำงานกับฉัน” กีรณาเอ่ยขึ้นหลังจากที่ดูแบบชุดที่แก้วขวัญออกแบบทั้งหมดแต่ก็นึกเสียดายไม่น้อยที่เพื่อนรักไม่ได้ไปทำงานด้วยกันเนื่องจากเธอทำแบรนด์เสื้อผ้าเป็นของตัวเองอยู่“ฉันจะทำแบบนั้นได้ยังไง แกอย่าลืมสิตอนนี้ฉันแต่งงานแล้วนะ”“แต่การแต่งงานก็ใช่ว่าแกจะออกมาทำงาน ทำตามความฝันตัวเองไม่ได้นะ จะว่าไปครอบครัวสามีแกนี่ก็แปลกจริง ยึดถือแต่กฎธรรมเนียม

“คุณขวัญมีอะไรให้หวานช่วยไหมคะ” เสียงของสาวใช้คนหนึ่งเอ่ยขึ้นหลังจากที่แก้วขวัญเดินมาถึงหน้าห้องรับแขกแต่ทว่ามองหาคนที่ควรจะนั่งรออยู่กลับไม่มี“เห็นคุณรมิดาไหม”“เอ่อ…ไม่เห็นนะคะ เมื่อกี้หวานไปรดน้ำต้นไม้ที่หลังบ้านมาก็ไม่เห็นใครเลย” คำบอกเล่าของแม่บ้านทำให้เธอพยักหน้ารับแม้จะสงสัยไม่น้อยก็ตาม แต่รมิดาอาจจะออกไปคุยโทรศัพท์ทางด้านนอกก็เป็นได้“ถ้าอย่างนั้นฝากเอาน้ำส้มกับคุกกี้ไปเสิร์ฟไว้ที่ข้างในหน่อยนะ เดี๋ยวฉันเอาน้ำส้มไปให้คุณชุนข้างบนก่อน”“ได้ค่ะคุณขวัญ” หลังจากส่งถาดในมือให้แม่บ้านเสร็จสรรพเธอจึงหยิบแก้วน้ำส้มมาถือไว้ก่อนจะเดินขึ้นไปยังชั้นสองด้วยรอยยิ้ม“จะว่าไปห้องนายก็สะอาดเป็นระเบียบดีนะ นี่เมียหน้าซื่อของนายคงจะทำหน้าที่ได้เป็นอย่างดีสินะ” มือเรียวที่จับลูกบิดหมายจะเปิดประตูเข้าไปในห้องชะงักนิ่งเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังเล็ดลอดออกมา หัวใจดวงน้อยสั่นสะท้านมือทั้งสองข้างสั่นไหวจนแก้วน้ำส้มในมือแทบจะหล่นลงพื้น“ออกไปได้แล้ว เดี๋ยวขวัญมาเห็นมันจะเป็นเรื่อง”“เหอะ! นี่นายกลัวเมียขนาดนี้เลยเหรอ ฉันไม่เห็นจะสนใจ ถ้ามาเห็นจริง ๆ ก็แค่หาข้ออ้างนิดหน่อยเมียหน้าโง่ของนายก็คงจะเชื่อ

“ฮึกฮือออ!”ครื้นนน! ซ่าาาา!เสียงฟ้าร้องจนสะเทือนพร้อมกับหยาดฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างแรงไม่ต่างจากหยาดน้ำตาของเธอที่พรั่งพรูออกมาจนแทบเป็นสายเลือด ความเจ็บปวดที่เธอได้รับไม่มีแม้กระทั่งสัญญาณเตือนล่วงหน้าว่าเธอจะต้องมาพบเจอกับเรื่องเลวทรามแบบนี้เธอก้มหน้าลงปล่อยให้สายฝนโหมกระหน่ำลงบนเรือนร่างจนเนื้อตัวเปียกปอนผสมกับหยาดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่ขาดสาย เสียงสะอื้นดังแข่งกับเสียงสายฝนเป็นเวลานาน‘คิดมากเรื่องของพี่กับมิด้าเหรอ?’‘ค่ะ ขวัญรู้ว่าพี่กับพี่มิด้าเป็นเพื่อนกันแต่พี่เห็นว่าอยู่ด้วยกันมันกลับเต็มไปด้วยความเหมาะสม ซึ่งขวัญไม่มีอะไรคู่ควรกับพี่เลย’‘พี่รักขวัญที่ขวัญเป็นแบบนี้ ไม่ได้รักเพราะต้องการให้ขวัญเหมือนใคร’’พี่อยากให้ขวัญจำไว้ว่าพี่รักแค่ขวัญไม่คิดจะดึงเข้ามาเข้ามาในความสัมพันธ์ของเราทั้งนั้น เชื่อใจพี่นะ’“ฮึกก คนเลว” ถ้อยคำมากมาหลั่งไหลเข้ามาในโสตประสาทไม่ต่างจากการตอกย้ำให้เธอเจ็บปวดว่าที่ผ่านมาเธอนั้นโง่งมมากแค่ไหนที่หลงเชื่อทุกคำพูดของเขาที่ผ่านมาเธอไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายที่แสนดีกับเธอมาโดยตลอด อบอุ่น อ่อนโยน รักครอบครัว จะเป็นคนที่เห็นแก่ตัวได้มากขนาดนี้“ขวัญทำอะไรพลาดไปต

แกร๊ก~“ขวัญ ขวัญแกเป็นอะไร? ร้องไห้ทำไม?” กีรณาที่ได้ยินเสียงกรีดร้องของเพื่อนรักดังออกมาจากห้องนอนก็รีบทิ้งทุกอย่างเปิดประตูเข้ามาในห้องทันทีก่อนจะเห็นแก้วขวัญนั่งร้องไห้อยู่บนเตียงก็ไม่รอข้าที่จะเร่งฝีเท้าเข้าไปหา“ณา…ฮึกฮื้ออ ๆ ทะ…ทำไมเรื่องเลวร้ายแบบนี้ต้องเกิดกับฉันด้วยฮึก ทำไมฮือ ๆ!” เมื่อเห็นหน้าของกีรณาเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวเธอก็ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย ความเจ็บปวดที่ได้รับมันเลวร้ายจนเธอไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ ทุกอย่างแตกสลายเป็นฝุ่นผงทั้งความรู้สึกและหัวใจ“ไม่เป็นไร ๆ ไม่ว่าแกจะเจอเรื่องอะไรมาแต่แกยังมีฉันนะ ฉันอยู่ข้าง ๆ แกเสมอ” กีรณากอดปลอบเพื่อนรักเอาไว้แม้จะไม่รู้เรื่องราวว่ามันเกิดอะไรขึ้นแต่คงเป็นเรื่องใหญ่ถึงทำให้ผู้หญิงที่มีความอดทนและเข้มแข็งอย่างแก้วขวัญเสียหลักได้ขนาดนี้นานหลายนาทีที่แก้วขวัญระบายความเจ็บปวดผ่านทางน้ำตาโดยมีกีรณาคอยปลอบอยู่ข้าง ๆ จนกระทั่งเธอเริ่มดีขึ้นเสียงสะอื้นค่อย ๆ เงียบหายไป“อึก…ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” แก้วขวัญเอ่ยถามหลังจากมองดูรอบ ๆ ห้องพร้อมปาดน้ำตาออกจากพวงแก้ม“ฉันต้องเป็นฝ่ายถามแกมากกว่าว่าแกเป็นอะไร ทำไมถึงเดินตากฝนอยู่บ