Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

08ตบสั่งสอน“แม่คะ! คุณเชอรีลคุณทำอะไรแม่ฉัน” มินตราที่เดินเข้ามาเห็นใบหน้าของผู้เป็นแม่ที่แก้มขึ้นสีเป็นรอยนิ้วมือแดงเรื่ออีกทั้งยังมีเลือดไหลออกที่มุมปากก็รีบวิ่งเข้าไปหาทันทีก่อนจะมองหญิงสาวอีกคนซึ่งมีศักดิ์เป็นน้องสาวต่างแม่อย่างเอาเรื่อง“ตาบอดเหรอ? หรือแกอยากโดนเป็นเพื่อนแม่แกอีกคน”“มันจะมากเกินไปแล้วนะถึงยังไงแม่ฉันก็เป็นภรรยาของคุณพ่อ คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้”“ตบไปแล้วยังไม่มีสิทธิ์เหรอ? งั้นฉันคงต้องฝากรอยนิ้วมือไว้บนหน้าของแม่แกอีกสักข้างจะได้ย้ำว่าฉันมีสิทธิ์รึเปล่า”“หึ! ยอมรับไม่ได้ล่ะสิว่าแม่ของเธอเป็นเมียน้อย ไม่ได้มีค่าสูงส่งอะไรไม่ต่างจากฉัน” มณีกานต์เอ่ยขึ้นอย่างยั่วยุเพราะต้องการให้เชอรีลหมดความอดทนเมื่อสายตาเหลือบเห็นชณินเปิดประตูออกมาจากห้องทำงานที่ชั้นสองหมายจะเดินลงมาชั้นล่างหมับบ!!“วันนี้แหละฉันจะเอาเลือดปากแกออกให้สมใจ” หญิงสาวกระโจนเข้าไปดึงกระชากผมของมณีกานต์อย่างแรงเมื่อหมดความอดทน“กรี๊ดดด!! คุณเชอปล่อยฉันนะคะ!”“คุณเชอปล่อยแม่ฉันเดี๋ยวนี้นะ!”เพียะ!! เพียะ!! ผลัก!!เชอรีลฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของมณีกานต์เต็มแรงด้วยความโมโหจนหญิงวัยกลางคนเสียหลักล้มลงบนพื้

10ที่พักพิงที่อบอุ่น“รออยู่นี่ก่อนเดี๋ยวเฮียไปทำที่ประคบมาให้” พูดจบเหนือเกล้าก็หยัดกายลุกขึ้นก่อนจะเดินไปหาผ้าชิ้นเล็กกับน้ำแข็งเพื่อนำมาประคบรอยบวมช้ำที่พวงแก้มให้กับหญิงสาวในขณะที่เชอรีลนั่งมองการกระทำของว่าที่คู่หมั้นหนุ่มด้วยรอยยิ้มเพราะเขาอ่อนโยนกับเธอแบบนี้มันจึงทำให้เธอตกหลุมรักเขาอย่างไม่เผื่อใจ เหนือเกล้าไม่ต่างจากทุก ๆ อย่างในชีวิตของเธอ เป็นความอบอุ่น ที่พักพิงที่อบอุ่นในยามที่เธอร้องไห้ คอยอยู่ข้าง ๆ เวลาที่เธอมีปัญหาหญิงสาวนั่งรอไม่นานนักร่างสูงก็เดินกลับมาพร้อมอุปกรณ์ที่ต้องใช้ประคบแก้มของเธอและยาแก้ปวดรวมทั้งแก้วน้ำเปล่าที่วางอยู่บนถาด“ไม่ค่ะ” ใบหน้าแดงเรื่อส่ายหน้าพรืดทันทีเมื่อร่างสูงยื่นเม็ดยาพร้อมกับแก้วน้ำให้เพราะเธอไม่ชอบการกินยาเป็นที่สุดทำให้มาเฟียหนุ่มถอนหายใจออกมาทั้ง ๆ ที่รู้ดีอยู่แล้วว่าเธอเป็นคนที่ไม่ชอบการกินยามาตั้งแต่เด็กทำให้ทุกครั้งที่ไม่สบายเขาต้องหาเรื่องมาหลอกล่อหรือแลกเปลี่ยนในสิ่งที่เธอต้องการอยู่ตลอด จนกระทั่งตอนนี้ที่เชอรีลเข้ามหาวิทยาลัยแล้วก็ยังกลัวการกินยาไม่เปลี่ยนแปลง“ไม่กินยาแล้วมันจะหายได้ยังไง แก้มบวมมันไม่สวยนะ” เขาพยายามหว่านล้อ

12เป็นนางร้ายสุดท้ายก็คือตัวสำรอง“ทำไมกลับมาไม่บอกผมก่อน แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหนเดี๋ยวผมให้ลูกน้องไปรับ”(โรสอยากมาเซอร์ไพรส์คุณไงคะ ตอนนี้กำลังกลับคอนโดค่ะคุณไม่ต้องห่วง)(แล้วตกลงว่าวันนี้คุณเหนือเกล้ามีเวลามาหาแฟนสาวคนนี้บ้างไหมคะ?) น้ำเสียงของปลายสายทำให้ใบหน้าคมคายยกยิ้มแต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่ามีใครอีกคนที่อยู่ในห้องก็ทำให้เขาชั่งใจ“โอเค เดี๋ยวผมไปหาที่ห้องนะ”(โรสจะรอนะคะ ถ้าอย่างนั้นแค่นี้...กรี๊ดดด!!)โครมม!!ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะพูดจบเสียงกรีดร้องก็ดังออกมาจากปลายสายก่อนจะตามมาของวัตถุบางอย่างที่ดังสนั่นทำให้มาเฟียหนุ่มตกใจไม่น้อยแต่ยังไม่ได้ถามไถ่อะไรสายก็ถูกตัดไป“โรสเกิดอะไรขึ้น!? โรส!!” ร่างสูงดีดตัวลุกขึ้นพร้อมมือหนาที่เลื่อนโทรศัพท์ออกจากหูก่อนจะผลุนผลันเดินออกจากห้องไปด้วยความเป็นห่วงแฟนสาวกลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับเธอโดยที่ไม่ได้สนใจว่าที่คู่หมั้นสาวที่นอนอยู่ในห้องนอนเวลาต่อมา…@คอนโดมิเนียมของโรสิตา“เจ็บตรงไหนไหม? ผมบอกให้นอนดูอาการที่โรงพยาบาลก่อนก็ไม่ยอม” เหนือเกล้าที่ประคองนางแบบสาวซึ่งเป็นคนรักเข้ามาภายในห้องที่เป็นคอนโดมิเนียมที่พักอาศัยของเธอเอ่ยถามขึ้นด้วยความ

14อย่าทำให้เชอรีลจับได้@มหาวิทยาลัย Nevil“คนใจร้าย คอยดูนะครั้งนี้จะงอนให้เข็ดเลย” ร่างเล็กในชุดนักศึกษารัดรูปของมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังที่นั่งอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนหน้าคณะบริหารธุรกิจเอ่ยขึ้นหลังจากกดตัดสายของว่าที่คู่หมั้นหนุ่มไปด้วยความน้อยใจปนโกรธเคืองที่เขาทิ้งเธอไว้ที่ห้องเพียงลำพังทั้งคืนอย่างไม่สนใจ“นั่งบ่นอะไรคนเดียวน่ะ?” โซลินเจ้าของใบหน้าเรียวหุ่นดีแต่แต่งตัวแสนจะเรียบร้อยด้วยชุดนักศึกษาพอดีตัวและกระโปรงพลีทยาวคลุมเข่าอีกทั้งยังใส่แว่นตาจนคิดไม่ถึงว่าจะเป็นเพื่อนกับเธอได้เอ่ยขึ้นส่วนรชากับน้ำรินเรียนคนละคณะทำให้มีเวลาว่างไม่ค่อยตรงกัน“ไม่มีอะไรหรอก ตอนเย็นไปชอปปิงกันหน่อยไหม ตั้งแต่รู้จักกันมายังไม่เคยไปไหนมาไหนด้วยกันเลย” เชอรีลเลือกที่จะไม่พูดถึงก่อนจะเอ่ยเบี่ยงประเด็น“อ่า…ฉันขอโทษทีนะเชอพอดีฉันต้องรีบกลับน่ะ” โซลินตอบกลับด้วยความเสียดายแต่ชีวิตเธอจะไปไหนมาไหนตามใจชอบก็ไม่ได้“งั้นเหรอ…งั้นไม่เป็นไร ครั้งหน้าก็ได้” เธอเลือกที่จะไม่เซ้าซี้เมื่อเห็นสีหน้าลำบากใจของโซลิน พูดคุยกันได้ไม่นานสองสาวก็พากันลุกขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปในตึกเรียนเมื่อใกล้ถึงเวลาเรียนวิชาแรก ถ้าหากวิช

16แต่งงานกับคนที่เหมาะสมเวลาต่อมา…แกร๊ก~“ทำไมยังไม่นอน” เมื่อเปิดประตูเข้ามาก็เห็นเชอรีลนอนลืมตาอยู่บนเตียงก่อนจะเดินเข้าไปหย่อนสะโพกลงข้าง ๆ“รอเฮียค่ะ คืนนี้ขอนอนกอดเฮียได้ไหมคะ?”“เฮียต้องทำงาน”“เดี๋ยวเชอรอค่ะ” เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไปเธอจึงถือวิสาสะจับมือหนาข้างซ้ายของเขาขึ้นมาแล้วหักนิ้วอื่นลงให้เหลือไว้แค่นิ้วนางโดยมีสายตาคมมองการกระทำของเธอนิ่ง ๆ“ทำอะไร?”“ตอนนี้เรายังไม่ได้หมั้นกันแต่เชอจะทำสัญลักษณ์เป็นการจองเฮียเอาไว้ก่อน ว่าเฮียเป็นของเชอ” เสียงเล็กตอบพร้อมกับจับปลายผมมาพันรอบ ๆ นิ้วนางของเขาเอาไว้เปรียบเสมือนการสวมแหวน แม้สถานะว่าที่คู่หมั้นจะเป็นเพียงการพูดคุยของทางผู้ใหญ่ที่ไม่ได้ชัดเจนแต่ถึงยังไงวันคล้ายวันเกิดของท่านย่าของเขาที่จะถึงนี้ทุกคนก็จะได้รู้พร้อม ๆ กัน“…” เหนือเกล้าที่เห็นแบบนั้นก็นิ่งไป อยากจะปฏิเสธแต่เมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็ทำร้ายใจเธอไม่ลง“ตอนนี้เฮียเป็นของเชอแล้วนะ” นัยน์ตากลมเงยขึ้นสบตากับสายตาคมที่มองอยู่ด้วยรอยยิ้มเมื่อมองนิ้วนางเรียวยาวที่มีเส้นผมของเธอพันรอบอยู่“เฮียอย่าทรยศหักหลังเชอด้วยการมีผู้หญิงคนอื่นนะ เชอรับได้ทุกอย่างแม้เฮียจะ