All Chapters of ห้วงแค้นนางร้ายพลิกชะตา: Chapter 91 - Chapter 100

ความอบอุ่นของบุรุษเพศซึ่งติดมากับตัวเสื้อโอบล้อมรอบกาย ตามด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ อันเป็นเอกลักษณ์ สะอาด บริสุทธิ์ ไร้มลทิน คล้ายสายน้ำชะล้างจิตใจขุ่นมัว หลิวหมิงหย่วนกระชับสาบเสื้อรับไออุ่น เนื่องจากร่างกายซ่งเทียนเหิงสูงใหญ่ เสื้อของเขาจึงคลุมร่างนางจนมิดลากยาวไปถึงพื้นด้านหลัง มีเพียงส่วนหัวที่โผล่ออกมาให้เห็น “เทือกเขาสลับซับซ้อนฝั่งตรงข้ามทะเลสาบอวิ๋นเมิ่งนับเป็นสถานที่ดีงามสำหรับซ่องสุมกองกำลัง ทะเลสาบกว้างใหญ่ เพียงมีเรือที่ไม่ได้รับอนุญาตออกจากฝั่ง มือธนูในที่ลับก็พร้อมปล่อยลูกธนูเพลิงแผดเผาให้วอดวาย” ซ่งเทียนเหิงไม่ได้ประหลาดใจที่หลิวหมิงหย่วนเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมา เรื่องที่เขารู้ในชาติก่อน มีหรือที่นางจะไม่รู้ “ข้ารู้” เขาตอบเพียงสั้น ๆ แน่นอนว่าซ่งเทียนเหิงต้องรู้ หากเขาเป็นบุรุษนิรนามย่อมต้องรู้เรื่องทุกอย่างที่อยู่ในจดหมาย ร่างหลิวหมิงหย่วนสั่นเทิ้ม กลางอกปวดร้าวเหมือนมีคนเอามือมาบดขยี้ ความรู้สึกหลากหลายพุ่งเข้าจู่โจม เสมือนลูกธนูนับพันนับหมื่นทะลุทะลวงหัวใจ ความผิดปกติที่เกิดขึ้นอยู่ในสายตาซ่งเทียนเหิงตลอด ร่างสูงใหญ่ก้าวประชิด จับไห

หลิวหมิงหย่วนพักการสนทนากับจื่อหรานไว้ชั่วคราว ผินหน้าไปทางประตู พบว่าหูเจียนกลับมาจากส่งอาหารแล้ว “เข้ามาสิ” นางเอ่ยอนุญาตองครักษ์คนสนิท ปรับเปลี่ยนอิริยาบถเกียจคร้านเป็นนั่งแผ่นหลังตั้งตรง เห็นเสื้อคลุมกันลมของชายหนุ่มมีหยดน้ำที่เกิดจากความหนาวเย็นของอากาศเกาะพรม จึงรินชาร้อนใส่ถ้วยยื่นส่งให้ “แม้เพิ่งย่างเข้าต้นฤดูเหมันต์ อากาศข้างนอกกลับเย็นยะเยือกชวนสะท้าน รับชาอบอุ่นร่างกายสักถ้วย” หูเจียนไม่กล้ารับ เอ่ยว่า “คุณหนู ผู้น้อยซาบซึ้งในน้ำใจของคุณหนูที่ปฏิบัติต่อข้ารับใช้ประหนึ่งพี่น้อง ทว่านายบ่าวมีข้อแตกต่างทางฐานะ น้ำชาถ้วยนี้หูเจียนมิกล้ารับ” “น้ำชาถ้วยเดียวไยต้องคิดมากด้วย” หลิวหมิงหย่วนพูดจบจัดการยัดถ้วยชาใส่มือจื่อหราน “เอาไปให้หูเจียน” จื่อหรานลุกขึ้นส่งถ้วยชาให้หูเจียน “น้ำใจคุณหนูไม่ควรปฏิเสธ อากาศข้างนอกเหน็บหนาว เจ้าขี่ม้าฝ่าความเย็นไปส่งอาหารถึงสองค่าย รีบดื่มตอนยังร้อน ชักช้าประเดี๋ยวเย็นเสียก่อน” หูเจียนทำหน้าลำบากใจ “ดื่มเถอะ จะได้รายงานเรื่องที่ข้าอยากรู้” ได้ยินคำสั่งเร่ง หูเจียนไม่กล้าชักช้าอีก ยกถ้วยชา

บรรยากาศตึงเครียดขึ้นทันใด หลิวหมิงหย่วนไม่กล้าหายใจแรง กลัวฝ่ายตรงข้ามจับได้ว่านอกจากพวกเขายังมีคนอื่นอยู่ในห้องนี้อีก เห็นเฉาเฉวียนวางโคมไฟข้างผู้เป็นนาย จากนั้นสาวเท้าไปยังผนังห้องซึ่งแขวนภาพวาดธรรมดาไว้หลายภาพ เนื่องจากไม่ใช่ภาพวาดล้ำค่ามีราคา ตอนตรวจค้นจึงไม่มีผู้ใดแตะต้อง องครักษ์หนุ่มปลดภาพวาดตรงกลางลง เปิดกลไกช่องลับ หยิบห่อผ้าที่ซ่อนอยู่ภายในออกมา ลมหายใจหลิวหมิงหย่วนสะดุด สองมือในแขนเสื้อกำแน่น นึกแค้นใจที่มิอาจช่วงชิงบัญชีรายชื่อมาครอบครองก่อนอู๋ซั่วหยาง ก้าวเดียว! อีกเพียงก้าวเดียวเท่านั้น นางกำลังจะไปที่นั่นอยู่แล้วเชียว น่าแค้นใจนัก! “ผู้ใด” อารมณ์คับแค้นส่งผลให้หลิวหมิงหย่วนขาดความระมัดระวัง เผลอชนแจกันจนเกิดเสียง อู๋ซั่วหยางใช้สายตาดำมืดมองทิศทางเสียงที่ได้ยิน ยกมือเป็นสัญญาณบอกเฉาเฉวียนไม่ให้เคลื่อนไหว หัวใจหลิวหมิงหย่วนเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ตามจังหวะฝีเท้าที่มุ่งมาทางตน หากถูกอู๋ซั่วหยางจับได้ นางต้องกลายเป็นผีเฝ้าจวนแห่งนี้เป็นแน่ เสียงชักกระบี่ออกจากฝักเป็นเครื่องยืนยันความคิดว่านางคิดถูก ขณะเท้าข้างหนึ่งเหยียบเข้

ท่าทีเรียบเฉยไร้ความประหลาดใจต่อการปรากฏตัวของซ่งเทียนเหิงสร้างรอยขมวดตรงหว่างคิ้วที่แทบมองไม่เห็นให้หลิวหมิงหย่วน ไม่ว่าหนใด จื่อหรานล้วนไม่เคยแสดงอาการตกใจยามเห็นซ่งเทียนเหิง ต่อให้มีความสงสัยอยู่เต็มท้อง นางก็เลือกที่จะเก็บไว้ชั่วคราว ไม่หยิบยกขึ้นมาถามไถ่ในตอนนี้ “ข้ายังมีธุระที่ต้องจัดการ หูเจียนกับหวังมู่หลอกล่อชินอ๋องไปทางอื่นแล้ว บรรดาลูกน้องของเขาก็วิ่งวุ่นอยู่กับการดับไฟ ระหว่างทางคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับพวกเจ้า” ซ่งเทียนเหิงปากตอบจื่อหราน ดวงตากลับอยู่ที่หลิวหมิงหย่วน “หูเจียนทิ้งคนไว้ให้กลุ่มหนึ่ง พวกเขาสามารถคุ้มครองข้าให้กลับถึงจวนอย่างปลอดภัย เจ้าไปทำธุระเถอะ อย่าได้ชักช้าเพราะข้าจนเสียงาน” หลิวหมิงหย่วนกล่าวจบเตรียมขึ้นรถม้า ทว่าข้อมือถูกรั้งไว้ จึงต้องหันกลับมามองเจ้าของมือ “จื่อหราน เจ้าขึ้นไปรอคุณหนูบนรถม้าก่อน ข้ามีเรื่องอยากสนทนากับนายของเจ้าสองสามประโยค” จื่อหรานค้อมศีรษะตอบรับ “ซื่อจื่อ ถึงอย่างไรคุณหนูก็เป็นสตรีที่ยังไม่ได้ออกเรือน เร่งสนทนาสักหน่อยถือเป็นเรื่องดีต่อคุณหนูและตัวซื่อจื่อ” “ข้ารู้เจ้าเป็นห่วงคุณ

ซ่งเทียนเหิงคงความสุขุมเยือกเย็น ไม่ลนลานต่อแรงกดดันที่ได้รับ ยกชาขึ้นจิบไม่ช้าไม่เร็ว ต่างจากฝ่ายถามซึ่งเฝ้ารอคำตอบด้วยใจกระวนกระวายดุจมดในกระทะร้อน ในชีวิตหลิวโหย่งหลินไม่กลัวเจ็บไม่กลัวตาย กลัวเพียงสิ่งเดียวคือภรรยากับลูกตกอยู่ในอันตราย “เรื่องนี้หลานคงตอบท่านอาไม่ได้ เพราะหลานเองก็ไม่ทราบ” ซ่งเทียนเหิงกล่าวน้ำเสียงราบเรียบ ไร้พิรุธให้ผู้มากประสบการณ์คลางแคลง เรื่องหวนอดีตคืนวิญญาณ พูดไปผู้ใดจะเชื่อ ไม่เพียงเป็นที่หัวเราะขบขันของผู้ฟัง ยังอาจถูกลากออกไปสาดเลือดหมาดำ “เพราะไม่ซักไซ้ไล่เลียงน้องถึงยอมเปิดใจให้หลานได้สอดมือ ไฉนท่านอาไม่ทำเช่นเดียวกับหลาน คอยให้การสนับสนุนหย่วนเอ๋อร์อย่างไร้เงื่อนไข ไม่จำเป็นต้องรู้ที่มาที่ไป หากท่านอายอมปล่อยวางเรื่องนี้ หลานเชื่อว่าวันหน้าน้องจะไม่แอบซ่อนทำเรื่องเสี่ยงอันตรายลับหลังท่านอาอีก พ่อลูกร่วมแรงร่วมใจ มิใช่เป็นเรื่องที่ดีหรือ” ซ่งตงหยางรีบเอ่ยสนับสนุนบุตรชาย “เหิงเอ๋อร์กล่าวได้ถูกต้อง โหย่งหลิน ลูก ๆ ต่างเติบโตแล้ว มีความคิดความอ่านเป็นของตนเอง ขอเพียงพวกเขาไม่ทำเรื่องผิดคุณธรรม เรื่องบางเรื่องก็ปล่อยวางบ้างเถอะ อ