All Chapters of ห้วงแค้นนางร้ายพลิกชะตา: Chapter 101 - Chapter 110

ความอบอุ่นแผ่กระจายทั่วร่างหลังน้ำชาไหลผ่านลำคอ ไอเย็นถูกขจัด ใบหน้าซีดขาวเริ่มมีเลือดไหลเวียน หลิวหมิงหย่วนช้อนตามองซ่งเทียนเหิง เขากำลังปัดเศษหิมะที่เกาะตามเส้นผมให้นาง “ขอบคุณ” เสียงแผ่วเบาเหมือนกลัวอีกฝ่ายจะได้ยิน “สามีดูแลภรรยาหาใช่เรื่องที่ต้องขอบคุณ” เสียงหมั่นไส้ดังขึ้นคราหนึ่ง “ข้ายังไม่ได้ตอบตกลงแต่งให้เจ้า” ท่าทางซ่งเทียนเหิงเรียบเรื่อยเบาสบาย ทิ้งกายนั่งบนเก้าอี้ เท้าคางมองว่าที่ภรรยาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ “ไม่แต่งให้ข้า หรือเจ้าอยากแต่งให้ชินอ๋อง มีราชโองการลงมาแล้ว เนื่องจากฝ่าบาทมิอาจตัดสินพระทัยเรื่องนี้ได้ จึงให้เจ้าเป็นคนเลือก ข้าขอเตือนไว้ก่อน นิสัยข้าไม่ได้ดีงามเหมือนหน้าตา อยากได้สิ่งใดต้องได้ ต่อให้ต้องปล้นชิงก็ตาม” “เจ้ากำลังขู่ข้า” น้ำเสียงหลิวหมิงหย่วนราบเรียบ ไม่ได้มีร่องรอยโทสะ ซ่งเทียนเหิงประสานสายตากับหลิวหมิงหย่วน ในความลึกล้ำมีความเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ยากสั่นคลอน “ข้าไม่ได้ขู่ หยวนหย่วน ข้ารอเจ้ามานานมากแล้ว นานจนหัวใจของข้าพบความเจ็บปวดหลายครั้งหลายหน เจ้าเต็มใจก็ดี ไม่เต็มใจก็ช่าง ไม่ว่าอย่างไร ชาตินี้ข้าต้

“สมรสพระราชทานถือเป็นเรื่องมงคล ฝ่าบาทย่อมปีติยินดีหากสตรีที่สองบุรุษร้องขอไม่ใช่คนเดียวกัน คนหนึ่งคือพระอนุชาองค์โปรด อีกคนคือซื่อจื่อผู้มีคุณูปการต่อแผ่นดิน กษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำก็จริง แต่ไมตรีระหว่างพี่น้องไม่รักษาได้หรือ เพื่อหลีกเลี่ยงเสียงวิพากษ์วิจารณ์ แน่นอนว่าฝ่าบาทต้องผลักเผือกร้อนชิ้นนี้มาให้เจ้าถือ” หว่างคิ้วซ่งเทียนเหิงมีประกายเฉียบคม เรื่องราวใด ๆ มิอาจหลุดรอด ถูกเขามองอย่างทะลุปรุโปร่ง “ชินอ๋องเป็นเชื้อพระวงศ์ชั้นสูง ชื่อเสียงดีงามไร้รอยแปดเปื้อน สตรีที่ปฏิเสธเขาเรียกได้ว่ามีน้อยจนนับนิ้วได้ ฝ่าบาททรงเล็งเห็นจุดนี้ จึงมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าเจ้าต้องเลือกพระอนุชาของพระองค์ มีการตัดสินใจของเจ้า ต่อให้ฝ่าบาทปฏิเสธคำขอของข้าก็ไม่ถือเป็นการกลับคำของกษัตริย์ ชะตาฟ้ามักชอบกลั่นแกล้งคน ดลบันดาลให้เจ้าเป็นหนึ่งในคนที่ไม่อยากแต่งเข้าจวนชินอ๋อง ปฏิเสธน้องยากหลีกเลี่ยงกระทบพี่ ล่วงเกินเบื้องสูงมิใช่เรื่องดี ถึงเวลาสายตาคนมากมายจับจ้องมาที่เจ้า เจ้าคงไม่พ้นต้องอึดอัดลำบากใจ นี่คือเหตุผลที่ข้าวางยาเจ้า กันเจ้าออกห่างความวุ่นวาย อีกอย่างนิสัยเจ้าเปิดเผยตรงไปตรงมามากเก

“ซ่งซื่อจื่อ ลบหลู่เกียรติว่าที่พระชายา ต่อให้เจ้ามีสิบหัวก็ไม่พอให้ตัด หากยังรู้ถึงความหนักเบา ส่งนางมาให้ข้า แล้วข้าจะเห็นแก่หน้าซ่งโหว ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นปล่อยเจ้าไปสักครั้ง” ริมฝีปากซ่งเทียนเหิงคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ดวงตาลึกล้ำมีประกายเยาะหยัน กลิ่นอายเย่อหยิ่งทะนงตนเข้มข้น ไร้ซึ่งความเคารพยำเกรงยามอยู่ต่อหน้าเชื้อพระวงศ์เฉกที่ผ่านมา “ท่านอ๋องกล่าวผิดแล้ว นางคือว่าที่ภรรยากระหม่อม หาใช่ว่าที่พระชายาดังที่ท่านอ๋องกล่าวอ้างไม่” อู๋ซั่วหยางหลับตาสูดลมหายใจลึกยาว ปรับอารมณ์ให้สงบถึงค่อยลืมตา ฝืนยิ้มแล้วว่า “แย่งชิงสตรีกับข้า ซ่งซื่อจื่อคิดดีแล้วหรือ” ซ่งเทียนเหิงยิ้มตอบ “สตรีทั่วแคว้นอู๋ ท่านอ๋องสามารถสู่ขอผู้ใดไปเป็นพระชายาก็ได้ ยกเว้นสตรีที่ชื่อหลิวหมิงหย่วน เพราะกระหม่อมได้จับจองนางตั้งแต่นางอายุยังไม่ครบเดือนด้วยซ้ำ ดังนั้นคำว่าแย่งชิงของท่านอ๋อง กระหม่อมมิกล้ารับ” เมฆครึ้มดำทะมึนก่อตัวกลางหน้าผากอู๋ซั่วหยาง ความคับแค้นอัดแน่นเต็มท้อง ของเก่าผสมของใหม่ หากไม่ได้ระบายจิตใจคงยากสงบ ซื่อจื่อผู้นี้ เห็นทีจะเก็บเอาไว้ไม่ได้แล้ว “ซ่งซื่อจื่อ

ซุนกงกงเห็นหลิวหมิงหย่วนเข้าใจความต้องการโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยจึงส่งสายตาชื่นชม หันไปมองคนที่ไม่เกี่ยวข้องอีกครั้ง ครั้นแน่ใจว่าจะไม่มีบุคคลที่สามรู้เรื่อง เขาจึงหยิบจดหมายออกมาจากแขนเสื้อ “ท่านอ๋องฝากมาให้คุณหนูรอง ขออภัยที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้พูดความจริง” ใบหน้าหลิวหมิงหย่วนอึมครึม ยากบอกชัดว่าพอใจหรือไม่พอใจ ราชโองการพระราชทานสมรสถูกประกาศแล้ว ไม่นึกว่าอู๋ซั่วหยางจะยังไม่ยอมวางมืออันสูงส่งของเขาจากนาง ตระกูลหลิวคืนอำนาจทางการทหาร ไร้ผลประโยชน์ให้แสวงหา ที่เขาตามพัวพันไม่เลิกรา หรือต้องการเอาชนะซ่งเทียนเหิง “แอบอ้างเบื้องสูงมีโทษสถานหนัก ซุนกงกงช่างกล้าหาญ เพื่อท่านอ๋องกลับไม่กลัวตาย” หลิวหมิงหย่วนไม่รับจดหมาย พูดหยั่งเชิงซุนกงกง ซุนกงกงหน้าไม่เปลี่ยนสี ถือจดหมายไว้ในมือแล้วว่า “คนเราไหนเลยจะไม่กลัวตาย เพียงแต่ท่านอ๋องเป็นพระอนุชาที่ฝ่าบาททรงโปรดปราน ปฏิเสธการไหว้วานของท่านอ๋องก็ไม่แน่ว่าหัวจะยังได้อยู่บนบ่า คุณหนูรองจิตใจดีงาม คงไม่ทำให้ข้าลำบากด้วยการเปิดเผยเรื่องแอบอ้างพระนามฮองเฮาเชิญคุณหนูออกมากระมัง” “ตายเร็วนับว่าสบายเกินไป สำหรับซุนกง

อารมณ์สาวใช้ผู้หวงแหนคุณหนูให้ท่านเขยที่ตนเองชื่นชอบพลันผ่อนคลาย สำหรับนางนอกจากซ่งซื่อจื่อ ไม่มีบุรุษใดคู่ควรเป็นท่านเขยของนาง นางรู้ นางเห็น หลายปีมานี้ซ่งซื่อจื่อทำเพื่อคุณหนูของนางมากมายเพียงใด งานเย็บปักถูกหยิบขึ้นมาอีกครั้ง “ท่านโหวส่งคืนอำนาจทางการทหาร ตระกูลหลิวยามนี้มีเพียงบารมีไม่มีอำนาจ สิ้นไร้ผลประโยชน์ให้แสวงหา เหตุใดชินอ๋องยังไม่เลิกยุ่งกับคุณหนูอีก” จื่อหรานพึมพำอย่างไม่เข้าใจ “เขาเป็นเชื้อพระวงศ์ชั้นสูง ไม่เคยถูกคนทำให้อับอายขายหน้ามาก่อน การแต่งงานของข้าทำให้เขาต้องแบกรับความอัปยศถึงสองครั้งสองหน หนแรกเป็นซ่งซื่อจื่อทูลขอสมรสพระราชทานสตรีคนเดียวกัน ต่อมาเป็นข้าปฏิเสธไม่เลือกเขา เขาเกิดมาฐานะเหนือผู้คน ความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีจะมากตามไม่ถือเป็นเรื่องแปลก ในระยะเวลาอันสั้นถูกข้ากับซ่งซื่อจื่อผลักให้กลายเป็นตัวตลก ในใจจะไม่คิดแค้นต้องการเอาคืนได้อย่างไร เขาอยากทำอะไรก็ปล่อยเขาไปเถิด ขอเพียงฝ่ายเรามีสติ เหตุใดต้องกลัวแผนร้ายของคนพาล” ฝั่งคนพาลที่หลิวหมิงหย่วนเอ่ยถึง เวลานี้กำลังนั่งทำหน้าถมึงทึงอยู่หลังโต๊ะหนังสือ เบื้องหน้าคือซุนกงกงที่ส