All Chapters of ห้วงแค้นนางร้ายพลิกชะตา: Chapter 71 - Chapter 80

“เป็นผู้ใด เกาซีเหมิงหรือฉินอวี้” หลิวหมิงหย่วนเอ่ยชื่อศัตรูที่พอคิดออกหลังเงียบงันไปนาน นอกจากสองคนนี้ ดูเหมือนนางไม่มีเรื่องบาดหมางกับผู้ใดถึงขั้นต้องการทำลายล้าง ซ่งเทียนเหิงไม่ตอบ หลุบตามองมือข้างที่ได้รับบาดเจ็บ เป็นการบอกใบ้ว่าข้ากำลังรอเจ้ามาทำแผลให้อยู่ หลิวหมิงหย่วนแค่นยิ้ม เดินผ่านฉากกั้นไปยังตู้ไม้ข้างเตียง คว้าล่วมยาที่อยู่ในนั้นออกมา “โชคดีที่ยามท่านพ่อบาดเจ็บเล็ก ๆ น้อย ๆ ชอบมาอ้อนข้าให้ทำแผลให้ ในห้องจึงมียารักษาหลายชนิด” เดิมหลิวหมิงหย่วนตั้งใจจะกลั่นแกล้งซ่งเทียนเหิงขณะทำแผลเสียหน่อย ทว่าบาดแผลลึกยาวกลางฝ่ามือหยาบกระด้างทำให้นางเปลี่ยนใจ หากไม่ได้เขาหยุดรถม้าคันนั้น ไม่รู้ต้องมีอีกกี่ชีวิตที่บาดเจ็บล้มตาย ประกายสีทองโอบล้อมดวงหน้างดงาม ซ่งเทียนเหิงใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บเท้าคาง มองภาพวาดมีชีวิตทำแผลให้อย่างเคลิบเคลิ้มหลงใหล ภายใต้หน้ากากนางมารร้ายที่ผู้คนชิงชัง แท้จริงเป็นสตรีไร้เดียงสาผู้หนึ่ง นางไม่เคยทำร้ายผู้อื่นก่อน มีแต่ผู้อื่นที่ใช้ความเปิดเผยตรงไปตรงมาของนางทำร้ายนาง ทั้งหมดนี้ยังไม่เลวร้ายเท่าคนที่นางรักสุ

ทักษะการเอาตัวรอดฉบับลื่นไหลนี้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเรียนมาจากผู้ใด “มีครั้งที่หนึ่งย่อมมีครั้งที่สอง คิดจัดการเรื่องนี้เช่นไร” หลิวหมิงหย่วนผินหน้าประสานสายตาเรียบนิ่ง ริมฝีปากคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “แน่นอนว่าต้องทำให้นางไม่มีโอกาสครั้งที่สาม” “ต้องการความช่วยเหลือหรือไม่” “ไม่รบกวนซ่งซื่อจื่อ ความบาดหมางระหว่างอิสตรี เจ้าเป็นบุรุษควรหลีกเลี่ยง ดึกมากแล้ว เชิญซ่งซื่อจื่อมุดหน้าต่างกลับจวน” กล่าวจบผายมือไปทางหน้าต่างบานที่ซ่งเทียนเหิงใช้บุกรุกเข้ามา ซ่งเทียนเหิงเท้าขอบโต๊ะยืดตัวขึ้น โน้มไปข้างหน้าหาหลิวหมิงหย่วนในระยะประชิด ลมหายใจของทั้งสองพัวพัน คนหนึ่งอุ่นร้อน คนหนึ่งหอมเย็น หลิวหมิงหย่วนไม่ได้หลบหลีก ยื่นมือจับป้านชาไว้แน่น ในใจตั้งมั่นหากเจ้ากล้าล่วงเกินข้า ข้าจะเอาป้านชาฟาดหัวเจ้า! เสียงหัวเราะหึ ๆ ดังขึ้นในลำคอ ซ่งเทียนเหิงเคลื่อนตัวกลับ จัดอาภรณ์บนร่างให้เข้าที่ ความสูงใหญ่บดบังแสงเทียนไว้เบื้องหลัง เกิดเป็นประกายสีทองโอบล้อมร่าง ดวงตาหลิวหมิงหย่วนพร่าเลือนชั่วขณะ จวบจนได้ยินเสียงทุ้มนุ่ม ความรู้สึกของการได้ขึ้นสวรรค

“คุณหนู ตื่นหรือยังเจ้าคะ” จื่อหรานเคาะประตู เอ่ยถามน้ำเสียงร้อนรน เนื่องจากผู้เป็นนายไม่เคยตื่นสายเช่นนี้มาก่อน นับตั้งแต่กลายร่างเป็นคุณหนูรองหลิวคนใหม่ หลิวหมิงหย่วนที่ยังไม่ได้นอนและนั่งอยู่ที่เดิมตลอดทั้งคืนค่อย ๆ ได้สติ หน้าต่างบานที่ซ่งเทียนเหิงใช้จากไปเปิดกว้างดุจเดิม สภาพหญิงสาวยามนี้จึงเรียกได้ว่าอยู่ในช่วงรอยต่อครึ่งผีครึ่งคน ใบหน้าอ่อนล้า ดวงตาอิดโรย ริมฝีปากซีดเซียว ผมเผ้ายุ่งเหยิง ร่างกายท่อนล่างปวดชาไร้ความรู้สึก มิอาจขยับเขยื้อนได้ตามใจ “ข้าตื่นแล้ว เจ้าเข้ามาเถอะ” จื่อหรานผลักประตู ส่งสายตาให้สาวใช้ด้านหลังยกอุปกรณ์สำหรับปรนนิบัติเช้าเข้าห้อง ม่านมุกที่ใช้แบ่งอาณาเขตห้องนอนกับห้องนั่งเล่นถูกรวบขึ้น หญิงสาวในชุดสาวใช้ระดับหนึ่งเดินอ้อมฉากกั้นผ้าไหมปักลายผีเสื้อเริงระบำหมายช่วยประคองผู้เป็นนายลงจากเตียง กลับต้องตกตะลึงเมื่อเตียงไม้หลังใหญ่ว่างเปล่าไร้เงาคน เครื่องนอนเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่ต่างจากยามที่นางออกไป “ข้าอยู่นี่” จื่อหรานเลื่อนสายตาตามเสียงแหบแห้งที่ดังขึ้น ภาพที่สะท้อนนัยน์ตาถึงกับทำให้ลมหายใจของนางสะดุด ดวงตาทั้งส

โถงรับรองในเรือนพำนักฉินไท่เฟยเวลานี้ไม่ได้สนุกครึกครื้นเฉกเช่นหนก่อนที่มาเยือน หลิวหมิงหย่วนมั่นใจว่าเกาซีเหมิงต้องมาถึงก่อนตน แต่เหตุไฉนไม่มีเสียงหัวเราะพูดคุย ครั้นข้ามผ่านธรณีประตูจึงได้คำตอบที่สงสัย ในโถงรับรองมีเพียงเกาซีเหมิง ส่วนฉินไท่เฟยนั่งจิบชาอยู่ในศาลาริมทะเลสาบท้ายจวน “คุณหนูรองหลิว ไม่ว่าหนใดเจ้าล้วนมาช้า คำว่ามารยาท ดูท่าจะไม่เคยร่ำเรียน” หลิวหมิงหย่วนระบายยิ้มบางเบาให้เกาซีเหมิงที่นั่งเชิดหน้าวางท่าหยิ่งยโสอยู่บนเก้าอี้รับรอง “เวลานัดหมายคือกลางยามซื่อ ข้ามาต้นยามซื่อ ขอถามคุณหนูเกา ข้ามาช้าที่ใด เสียมารยาทที่ใด เป็นคุณหนูเกาเสียอีก มาก่อนเวลาด้วยจุดประสงค์ใด หรือคิดว่าตนเองยังประจบประแจงฉินไท่เฟยไม่พอ” “นี่เจ้า” เกาซีเหมิงถลึงตาใส่หลิวหมิงหย่วน “วันนี้ท่านอ๋องไม่อยู่ อย่าได้ทำตัวกำเริบเสิบสานให้มากนัก ข้าเตือนเจ้าด้วยความหวังดี” “ความหวังดีของคุณหนูเกา ตัวข้ามิกล้ารับ” บรรยากาศในห้องมืดครึ้มราวกำลังจะเกิดพายุฝน เกาซีเหมิงจ้องหลิวหมิงหย่วนราวจะกินเลือดกินเนื้อ หลิวหมิงหย่วนตอบกลับด้วยรอยยิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มท

นางกำนัลก้มหน้าต่ำ “หม่อมฉันสองคนหาจนทั่วแล้วเพคะ โถงรับรองมีกล่องใบนี้เพียงใบเดียว ส่วนอีกใบที่ดูเหมือนจะเป็นของคุณหนูรองหลิวไม่ทราบหายไปที่ใด” “เป็นผู้ใดที่โอหังบังอาจ กล้าทำเรื่องชั่วช้าใต้ตาข้า” เสียงอู๋ซั่วหยางเย็นเยียบไร้ความอ่อนโยนต่างจากยามปกติ เพียงเพราะกล่องอาภรณ์ที่หายไปเป็นของหลิวหมิงหย่วน หลิวหมิงหย่วนวางถ้วยชาเนิบช้า หาได้มีอาการกระวนกระวายที่กล่องอาภรณ์ของตนหายไปไม่ หญิงสาวลอบมองฉินอวี้อย่างรวดเร็วผาดหนึ่ง “พวกเจ้าหาดีแล้วหรือ ข้าจำได้ว่าให้สาวใช้วางไว้บนโต๊ะรับรองเป็นคนแรก” กล่าวจบหันไปประสานสายตากับเกาซีเหมิง “จริงหรือไม่คุณหนูเกา” คำถามที่ใช้น้ำเสียงเน้นย้ำเป็นพิเศษส่งผลให้เกาซีเหมิงเป็นจุดรวมสายตาของผู้คน “คุณหนูรองหลิวถามข้าเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร หลังออกจากโถงรับรองข้าอยู่กับเจ้าตลอด อย่าได้คิดฉวยโอกาสใส่ร้ายป้ายสีคน” “เจ้าอยู่ แต่คนของเจ้าไม่อยู่” วาจาประโยคเดียวผลักเกาซีเหมิงให้กลายเป็นผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งในทันที ปากเกาซีเหมิงอ้าหุบหลายครั้งแต่ไร้เสียง “ว่าอย่างไรคุณหนูเกา ถึงกับพูดไม่อ