All Chapters of ห้วงแค้นนางร้ายพลิกชะตา: Chapter 81 - Chapter 90

บนโลกใบนี้ไม่ได้มีแต่กษัตริย์ที่มากระแวง คนคิดทำการใหญ่ก็มากระแวงไม่แพ้กัน กษัตริย์กลัวถูกโค่นล้ม คนทำการใหญ่กลัวถูกทรยศหักหลัง! “เรียนท่านอ๋อง เป็นนางกำนัลของไท่เฟยที่ชอบอยู่ข้างกายแม่นางฉินเพคะ หม่อมฉันพบนางระหว่างทาง” เสี่ยวชุ่ยทำหน้าครุ่นคิด ไม่นานใบหน้าพลันแตกตื่น “ดูเหมือนหลังแยกย้าย เส้นทางที่นางมุ่งไปคือเรือนพำนักไท่เฟย ตอนนั้นหม่อมฉันคิดว่านางคงกลับมาเอาของให้ไท่เฟย บัดนี้ลองคิดทบทวน ไม่แน่อาจเป็นนาง เป็นนางที่ย้อนกลับมาทำเรื่องเลวร้าย แยกหม่อมฉันกับคุณหนูออกจากกัน จากนั้นสร้างสถานการณ์เพื่อใส่ร้ายพวกเราสองนายบ่าว” “นางกำนัลที่อยู่ข้างกายแม่นางฉิน?” เกาซีเหมิงเอียงคอทำหน้างุนงง “ก่อนนี้ข้าถามนางว่าพบเจ้าหรือไม่ ไฉนนางตอบว่าไม่เห็น ท่านอ๋อง...” อู๋ซั่วหยางยกมือเชิงเข้าใจ “ไปเรียกนางมา” การจากไปของเฉาเฉวียนไม่ได้สร้างความกระวนกระวายให้ฉินอวี้ ด้วยมั่นใจว่าคนสนิทไม่มีวันทรยศหักหลัง ลงเรือลำเดียวกันแล้ว นางไม่รอด อีกฝ่ายก็อย่าหวังจะรอด หารู้ไม่ว่าหมากกระดานนี้มีเพียงนางที่ต้องถูกกำจัด ดวงตาแข็งกร้าวลอบมองเกาซีเหมิงกับห

ฉินไท่เฟยพรวดพราดลุกจากเก้าอี้ตรงเข้าหาฉินอวี้ ฉินอวี้หลงรักบุตรชายนาง ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าหนอนกู่นี้เตรียมไว้ใช้กับใคร “สารเลว ถึงกับคิดใช้ของสกปรกต่ำช้ากับบุตรชายข้า” ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยพลังเกรี้ยวกราดฟาดลงบนใบหน้าหญิงสารเลวจนหน้าหัน มุมปากมีเลือดผุดซึม ใบหน้าซีดขาวมีรอยแดงของนิ้วมือแต่งแต้ม “โบยให้ตาย คนชั่วช้าเช่นนี้เก็บไว้ไม่ได้ ลากนางออกไปโบยให้ตาย” ร่างกายฉินไท่เฟยสั่นระริก ดวงหน้างดงามแดงก่ำสลับเขียวคล้ำ ลมหายใจติดขัดไม่เป็นจังหวะ ยกมือขึ้นกุมหน้าอกที่จู่ ๆ ก็บีบรัดจนปวดร้าว ทั้งหมดทั้งมวลเป็นผลจากแรงโทสะ “พระมารดา” อู๋ซั่วหยางพุ่งตัวเข้าไปรับร่างมารดา “พระมารดาโปรดระงับโทสะ” “โบยให้ตาย ต้องโบยนางให้ตาย” เสียงอ่อนระโหยโรยแรงค่อย ๆ เงียบหายตามสติที่ดับวูบ “พระมารดา!” อู๋ซั่วหยางช้อนอุ้มร่างไร้สติของมารดาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก “ตามหมอหลวง เร็ว!” “ท่านอ๋อง จะทรงทำเช่นไรกับฉินอวี้พ่ะย่ะค่ะ” อู๋ซั่วหยางหยุดเท้าที่หน้าประตูแต่ไม่ได้หันกลับ ปรายตามองเฉาเฉวียน “จัดการตามที่ไท่เฟยรับสั่ง” ฉินอวี้ที่วาดหวังว่าอู๋ซั่วหยา

ไอน้ำระเหยขึ้นสู่อากาศเกิดเป็นม่านหมอกหนาทึบบดบังเงาร่างบอบบางให้จมสู่ห้วงความเลือนราง ท่ามกลางกลิ่นหอมเย้ายวนของน้ำมันหอมระเหย ผสานการบีบนวดอันผ่อนคลายบริเวณไหล่ ต้นคอ และขมับ ส่งผลให้หลิวหมิงหย่วนต้องปิดเปลือกตา ปลดปล่อยความเมื่อยล้าจากเหตุการณ์วุ่นวายที่ได้เผชิญมาตลอดทั้งวัน “มีข่าวจากซ่งซื่อจื่อส่งมาหรือไม่” จื่อหรานเทน้ำมันหอมระเหยเพิ่ม ถูไถฝ่ามือทั้งสองให้ความหอมกระจายตัว จากนั้นนำไปลูบตามผิวขาวเนียนของผู้เป็นนาย “หูเจียนแจ้งว่าซ่งซื่อจื่อช่วยเหลือบิดามารดานางกำนัลที่ชื่อไป๋จื่อเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ ขณะนี้คงอยู่ระหว่างเดินทางออกจากเมืองหลวง” “ผู้บริสุทธิ์ไม่ควรตายอย่างไร้เหตุผล เรื่องที่เกิดขึ้นในจวนชินอ๋อง สองสามีภรรยาคู่นั้นไม่ได้มีส่วนรู้เห็น หากปล่อยให้ตายตามบุตรสาว ในใจข้าคงรู้สึกผิดไม่น้อย” “จับบิดามารดาบีบบังคับบุตรเป็นการกระทำของสองพี่น้องตระกูลเกา ฆ่าทิ้งหลังเสร็จงานก็เป็นความคิดของพวกเขา เหตุใดคุณหนูต้องรู้สึกผิดในสิ่งที่ตนเองไม่ได้ทำด้วย” จื่อหรานพูดไปพลางบีบนวดไปพลาง นางรู้สึกว่าผิวของคุณหนูเนียนนุ่มไม่ต่างจากผิวทารกแรกเกิด

เห็นการจัดแจงราวเป็นหนอนในท้อง คิ้วเรียวสวยถึงกับเลิกสูง หลิวหมิงหย่วนมองหน้าซ่งเทียนเหิง “เจ้ารู้ว่าข้าจะจัดการนางอย่างไร?” ซ่งเทียนเหิงไหวไหล่ทำหน้ายียวน “อย่างน้อยก็ไม่ใช่การร่ำไห้ไม่อยากให้นางตาย” พูดจบพาเสี่ยวไป๋ไปนั่งเก้าอี้ซึ่งให้คนจัดเตรียมไว้ก่อนหน้า เครื่องเรือนใหม่เอี่ยมให้ความรู้สึกขัดแย้งกับความสกปรกทรุดโทรมของตัวบ้าน เขาหยิบขนมในจานขึ้นมาป้อนเจ้าแมวน้อยอย่างใส่ใจ เหมือนบิดาป้อนข้าวบุตรแทนมารดาซึ่งกำลังติดธุระ หลิวหมิงหย่วน “...” หลังม้วนแขนเสื้อขึ้นและเก็บชายเรียบร้อย หลิวหมิงหย่วนกระซิบกระซาบบางอย่างข้างหูจื่อหราน จากนั้นให้นางไปแจ้งซ่งเทียนเหิง เรียบร้อยแล้วถึงค่อยทรุดนั่งหน้ากองฟาง จมดิ่งสู่อดีตชาติอันเจ็บปวด “ฉินอวี้” เสียงเย็นยะเยือกเอ่ยเรียก ภายนอกฉินอวี้เหมือนร่างไร้วิญญาณ ทว่าหลิวหมิงหย่วนทราบดี ประสาทสัมผัสทั้งห้าของนางยังคงครบถ้วนสมบูรณ์ “ข้ามีนิทานเรื่องหนึ่งอยากเล่าให้เจ้าฟัง หลังเจ้าฟังจบ ข้าสัญญาจะปลดปล่อยเจ้าจากสภาพอยู่มิสู้ตายนี้” เปลือกตาฉินอวี้ขยับเคลื่อนไหวแต่มิอาจเปิดขึ้น น้ำเสียงคุ้นหูที่ได้ยินพาร

ไม่แปลก หลิวหมิงหย่วนเองเพราะได้รับความตายอย่างโหดเหี้ยมและไม่เป็นธรรม ในใจจึงรู้สึกคับแค้นไม่ยินยอมไม่ต่างจากฉินอวี้ ด้วยเหตุนี้สวรรค์จึงเมตตาให้ดวงวิญญาณของนางได้ย้อนกลับมาเข้าร่างเดิมเพื่อแก้แค้น ทว่านางกับฉินอวี้จะเอามาเทียบกันได้อย่างไร ตั้งแต่ต้นจนจบนางไม่เคยทำร้ายผู้ใดก่อน ส่วนฉินอวี้นั้นลงมือทำร้ายนางครั้งแล้วครั้งเล่า ดังนั้นจุดจบของฉินอวี้จึงเรียกว่ากรรมตามสนอง ต่อให้ไม่ยินยอมแล้วจะทำอะไรได้ นอกเสียจากกลายเป็นผีที่มิอาจนอนอยู่ในหลุมได้อย่างสงบ บรรยากาศภายในรถม้ามืดมิด เจิ้งเหวินเสียนนั่งหลับตาพักผ่อนอยู่เงียบ ๆ ครึ่งคืนผ่านไป เป็นเวลาที่คนส่วนใหญ่ต้องเข้านอน เขาเองคือหนึ่งในนั้น ขณะกำลังจะเคลิ้มหลับ หูพลันได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวบริเวณทางขึ้นรถม้า คงเป็นซ่งเทียนเหิงกับหลิวหมิงหย่วน ตะเกียงน้ำมันถูกจุดขับไล่ความมืด เปลือกตาทั้งสองเปิดขึ้น นัยน์ตาดำขลับพินิจพิจารณาสตรีที่นั่งฝั่งตรงข้าม หากหลิวหมิงหย่วนไม่ได้อยู่ในบ้านร้างกับซ่งเทียนเหิง เขาคงคิดว่านางเป็นคนจิตใจดีงามน่าทะนุถนอม ซ่งเทียนเหิงยามลงมือทรมานคน กระทั่งลูกน้องใต้บังคับบัญชาบางคนยังทนดูไม่