ห้วงแค้นนางร้ายพลิกชะตา의 모든 챕터: 챕터 111 - 챕터 114

จิตใจอู๋ซั่วหยางล่องลอยอยู่กับหลิวหมิงหย่วน ขณะเดียวกันก็ได้ยินทุกถ้อยคำของซุนกงกงอย่างชัดเจน เรื่องรักไม่ละทิ้ง เรื่องใหญ่มีหรือจะละเลย “จะทำเรื่องเหล่านี้ได้ต้องกำจัดอุปสรรคขวางทางเสียก่อน ซ่งเทียนเหิงช่วงชิงสมรสพระราชทานไม่ได้เป็นเพียงการหักหน้า ยังเป็นการประกาศตัวเป็นศัตรูอย่างเปิดเผย ก่อนหน้านี้ที่การเคลื่อนไหวของเราติดขัด เก้าในสิบส่วนคงเป็นฝีมือเขา ตระกูลซ่งจงรักภักดีต่อกษัตริย์ที่ได้รับการแต่งตั้งอย่างถูกต้องชอบธรรม ไม่มีวันสนับสนุนข้าเป็นแน่” “ชายแดนถูกรุกราน ตระกูลซ่งต้องเคลื่อนทัพไปปราบปราม ในเมืองหลวงเหลือเพียงกองทัพภายใต้การนำของอัครเสนาบดีเกา นอกในประสาน ไยต้องกลัวการใหญ่ไม่สำเร็จ กว่าตระกูลซ่งจะเคลื่อนทัพกลับถึงเมืองหลวง ท่านอ๋องก็คงนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรในฐานะกษัตริย์ไปแล้ว” “ความหมายของซุนกงกงคือ...” สบตาก็รู้ถึงความคิด ไม่จำเป็นต้องพูดให้มากความ อู๋ซั่วหยางระงับความตื่นตระหนก เนิ่นนานถึงค่อยเปิดปาก “ครอบครองโดยไม่สูญเสีย ไม่มีอยู่จริงบนโลกใบนี้ ได้ยินว่ารัชทายาทแคว้นจิ้งอำนาจสั่นคลอนเพราะถูกพี่น้องมุ่งร้ายหวังลากลงจากตำแหน่ง เขาจึงต้องเร่งส

แสงตะเกียงวูบไหวตามลมรัตติกาลที่ลอดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง หิมะโปรยปรายไม่ขาดสาย ปกคลุมสรรพสิ่งใต้ผืนฟ้าให้กลายเป็นสีขาวโพลน ความเย็นยะเยือกสายหนึ่งม้วนพัดเข้ามาปะทะร่างเล็กซึ่งนอนเอนกายอ่านหนังสืออยู่บนเตียง เนื่องจากร่างกายท่อนล่างมีผ้าห่มผืนหนาปกคลุม ความเย็นจึงมิอาจแทรกซึมเข้าไปสร้างความสั่นสะท้านให้ได้ ต่างจากร่างกายท่อนบน หลิวหมิงหย่วนใช้มือข้างที่ไม่ได้จับหนังสือกระชับสาบเสื้อ จื่อหรานนั่งทำงานเย็บปักอยู่ข้างเตียง หางตาเห็นความเคลื่อนไหวของผู้เป็นนายจึงเงยหน้าขึ้น “คืนนี้ลมแรง จื่อหรานไปปิดหน้าต่างนะเจ้าคะ” หลิวหมิงหย่วนมองบานหน้าต่างที่เปิดกว้างอยู่เพียงบานเดียวในห้อง สายตาคล้ายเฝ้ารออะไรบางอย่างอยู่ ครั้นเห็นว่าดึกมากแล้วจึงถอนสายตากลับ นัยน์ตาสีน้ำหมึกมีประกายผิดหวัง พูดเสียงเบาว่า “ดึกมากแล้ว หลังปิดหน้าต่างเจ้าก็กลับไปพักผ่อนที่ห้องเถอะ ข้าจะนอนแล้วเช่นกัน” กล่าวจบปิดหนังสือในมือ นำไปวางบนโต๊ะเล็กหัวเตียงเตรียมเข้านอน “ซื่อจื่อ” คำเรียกขานประโยคเดียวทำหัวใจหลิวหมิงหย่วนเต้นรัว รีบหันไปมองทางหน้าต่าง พบว่าเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนกำ