All Chapters of ห้วงแค้นนางร้ายพลิกชะตา: Chapter 111 - Chapter 120

จิตใจอู๋ซั่วหยางล่องลอยอยู่กับหลิวหมิงหย่วน ขณะเดียวกันก็ได้ยินทุกถ้อยคำของซุนกงกงอย่างชัดเจน เรื่องรักไม่ละทิ้ง เรื่องใหญ่มีหรือจะละเลย “จะทำเรื่องเหล่านี้ได้ต้องกำจัดอุปสรรคขวางทางเสียก่อน ซ่งเทียนเหิงช่วงชิงสมรสพระราชทานไม่ได้เป็นเพียงการหักหน้า ยังเป็นการประกาศตัวเป็นศัตรูอย่างเปิดเผย ก่อนหน้านี้ที่การเคลื่อนไหวของเราติดขัด เก้าในสิบส่วนคงเป็นฝีมือเขา ตระกูลซ่งจงรักภักดีต่อกษัตริย์ที่ได้รับการแต่งตั้งอย่างถูกต้องชอบธรรม ไม่มีวันสนับสนุนข้าเป็นแน่” “ชายแดนถูกรุกราน ตระกูลซ่งต้องเคลื่อนทัพไปปราบปราม ในเมืองหลวงเหลือเพียงกองทัพภายใต้การนำของอัครเสนาบดีเกา นอกในประสาน ไยต้องกลัวการใหญ่ไม่สำเร็จ กว่าตระกูลซ่งจะเคลื่อนทัพกลับถึงเมืองหลวง ท่านอ๋องก็คงนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรในฐานะกษัตริย์ไปแล้ว” “ความหมายของซุนกงกงคือ...” สบตาก็รู้ถึงความคิด ไม่จำเป็นต้องพูดให้มากความ อู๋ซั่วหยางระงับความตื่นตระหนก เนิ่นนานถึงค่อยเปิดปาก “ครอบครองโดยไม่สูญเสีย ไม่มีอยู่จริงบนโลกใบนี้ ได้ยินว่ารัชทายาทแคว้นจิ้งอำนาจสั่นคลอนเพราะถูกพี่น้องมุ่งร้ายหวังลากลงจากตำแหน่ง เขาจึงต้องเร่งส

แสงตะเกียงวูบไหวตามลมรัตติกาลที่ลอดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง หิมะโปรยปรายไม่ขาดสาย ปกคลุมสรรพสิ่งใต้ผืนฟ้าให้กลายเป็นสีขาวโพลน ความเย็นยะเยือกสายหนึ่งม้วนพัดเข้ามาปะทะร่างเล็กซึ่งนอนเอนกายอ่านหนังสืออยู่บนเตียง เนื่องจากร่างกายท่อนล่างมีผ้าห่มผืนหนาปกคลุม ความเย็นจึงมิอาจแทรกซึมเข้าไปสร้างความสั่นสะท้านให้ได้ ต่างจากร่างกายท่อนบน หลิวหมิงหย่วนใช้มือข้างที่ไม่ได้จับหนังสือกระชับสาบเสื้อ จื่อหรานนั่งทำงานเย็บปักอยู่ข้างเตียง หางตาเห็นความเคลื่อนไหวของผู้เป็นนายจึงเงยหน้าขึ้น “คืนนี้ลมแรง จื่อหรานไปปิดหน้าต่างนะเจ้าคะ” หลิวหมิงหย่วนมองบานหน้าต่างที่เปิดกว้างอยู่เพียงบานเดียวในห้อง สายตาคล้ายเฝ้ารออะไรบางอย่างอยู่ ครั้นเห็นว่าดึกมากแล้วจึงถอนสายตากลับ นัยน์ตาสีน้ำหมึกมีประกายผิดหวัง พูดเสียงเบาว่า “ดึกมากแล้ว หลังปิดหน้าต่างเจ้าก็กลับไปพักผ่อนที่ห้องเถอะ ข้าจะนอนแล้วเช่นกัน” กล่าวจบปิดหนังสือในมือ นำไปวางบนโต๊ะเล็กหัวเตียงเตรียมเข้านอน “ซื่อจื่อ” คำเรียกขานประโยคเดียวทำหัวใจหลิวหมิงหย่วนเต้นรัว รีบหันไปมองทางหน้าต่าง พบว่าเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนกำ

หลิวหมิงหย่วนตวัดตาดุ ไม่นึกว่าซ่งเทียนเหิงจะเป็นคนเจ้าแผนการตั้งแต่เด็ก ยิ่งนานความเจ้าเล่ห์ที่เขาซุกซ่อนไว้ก็ยิ่งเผยออกมาให้เห็นทีละเล็กทีละน้อย ที่แท้ชาติก่อนเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดเขาถึงยอมถอยให้อู๋ซั่วหยาง ยินดีให้นางแต่งกับอีกฝ่าย ทำตัวเสมือนเป็นคนที่ตายแล้ว ไม่เคยโผล่หน้ามาพบนางสักหน เหตุผลเพราะนางไม่ต้องการเขาเพียงอย่างเดียวจริงหรือ? ความสงสัยกระตุ้นความใคร่รู้ จนใจที่ซ่งเทียนเหิงไม่เคยเปิดเผยเรื่องราวในชาติก่อนแม้แต่น้อย หากนางเอ่ยปากถามตามตรง ก็ไม่แน่ว่าเขาจะยอมบอก นางจำคำพูดประโยคหนึ่งของเขาได้ ‘ไม่พูดถึงอดีตดีหรือไม่ พูดเพียงปัจจุบันกับวันข้างหน้า’ หลิวหมิงหย่วนปัดความอยากรู้อยากเห็นทิ้ง แม้อกจะยืดได้ไม่เต็มที่ว่ารู้จักซ่งเทียนเหิงเป็นอย่างดี แต่เกินครึ่งนั้นมั่นใจ เรื่องที่เขาอยากบอกไม่จำเป็นต้องร้องขอ ส่วนเรื่องที่ไม่อยากบอก เค้นถามไปก็เท่านั้น “เดิมวางแผนชวนจื่อหรานออกไปเลือกซื้อผ้าสำหรับตัดเย็บชุดแต่งงานในวันพรุ่งนี้ ไม่นึกว่าว่าที่สามีจะมีความตั้งใจ นำชุดแต่งงานที่ตัดเย็บเองมาส่งให้ คำนวณจากสายตา สัดส่วนคงไม่คลาด

“ในวังมีคนของข้าอยู่จริง การเคลื่อนไหวแต่ละครั้งของพวกเขาไม่ต่างจากเดินอยู่บนแผ่นน้ำแข็งบาง ๆ ไม่จำเป็นจะไม่ทำเรื่องที่เสี่ยงต่อการเปิดเผยฐานะ กากยาที่ว่ากว่าจะได้มามิใช่เรื่องง่าย ต้องรอโอกาสที่เหมาะสมถึงขโมยออกมาโดยไม่มีผู้พบเห็น หลังตรวจสอบแน่ชัด เจิ้งเหวินเสียนจึงปรุงยาสลายฤทธิ์เย็นขึ้นมา ร่างกายพี่สาวเจ้าไม่มีปัญหา กินยาของเจิ้งเหวินเสียนเข้าไป ช้าเร็วต้องมีข่าวดีอย่างแน่นอน ที่ข้ากำชับเจ้ายามมอบยาอย่าให้ผู้ใดเห็น นั่นเพราะในตำหนักพี่สาวเจ้ามีหูตาของชินอ๋องแฝงอยู่ ชินอ๋องไม่ต้องการให้สตรีใดตั้งครรภ์มังกร มีหรือจะนิ่งเฉยปล่อยพี่สาวเจ้าไป” ใบหน้าหลิวหมิงหย่วนแสดงความรู้สึกขัดแย้ง “ก่อนหน้านี้ท่านบอกชินอ๋องวางแผนให้ถางเมิ่งหรูยึดอำนาจวังหลังโดยการตั้งครรภ์ บัดนี้กลับบอกเขาไม่อยากให้สตรีใดตั้งครรภ์ คำพูดของท่านขัดแย้งกัน สรุปข้าต้องเชื่ออย่างแรกหรืออย่างหลัง” ซ่งเทียนเหิงเห็นคิ้วหลิวหมิงหย่วนขมวดจึงยื่นมือออกไปคลึง จากนั้นเลื่อนลงมาที่แก้ม ใช้สองนิ้วบีบเล่นเบา ๆ “ชินอ๋องเห็นถางเมิ่งหรูเป็นเพียงหมาก เบื้องหลังนางไม่มีครอบครัว ไม่มีผู้มีอิทธิพลให้การสนับสนุน

หิมะหยุดตกแล้ว ท้องฟ้ากลับมาปลอดโปร่งหลังตกอยู่ในม่านหมอกขมุกขมัวติดต่อกันมาหลายวัน ชั้นเมฆสลับซับซ้อนมีแสงสีทองอ่อนทะลุผ่าน เกิดเป็นประกายพวยพุ่งไปทั่วสารทิศ คล้ายภาพวาดม้วนหนึ่งซึ่งจิตรกรชื่อดังลงมือสะบัดพู่กันวาดออกมา แสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านช่องหน้าต่าง หิมะขาวที่ปกคลุมสรรพสิ่งเบื้องล่างเริ่มละลาย ดอกเหมยแดงข้างเรือนชูช่อเบ่งบานส่งกลิ่นหอมขจรขจาย บนกลีบดอกมีหยดน้ำเกาะพรม ให้ความรู้สึกสดชื่นยามทอดสายตามอง หลิวหมิงหย่วนนั่งมองเครื่องประดับมากมายในกล่องไม้เบื้องหน้า เห็นจื่อหรานหยิบชิ้นนั้นวางชิ้นนี้อยู่หลายรอบก็เริ่มขมวดคิ้ว นางรู้ว่าวันนี้ตนเองต้องเข้าวัง เพื่อให้ผู้เป็นนายมีความโดดเด่นสมฐานะ จื่อหรานจึงเลือกอาภรณ์ที่ดีที่สุด ทำทรงผมที่งดงามประณีตที่สุด แต่กลับเลือกเครื่องประดับที่เหมาะสมไม่ได้เสียที หญิงสาวทอดถอนใจให้กับกล่องเครื่องประดับที่ถูกรื้อค้นจนเละเทะ หนึ่งถ้วยชาผ่านไป ในที่สุดหลิวหมิงหย่วนก็ทนไม่ไหวรั้งมือจื่อหรานไว้ นำเครื่องประดับในมืออีกฝ่ายโยนทิ้งลงกล่อง จากนั้นเปิดลิ้นชักเล็กข้างโต๊ะประทินโฉม หยิบปิ่นทองฝังมุกโลหิตที่ถูกจัดเก็บอย่างดีข