All Chapters of ห้วงแค้นนางร้ายพลิกชะตา: Chapter 61 - Chapter 70

ช่วงสายในวันที่อากาศปลอดโปร่ง ขณะหลิวหมิงหย่วนกำลังให้จื่อหรานแต่งตัวเพื่อพาเสี่ยวไป๋ออกไปเดินเล่นในสวน หน้าประตูได้มีสาวใช้เข้ามารายงานการมาเยือนของแขก ริมฝีปากแดงเรื่อแค่นยิ้ม คาดไม่ถึงว่าฉินอวี้จะกระตือรือร้นให้ความช่วยเหลือนางปานนี้ หรือกล่าวให้ถูกคืออยากเล่นงานจนทนไม่ไหว ต้องเร่งรุดหอบข้าวของมาส่งให้ถึงมือ “เชิญนางไปนั่งเล่นที่ศาลารับรองแขกก่อน ประเดี๋ยวข้าตามไป” “เจ้าค่ะคุณหนู” จังหวะที่สาวใช้ล่าถอยออกไป เป็นจังหวะเดียวกับที่หลิวหมิงหย่วนสวมเสื้อคลุมตัวนอกเสร็จเรียบร้อยพอดี นางมองเงาร่างตนเองในคันฉ่องบานใหญ่ “จื่อหราน ถึงเวลายกน้ำชากับของว่างต้อนรับแม่นางฉินแล้ว” “จื่อหรานจะไปจัดการเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ” หลังจื่อหรานจากไป หลิวหมิงหย่วนโน้มตัวอุ้มเสี่ยวไป๋ซึ่งมาวนเวียนพันแข้งพันขาตั้งแต่นางยังแต่งตัวไม่เสร็จ “ว่าอย่างไรเสี่ยวไป๋ วันนี้พี่สาวพาเจ้าไปพบคนผู้หนึ่ง เจ้าอยากต้อนรับแขกเช่นไร พี่สาวสนับสนุนเต็มที่” เสี่ยวไป๋ส่งเสียงตอบรับไม่ต่างจากคน แลบลิ้นทำความสะอาดเท้าหน้าทั้งสองรวมถึงกรงเล็บ เหมือนคนกำลังทำความสะอาดอาวุธประจ

“ขอบคุณแม่นางฉิน” หลิวหมิงหย่วนรับกล่องแต่ไม่ได้เปิดดู จากนิสัยฉินอวี้ เห็นอู๋ซั่วหยางโอบอุ้มนางในวันนั้น ในใจคงเกิดความอิจฉาริษยาไม่มากก็น้อย เมื่อความริษยาบังเกิด แผนชั่วย่อมตามมา เก้าในสิบส่วน มั่นใจได้ว่าผ้าไหมที่ฉินอวี้นำมาต้องเป็นผ้าไหมคุณภาพต่ำที่สุดในจวนชินอ๋อง สีเป็นสีที่ฉินไท่เฟยไม่ชื่นชอบ ส่วนเรื่องสัดส่วน หากไม่หลวมก็คงคับกระมัง โชคดีที่ชาติก่อนแม้ไม่เป็นสะใภ้ที่ได้รับการโปรดปราน กระนั้นก็เคยลงมือตัดเย็บอาภรณ์ให้แม่สามีหลายหน แผนร้ายของฉินอวี้จึงต้องล่มตั้งแต่ยังไม่เริ่ม “แม่นางฉิน ให้ข้าเรียกท่านหมอมาตรวจดูอาการสักเล็กน้อยดีหรือไม่ เลือดเจ้าดูเหมือนจะไหลไม่หยุด” หลิวหมิงหย่วนมองมืออาบเลือดของฉินอวี้ ริมฝีปากคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม จากนั้นเลื่อนสายตามายังเสี่ยวไป๋ที่นอนเกยคางไม่ทุกข์ไม่ร้อนบนตัก พูดถึงความน่ากลัว กรงเล็บเสี่ยวไป๋อาจไม่เทียบเท่าหมาป่า แต่ความแหลมคมผสานความชิงชัง รับรองว่าสร้างความเจ็บปวดได้ไม่แพ้กัน นับตั้งแต่เดินเข้ามาในศาลา นางสัมผัสได้ถึงความไม่เป็นมิตรในตัวเสี่ยวไป๋ คงเป็นดังที่ผู้คนกล่าวกัน สัตว์เลี้ยงมักมีความสามารถพิเศษ จับอารมณ์และคว

ทันใดนั้น ข่าวลือบางอย่างพลันแล่นผ่านเข้ามาในหัว เหออิ้งอี๋ช้อนดวงตาขุ่นขวางเนื่องจากโทสะยังไม่คลายมองหลิวหมิงหย่วน “หย่วนเอ๋อร์ แสดงว่าข่าวลือที่แพร่สะพัดไปทั่วเมืองคือเรื่องจริง” หลิวหมิงหย่วนทำหน้าใสซื่อบริสุทธิ์สู้ดวงตาจับผิด “ข่าวลืออะไรหรือเจ้าคะ” “ข่าวลือที่ว่าเจ้ากับเกาซีเหมิงแข่งตัดเย็บอาภรณ์ให้ฉินไท่เฟย ผู้ใดชนะได้ตำแหน่งพระชายาชินอ๋อง ฟังจากที่เจ้าเล่า หากเป็นการตัดเย็บอาภรณ์ธรรมดา ไหนเลยสตรีที่ชื่อฉินอวี้จะหึงหวง” ท่าทางจริงจังกับน้ำเสียงเคร่งขรึมทำหลิวหมิงหย่วนหัวเราะพรืด “นอกจากตำแหน่งพระชายาชินอ๋อง ยังมีเรื่องอื่นอีกหรือไม่เจ้าคะ” เหออิ้งอี๋ตวัดตาดุ “หย่วนเอ๋อร์ พี่สาวไม่ขำ เจ้าเป็นถึงบุตรสาวท่านโหวหลิวโหย่งหลิน เรื่องอะไรต้องลงไปยื้อแย่งบุรุษกับผู้อื่น ต่อให้บุรุษผู้นั้นคือชินอ๋องที่สตรีทั้งเมืองต่างหมายปอง” คำพูดเหออิ้งอี๋ฉุดหลิวหมิงหย่วนเข้าสู่ห้วงอดีต หลังแต่งเข้าจวนชินอ๋องได้ไม่นาน อู๋ซั่วหยางก็เริ่มรับบุตรสาวขุนนางที่ยินดีให้การสนับสนุนเขาเข้าจวน ครอบครัวมีฐานอำนาจมากได้ตำแหน่งชายารอง ครอบครัวมีฐานอำนาจน้อยได้ต

“เช่นนั้นคุณหนูรอจื่อหรานสักครู่” จื่อหรานวิ่งหายเข้าไปในร้าน กลับออกมาอีกครั้งพร้อมหมวกสานที่มีผ้าป่านสีขาวโปร่งบางล้อมรอบสำหรับปกปิดใบหน้า สองมือประคองยื่นส่งให้ผู้เป็นนาย “ความงดงามของคุณหนูดึงดูดผู้คนเกินไป หูเจียนไม่อยู่ เกิดพบเจออันธพาลชอบลวนลามสตรีเข้าจะทำเช่นไร สวมไว้เพื่อความปลอดภัยเจ้าค่ะ” หลิวหมิงหย่วนยิ้มเอ็นดู ยื่นมือรับหมวกสานมาสวม “ข้าต้องเชื่อฟังจื่อหรานอยู่แล้ว ไปกันเถิด” หนึ่งคุณหนู หนึ่งสาวใช้ ก้าวลงบันไดหินหน้าร้านอวี้หวงสู่ถนนเส้นหลักที่ผู้คนใช้สัญจร ตลอดสองฟากฝั่งมีแผงขายของตั้งเรียงรายสุดลูกหูลูกตา มีทั้งของกิน ของใช้ ของจิปาถะ เรียกได้ว่ามาเดินที่เดียว สามารถเลือกซื้อของเข้าบ้านได้ครบไม่ขาด วิถีชีวิตชาวบ้านก็เรียบง่ายเช่นนี้ ต่างจากชนชั้นสูงที่ต้องตระเวนซื้อตามร้านใหญ่ ๆ ดัง ๆ ทีละร้าน กว่าจะได้ของครบตามที่ต้องการ ไม่รู้ต้องขึ้นลงรถม้ากี่รอบต่อวัน หลิวหมิงหย่วนกับจื่อหราน เดินเข้าร้านนั้น ซื้อร้านนี้ แวะร้านโน้น อย่างสนุกสนาน ถนนเส้นเดียวกันแต่อยู่ในที่ห่างไกล ท้องถนนถูกปิดล้อมด้วยบรรดาสตรีที่ยังไม่ได้ออกเรือน แต่ละคนพากันบิด

ลมรัตติกาลพัดผ่านม่านมุกหน้าเตียง หอบความเย็นระลอกหนึ่งปะทะใบหน้า หลิวหมิงหย่วนกระชับผ้าคลุมบนร่าง สาวเท้าไปยังบานหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้ จันทราลอยเด่นท่ามกลางหมู่ดาว พาให้นึกถึงเรื่องราวที่เพิ่งผ่านพ้น เหตุการณ์ม้าคลุ้มคลั่งทำร้ายผู้คนและร้านค้าข้างทางแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว เพื่อหลีกเลี่ยงความยุ่งยากที่อาจตามมาภายหลัง ญาติผู้พี่ชายจึงส่งนางกลับจวนทันที ป้องกันการถูกทางการเรียกตัวสอบถามในฐานะผู้อยู่ในเหตุการณ์ นางเป็นสตรีที่ยังไม่ได้ออกเรือน หรือต่อให้แต่งงานแล้วก็ไม่เหมาะย่างกรายเข้าไปในศาลาว่าการซึ่งมีแต่บุรุษ ไม่รู้ซ่งเทียนเหิงเป็นอย่างไรบ้าง จัดการม้าตัวนั้นราบรื่นดีหรือไม่? ก้าวเท้าเข้าจวนเสมือนก้าวสู่โลกอีกใบ เรื่องราวภายนอกล้วนไม่รับรู้ นอกเสียจากให้คนไปสืบ หลิวหมิงหย่วนนั่งสองมือเท้าคาง นึกสงสัยเหตุใดหนนี้หูเจียนจึงทำงานล่าช้า เกือบสองชั่วยามแล้วกระมังที่อีกฝ่ายออกไปสืบข่าว เรื่องที่เกิดขึ้นไม่ถือเป็นความลับแต่อย่างใด เป็นไปไม่ได้ที่จะใช้เวลานานเช่นนี้ หรือซ่งเทียนเหิงประสบเคราะห์ร้ายมากกว่าดี?ไม่มีทาง! ศึกใหญ่สามปียังเอาชนะได้ นั