All Chapters of He Left Me? I Married His Mysterious Brother: Chapter 11 - Chapter 20

May walong scriptwriters sa grupo nila.Pagkatapos ng meeting, napagdesisyunan na si Nevaeh ang gagawa ng script para sa modern romance na may tema ng mayamang CEO o “dominant boss” na love story. Mayroon siyang kalahating buwan para isumite ang unang draft. Alas-onse ng tanghali natapos ang meeting.Ang kasama niyang scriptwriter na si Gabbie ay napunta naman sa periodical drama na may tema ng lumang panahon. Halatang hindi siya masaya.“Hay naku, parang sawa na talaga ako sa ganitong genre,” reklamo niya habang nakasandal sa upuan. “Neva, bakit hindi na lang tayo mag-request kay boss na magpalit tayo ng topic?”Ngumiti lang si Nevaeh. Sa totoo lang, paborito niya ang ganitong klaseng story. Bukod pa doon, sanay na sanay na siyang magsulat ng ganitong genre.“Stop dreaming,” sabi niya habang nag-aayos ng notes. “Mag-start ka na lang magsulat.”Napabuntong-hininga si Gabbie.“Fine… wala akong choice,” sabi niya habang nakayuko at parang umiiyak na nagdrama.Pagtingin niya sa or

Walang kahit anong alon sa loob ng puso ni Nevaeh. Kalmado lang ang mukha niya habang nagsalita. “Tama ka. May mali talaga ako.”Akala ni Neela magso-sorry na siya.Sandali siyang natigilan, saka lumingon kay Jeston. Napansin niyang medyo lumambot ang ekspresyon nito.“Mabuti na alam mo ang mali mo,” sabi ni Jeston. “Kung ganun, mag-sorry ka nang maayos kay Neela…”Hindi pa tapos ang sinasabi niya nang biglang ngumiti si Nevaeh.Isang maliwanag na ngiti, pero puno ng panlalait.“Ang mali ko,” sabi niya, “...ay hindi ako nakipag-break sa 'yo nang mas maaga. Para sana mas maaga kong naibigay ang daan para sa inyong dalawa… kayong perfect na ‘magkapatid’ na magkasintahan.”“Nevaeh!” sigaw ni Jeston.Lumaki ang mga mata niya at parang nag-aapoy ang galit sa loob ng mga ito. “Ulitin mo nga ang sinabi mo!”Pero tumalikod na si Nevaeh para umalis. Bigla siyang hinablot ni Jeston sa pulso.Napakalakas ng hawak nito kaya napangiwi siya sa sakit at napakunot ang noo.“Jeston, bitawan

Umiling si Nevaeh. Wala siyang sinabi.Sa sandaling iyon, parang may humigpit sa puso ni Sven.Mahina niyang sinabi, “Okay lang… nandito ako.”Dahan-dahan niya itong inalalayan na tumayo. Sobrang maingat ang galaw niya, parang natatakot siyang masaktan pa ito.Maingat din niyang pinunasan ang mga luha sa pisngi ni Nevaeh.Unti-unting tumigil ang pag-iyak ni Nevaeh, pero nanginginig pa rin ang boses niya.“Gusto ko nang umuwi…”Sobrang pagod na siya. Masakit ang katawan niya at ayaw na niyang makipagtalo pa sa kanila.Mahina ang boses niya pero halatang puno ng pagod. Agad namang tumango si Sven.“Okay. Uuwi tayo.”Malambing ang tono niya habang sinasabi iyon. Sa di kalayuan, natulala sina Jeston at Neela. Hindi nila inasahan na ganoon ang magiging reaksyon ni Sven.Sa mukha nito ay malinaw ang pag-aalala at pag-aalaga. Hanggang sa biglang lumingon si Sven sa kanila.Ang tingin niya ay parang yelo.Sa sandaling iyon, biglang kinabahan si Jeston. Agad siyang lumapit.“Kuy

Pero nang marinig ni Sven ang sinabi ni Nevaeh, bahagyang kumunot ang noo niya.Limang taon na ang nakalipas.Labing pitong taong gulang si Nevaeh noon nang buong yabang nitong ipahayag sa lahat na sila na ni Jeston.Ang dating masigla at confident young lady ay may nakasabit na masayang ngiti sa mukha, parang proud na proud siya sa relasyon nila.Samantala, si Sven ay dalawampu’t tatlong taong gulang noon. Tahimik lang siya.Walang nagsabi sa iba, pero ang relo sana na plano niyang ibigay kay Nevaeh bilang birthday gift ay pinalitan niya ng isang simpleng kuwintas.Tatlong taon na ang nakalipas. Labing siyam na taong gulang si Nevaeh noon.Sa harap mismo ni Lolo Joseph, sinabi nitong gusto nitong pakasalan si Jeston at magkaroon ng civil wedding sa sandaling umabot ito sa legal na edad.Si Sven naman ay dalawampu’t limang taong gulang noon. Wala pa rin siyang sinabi kahit ano.Kinabukasan, agad siyang nag-book ng flight papuntang ibang bansa. At mula noon, tatlong taon siyang

“Nevaeh.”Umalingawngaw ang boses ni Jeston sa loob ng hospital room.Bahagyang nanigas ang katawan ni Nevaeh. Dahan-dahan siyang nagtaas ng ulo, at agad na nakita ang madilim na mukha ni Jeston.Mabilis siyang tumingin sa paligid.Wala ang helper at ang kasambahay. Lumabas sila para kumuha ng tubig at maghanda ng tanghalian para sa kanya.“Why… bakit ka nandito?” malamig na tanong ni Nevaeh.Napakagat ng ngipin si Jeston, pilit na pinipigilan ang galit niya.“Alam ko na mali si Peter kahapon at siya ang dahilan kung bakit ka nasugatan,” mabigat niyang sabi. “Pero ikaw din naman ang unang nang-bully kay Neela.”“Tapos mali rin na nagsumbong ka pa kay kuya, kaya hinabol at binugbog niya si Peter nang ganun.”Gaya ng dati. Kahit anong mangyari, palaging si Nevaeh ang sinisisi ni Jeston.Hindi man lang siya tinanong kung ano talaga ang nangyari. Diretso agad siyang hinusgahan.Dahil doon, wala na ring gana si Nevaeh na makipagtalo pa.“Kaya ka ba pumunta dito?” tanong niya. “P