All Chapters of เล่ห์รักศิษย์พี่: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงถอนหายใจยาวพรืดหลุดมาจากคนตัวเล็กที่นอนขดตัวอยู่ในผ้าห่ม หลังได้ยินอาจารย์ตะโกนเรียกตั้งแต่ไก่ยังไม่ขัน ตะวันยังไม่โผล่ “ได้ยินแล้วเจ้าค่ะ”ร่างบอบบางกระเด้งตัวลุกจากตั่งในห้องปรุงยา นั่งหลับตาสัปหงกร่างกายโงนเงนไปมา ก่อนจะฟุบนอนลงไปอีกครั้งคนตัวเล็กเพิ่งจะล้มตัวนอนไปเมื่อครู่ ก็มีคนมาปลุกทำให้นางไม่สามารถถ่างตาตื่นไหวอาจารย์เปิดประตูเข้ามาในห้องปรุงยาเมื่อได้ยินเสียงคนตัวเล็กขานรับ “เจ้าเด็กคนนี้นี่ น่าจะหลับไปอีกแล้วล่ะ เมื่อคืนคงปรุงยาจนโต้รุ่งกว่าจะตื่นก็ตะวันโด่งตรงกบาลโน้นล่ะ อาห้าวจะให้ปลุกนางไหม”“ไม่เป็นไรขอรับ ให้นางนอนต่อเถิด” ใบหน้าเรียบนิ่งผุดรอยยิ้มขึ้นมาอย่างอ่อนโยน ทว่านัยน์ตาคมกริบเอาแต่จับจ้องใบหน้าสวยหวานของร่างบางที่นอนอยู่บนตั่ง เป็นประกายแพรวพราวเสียงพูดคุยของอาจารย์กับเสียงทุ้มต่ำที่ไม่คุ้นเคย สร้างความรำคาญให้คนนอนจนต้องยกผ้าห่มคลุมศีรษะ เวลาเช่นนี้เป็นเวลาทองในการนอนของนาง ใครต่างก็รู้และคนในสำนักไม่เคยมีผู้ใดกล้าเข้ามารบกวน เพราะกลัวว่านางจะอาละวาดทว่ายามนี้เสียงที่เล็ดลอดเข้าหูพาให้จูเพ่ยเพ่ยสงสัยนัก ว่าใครกันที่ใจกล้ามารบกวนนางในยามนี้ “ใครมาเจ้าค่

บุรุษหน้าคมคายไม่ได้ตอบคำถาม เอาแต่นั่งนิ่งสีหน้าไร้ความรู้สึก ศิษย์เอกแห่งสำนักเมฆาจึงเสนอหนทางใกล้ชิดขึ้นมาอย่างมั่นใจ “เราสองคนมาสู้กัน ถ้าท่านชนะข้าจะยอมทำตามข้อตกลงท่านหนึ่งข้อ แต่ถ้าข้าชนะท่านจะต้อง”หญิงสาวโน้มหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ใบหู เป็นวิธีหยอกเย้าบุรุษน้อยใหญ่ของนาง ซึ่งได้ผลทันตาแทบทุกราย “เป็นคนรักของข้า” ทว่าก่อนหน้านั้นนางไม่เคยพูดคำนี้กับใครแค่บอกไปว่า ท่านหน้าตาดี ท่านหน่วยก้านดีมาก ท่านเข้าตาข้ามาก ก็เท่านั้น แต่เพียงพูดแค่นั้นบุรุษทั้งหลายก็ยอมถวายหัวให้นาง บุรุษคนนี้ก็ย่อมไม่ต่างจูเพ่ยเพ่ยมั่นใจนักนางอัธยาศัยดีแบบนี้กับบุรุษทุกคนก็เพื่อหาคู่บำเพ็ญ ที่มีเหมยรัตติกาล ปรากฏบนหน้าผากให้นางเห็น เพลิงอัคคีของนางนั้นเหลืออีกขั้นเดียวก็จะบรรลุ ถ้าภายในห้าวันนี้ไม่บรรลุนางจะถูกเปลวเพลิงแผดเผาจนสิ้นใจ นางช้าไม่ได้อีกแล้วจูเพ่ยเพ่ยเฟ้นหาบุรุษมามากมาย ไม่เคยพบเหมยรัตติกาลบนหน้าผากผู้ใดมาก่อน แต่กับคนผู้นี้นางเห็นส่องสว่างชัดเจน ดังนั้นมีหรือเพ่ยเพ่ยคนนี้จะปล่อยให้หลุดมือไปเขาไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ จูเพ่ยเพ่ยจึงปล่อยพลังใส่เขาหนึ่งฝ่ามือ ชายหนุ่มรูปงามยังคงนั่งนิ่ง ดูเหมือน

“รสชาติไม่เลว เจ้าทำเองหรือ”“ซะ...เจ้าค่ะ ข้าทำเองกับมือ” เกือบปล่อยไก่ตัวโตอีกแล้ว ขนมนี่นางซื้อมาตอนออกไปเตร็ดเตร่เที่ยวเล่นเมื่อวานนี้ แต่อยากให้ศิษย์พี่ประทับใจจึงต้องบอกไปว่าทำเองตงจื่อห้าวพยักหน้าหงึกหงักเคี้ยวตุ้ย ๆ เขารู้อยู่แล้วว่าเป็นขนมของร้านเป่าจื้อ ก็เมื่อวานเขาเพิ่งเห็นนางไปต่อแถวซื้อ อีกอย่างเขาก็ได้ซื้อมาชิมแล้วด้วย เพราะเห็นผู้คนต่อแถวดูน่าสนใจ ชายหนุ่มทำหน้าตาใสซื่อเรียบนิ่งไม่รู้ไม่ชี้ ทั้งที่ในใจหมาป่าเจ้าเล่ห์ตัวนี้ผุดยิ้มแพรวพราวเฝ้ารอเหยื่อ“ศิษย์พี่ปรุงยาอยู่หรือเจ้าคะ” คนตัวเล็กถามพลางเดินสำรวจห้อง“อืม”“เห็ดหลินจือนี่ข้าปลูกไม่เคยรอด ศิษย์พี่เก่งจังเจ้าค่ะทำได้ไงเนี่ย สอนข้าบ้างได้ไหม”“ไว้พี่จะสอนให้นะ” จะสอนให้ทุกอย่างเลยล่ะ ไม่ว่าจะปรุงยา ปลูกสมุนไพร หรือว่า...ตงจื่อห้าวกระแอมไอเมื่อคิดนอกลู่นอกทางศิษย์น้องตัวน้อยที่ตามไม่ทันหมาป่าเจ้าเล่ห์ยังคงสำรวจห้องต่อไปด้วยความสนใจใคร่รู้“ห้องทดลองศิษย์พี่หนาวจัง”“งั้นเดี๋ยวศิษย์พี่เดิมฟืนห้องเตาผิงจะได้อุ่นขึ้น”“เจ้าคะ”จูเพ่ยเพ่ยหน้ามุ่ย ศิษย์พี่ใหญ่ของนางหน้าตาใสซื่อไม่ทันคน สตรีทอดสะพานให้เพียงนี้ยังดูไม่

จูเพ่ยเพ่ยมองจนไม่อาจละสายตา ถ้าไม่ได้ยินคำถามของศิษย์พี่นางคิดว่านางคงมองไปอย่างนี้จนสว่างคาตาแน่“ศิษย์น้องจ้องศิษย์พี่นานแล้วมีอะไรหรือเปล่า”น้ำเสียงราบเรียบ ใบหน้าสงบนิ่ง ทำให้จูเพ่ยเพ่ยคิดไปเองว่าศิษย์พี่ของนางไม่รู้อะไรเลย “มะ...ไม่มีเจ้าค่ะ ข้ามองวิธีปรุงยาของศิษย์พี่อยู่”“อ้อ”“เพ่ยเพ่ยมารบกวนศิษย์หรือเปล่าเจ้าค่ะ” คนตัวเล็กเปลี่ยนเรื่องคุยแก้เขิน ที่ถามไม่ใช่อะไรนะ ถ้าไม่รบกวนจะได้แวะมาบ่อย ๆ มาปรุงยา มาพักผ่อน หรือมาอยู่บำเพ็ญคู่กับเจ้าของห้องก็ได้ทั้งนั้น“ไม่นิ” ศิษย์น้องรัก เจ้าอยากมาตอนไหนมาเมื่อไร ศิษย์พี่คนนี้รอต้อนรับเจ้าเสมอ สายตาคมกริบเป็นประกายแพรวพราว จับจ้องไปยังแผ่นหลังของคนตัวเล็ก สมุนไพรหรือเครื่องปรุงยาจะน่าสนใจเท่าศิษย์น้องได้อย่างไรเขาแค่คงท่าทีเรียบเฉยไว้ไม่ให้กระต่ายตื่นกลัวเท่านั้น เห็นใบหน้าจิ้มลิ้มสนอกสนใจทุกอย่างภายในห้องทดลอง คิ้วก็ขมวดเล็กน้อย รู้สึกว่าศิษย์น้องตัวน้อยให้ความสนใจผิดไป นางควรสนใจเขาที่มีชีวิตจิตใจมากกว่าสมุนไพรสิ“นั่นเป็นห้องอะไรเจ้าคะศิษย์พี่”“ที่นั่นหรือ พี่ใช้พักผ่อนยามเหนื่อยนะ”ห้องนอนของศิษย์พี่สร้างไว้ที่นี่เพิ่มนี่เอง ว่

หัวใจดวงน้อยเต้นแทบทะลุอก ในขณะที่เขย่งปลายเท้าขึ้นเพื่อแนบริมฝีปากตนไปบนริมฝีปากของศิษย์พี่ แล้วผละออกอย่างรวดเร็ว“เจ้าทำไม่ถูก ศิษย์น้องแบบนี้เรียกว่าปากชนกัน ไม่ใช่จุมพิต ในตำราบอกว่าลิ้นกวัดแกว่งในโพรงปาก” ชายหนุ่มพูดพลางนั่งลงบนตั่ง เพื่อให้นางโน้มตัวลงมาจุมพิตอย่างสะดวกจูเพ่ยเพ่ยผู้ชื่อเสียงโด่งดังเรื่องการเกี้ยวพาบุรุษ ในยามนี้สิ้นชื่อโดยสิ้นเชิง นางไม่ได้เก่งเรื่องเกี้ยวพา แค่เป็นคนอัธยาศัยดีชอบคุย บุรุษเหล่านั้นตามติดนางเอง นางหาได้ทำเรื่องไม่เหมาะไม่ควร แค่มีความสุขยามเห็นบุรุษน้อยใหญ่หน้าแดง จึงย่ามใจ เห็นเมื่อไรเป็นต้องเอ่ยแซวเพราะความเคยชิน“ลองอีกครั้ง ผ่านด่านนี้ค่อยไปด่านอื่นต่อ”มองศิษย์พี่ที่มีสีหน้าจริงจัง ก็อดคิดไม่ได้ว่าตนเองนั้นไม่ได้เรื่อง แค่นี้ก็เขินอายใจเต้นแรงทำสิ่งใดไม่ถูก ศิษย์พี่ยังหน้านิ่งไม่รู้สึกอะไรเลย เขาบริสุทธิ์ใจช่วยเหลือ ถ้านางยังมัวเขินอายแล้วอย่างนี้จะบรรลุขั้นวิชาได้อย่างไรศิษย์พี่ผู้ใสซื่อของนางยังรู้ว่าไม่ถูกต้อง นางจะทำเสียเรื่องไม่ได้ดังนั้นต้องตั้งใจ “เพ่ยเพ่ยจะลองใหม่”จูเพ่ยเพ่ยสูดหายใจเข้าลึก แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นฮึกเหิม นางโน