เล่ห์รักศิษย์พี่

เสียงถอนหายใจยาวพรืดหลุดมาจากคนตัวเล็กที่นอนขดตัวอยู่ในผ้าห่ม หลังได้ยินอาจารย์ตะโกนเรียกตั้งแต่ไก่ยังไม่ขัน ตะวันยังไม่โผล่ “ได้ยินแล้วเจ้าค่ะ”

ร่างบอบบางกระเด้งตัวลุกจากตั่งในห้องปรุงยา นั่งหลับตาสัปหงกร่างกายโงนเงนไปมา ก่อนจะฟุบนอนลงไปอีกครั้ง

คนตัวเล็กเพิ่งจะล้มตัวนอนไปเมื่อครู่ ก็มีคนมาปลุกทำให้นางไม่สามารถถ่างตาตื่นไหว

อาจารย์เปิดประตูเข้ามาในห้องปรุงยาเมื่อได้ยินเสียงคนตัวเล็กขานรับ “เจ้าเด็กคนนี้นี่ น่าจะหลับไปอีกแล้วล่ะ เมื่อคืนคงปรุงยาจนโต้รุ่งกว่าจะตื่นก็ตะวันโด่งตรงกบาลโน้นล่ะ อาห้าวจะให้ปลุกนางไหม”

“ไม่เป็นไรขอรับ ให้นางนอนต่อเถิด” ใบหน้าเรียบนิ่งผุดรอยยิ้มขึ้นมาอย่างอ่อนโยน ทว่านัยน์ตาคมกริบเอาแต่จับจ้องใบหน้าสวยหวานของร่างบางที่นอนอยู่บนตั่ง เป็นประกายแพรวพราว

เสียงพูดคุยของอาจารย์กับเสียงทุ้มต่ำที่ไม่คุ้นเคย สร้างความรำคาญให้คนนอนจนต้องยกผ้าห่มคลุมศีรษะ เวลาเช่นนี้เป็นเวลาทองในการนอนของนาง ใครต่างก็รู้และคนในสำนักไม่เคยมีผู้ใดกล้าเข้ามารบกวน เพราะกลัวว่านางจะอาละวาด

ทว่ายามนี้เสียงที่เล็ดลอดเข้าหูพาให้จูเพ่ยเพ่ยสงสัยนัก ว่าใครกันที่ใจกล้ามารบกวนนางในยามนี้ “ใครมาเจ้าค่ะอาจารย์” น้ำเสียงงัวเงียแหบเล็กน้อย

“ศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้า” รอยยิ้มแฝงความเอ็นดูผุดขึ้นบนใบหน้าเหี่ยวย่น เมื่อเห็นศิษย์รักคลุมโปงด้วยความรำคาญ

อาจารย์จำได้ว่าเพ่ยเพ่ยน้อยยามเด็ก ติดศิษย์พี่ใหญ่ถึงขนาดไปไหนก็ขอขี่คอไปด้วย แม้ยามหลับก็เกาะแขนศิษย์พี่ไม่ยอมปล่อย ตอนที่รู้ว่าศิษย์พี่ใหญ่ต้องไปฝึกบำเพ็ญบนเขา ก็ร้องไห้งอแงอยู่สามวัน นั่งซึมเหมือนคนไร้จิตวิญญาณอยู่สามเดือน

บัดนี้ศิษย์พี่ที่นางติดนักติดหนากลับมาแล้ว เขารอดูลูกศิษย์ตัวดีว่าจะมีท่าทีดีใจแบบไหนให้เห็น

มือเรียวเลิกผ้าห่มที่คลุมศีรษะลงมาไว้บริเวณอก ดวงตาคู่สวยปรือขึ้นมาสู้แสงหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะเบิกกว้างตื่นเต็มตา หลังเห็นใบหน้าหล่อเหลาของบุรุษที่ทำนางอับอายขายหน้าในโรงน้ำชาเมื่อวันก่อน

ปากเรียวเล็กอ้าค้างเนิ่นนาน กว่าจะมีเสียงเล็ดลอดออกมาได้ “ปะ..ปะ..เป็นท่าน”

เขาเป็นศิษย์พี่ของข้าหรือนี่!

ในความคาดไม่ถึงแฝงไปด้วยความดีใจ เขาเป็นศิษย์พี่ใหญ่ที่นางแอบหลงรักเมื่อยามเด็ก

แต่ให้ตายเถอะ!! เป็นเขาไปได้อย่างไร เมื่อวานข้าปล่อยไก่ตัวโตให้เขาเห็นไปแล้วด้วย น่าอายชะมัดเลย

“เป็นไงหน้าตาศิษย์พี่เจ้า พอจะเข้าฮาเร็มชายงามได้ไหม”

โห!! อาจารย์ เรื่องแบบนี้ไม่ต้องพูดก็ได้ไหม ถึงเพ่ยเพ่ยจะไม่เคยอายใคร แต่ขอเว้นศิษย์พี่ใหญ่รูปงามไว้สักคน

จูเพ่ยเพ่ยส่งยิ้มไร้เดียงสาที่สุดให้อาจารย์กับศิษย์พี่ใหญ่ ก่อนจะผุดลุกขึ้นนั่งตัวตรง ลูบเช็ดน้ำลายข้างแก้มออก สภาพของนางยามนี้น่ามองเสียที่ไหน ผมเผ้ารุงรังชี้ฟู หน้าตาไม่ได้ล้าง แถมข้างแก้มยังมีคราบน้ำลายอีก

หมดกัน!

หมดกัน!!