เล่ห์รักศิษย์พี่

เล่ห์รักศิษย์พี่

last updateLast Updated : 2026-03-25
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
19Chapters
62views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

จูเพ่ยเพ่ย ต้องหาผู้ที่มีเหมยรัตติกาลบนหน้าผาก มาบำเพ็ญคู่เพื่อบรรลุวิชาขั้นสูงสุด และหลุดพ้นจากความตาย เมื่อรู้ว่าบุรุษผู้นั้นที่ต้องบำเพ็ญคู่ด้วย เป็นศิษย์พี่ของตนที่ออกไปฝึกวิชานอกสำนัก นางก็อับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี ที่ไปปล่อยไก่ตัวโตให้เขาเห็นก่อนหน้า ทว่า... ถ้าฝึกวิชาไม่สำเร็จนางจะต้องตาย ดังนั้นจูเพ่ยเพ่ยจึงงัดทุกแผนเข้าหาศิษย์พี่ผู้ใสซื่อ เพื่อเอาเขามาบำเพ็ญคู่ให้ได้ และแล้วนางก็ทำสำเร็จศิษย์พี่ใหญ่ของนางติดกับแล้ว เพียงแต่หญิงสาวหารู้ไม่ว่าศิษย์พี่ผู้ใสซื่อของนางได้วางหมากเล่ห์กลลวงให้นางลงไปในกับดักเขาอย่างแนบเนียน

View More

Chapter 1

บทที่ 1

浴室からシャワーの音が聞こえてくる。

森川拓海(もりかわ たくみ)がシャワーを浴びているのだ。

午前3時。

さっき帰宅したばかりだった。

森川知佳(もりかわ ちか)は浴室の扉の前に立っていた。話したいことがあったのだ。

これから相談しようとしていることを、彼が聞いてくれるだろうか。少し不安になった。

どう話しかけようかと迷っていると、中から妙な音が聞こえてきた。

耳を澄ませて、やっと理解した。拓海が一人でしていることの音だった……

荒い息づかいと押し殺したうめき声。胸を重いハンマーで叩かれたような衝撃が走った。苦しみが波のように押し寄せてくる。その痛みに息が詰まった。

今日は二人の結婚記念日で、結婚して5年が経つ。それなのに夫婦として一度も……

結局、自分で済ませることを選んでも、私には触れたくないということなのか?

彼の息づかいがさらに荒くなる中、限界まで我慢したような低い声で果てた。「結衣……」

この一言が、心を完全に砕いた。

頭の中で何かが音を立てて崩れ、すべてが粉々になった。

必死に口を押さえ、声を漏らさないよう振り返った瞬間、よろめいた。洗面台にぶつかって床に倒れてしまった。

「知佳?」中から拓海の声がした。まだ息が整わず、必死に抑えようとしているのが分かったが、呼吸は荒いままだった。

「あ……お手洗いに行こうと思って、シャワー中だなんて知らなくて……」苦しい言い訳をしながら、慌てて洗面台につかまって立ち上がろうとした。

でも焦れば焦るほど、みじめになっていく。床も洗面台も水で濡れていた。やっとの思いで立ち上がったとき、拓海が出てきた。白いバスローブを慌てて羽織って乱れていたが、腰の紐だけはしっかりと結ばれていた。

「転んだのか?俺が手伝うよ」彼女を抱き上げようとした。

痛みで涙が溢れそうになったが、それでも彼の手を振り払った。そして意地を張って、「大丈夫、一人でできるから」と言った。

そして再び滑りそうになりながら、足を引きずって寝室へと逃げ帰った。

「逃げる」という表現は決して大げさではない。

拓海と結婚したこの5年間、知佳はずっと逃げ続けていた。

外の世界から逃げ、周囲の視線から逃げ、そして拓海の憐憫の視線からも逃げていた――拓海の妻が足の不自由な人だなんて。

足の不自由な人が、端正で事業も成功している拓海と釣り合うはずがない。

でも彼女にも以前は健康で美しい脚があったのに……

拓海もすぐに出てきて、やさしい口調で心配そうに尋ねた。「痛くないか?見せてくれ」

「大丈夫」知佳は布団を引き寄せ、自分のみじめさと一緒に布団の中に身を隠した。

「本当に大丈夫か?」彼は本当に心配していた。

「うん」彼女は背中を向けて、強くうなずいた。

「じゃあもう寝るか?お手洗いに行きたかったんじゃなかったのか?」

「もう行きたくない。寝ましょうか?」知佳は小さく言った。

「わかった。そうそう、今日は俺たちの記念日だから、君にプレゼントを買ったんだ。明日開けて、気に入るかどうか見てくれ」

「うん」知佳は答えた。プレゼントはベッドサイドに置かれており、もう見ていた。ただ、開けなくても中身がわかる。

毎年同じ大きさの箱で、中には全く同じ時計が入っている。

知佳の引き出しには、誕生日プレゼントと合わせて、すでに9個の同じ時計が眠っており、これが10個目だった。

会話はそこで途切れ、彼は電気を消して横になった。空気中にボディソープの湿った香りが漂っていた。でもベッドの沈み込みをほとんど感じなかった。2メートルの大きなベッドで、彼女がこちら側に寝て、彼は向こう側の端に横になっている。二人の間にはまだ3人が寝られるほどの距離があった。

二人とも結衣という名前を口にすることはなく、ましてや彼が浴室でしていたことについても触れなかった。まるで、何も起こらなかったかのように。

知佳は固まったまま仰向けに横たわり、ただ目の奥がヒリヒリと痛むのを感じていた。

結衣、立花結衣(たちばな ゆい)は彼の大学の同級生で、初恋であり、憧れの人だった。

大学卒業のとき、結衣は海外に行き、二人は別れた。拓海は一時期立ち直れず、毎日酒に溺れていた。

知佳と拓海は中学の同級生だった。

中学時代からひそかに彼を好きだった。

その頃、拓海は学校一のイケメンで、クールな優等生だった。一方知佳は芸術系の生徒だった。美しくはあったが、美しい女の子は大勢いた。成績がすべてだった学生生活において、芸術系の生徒はそれほど目立たず、偏見を持たれることさえあった。

だから、それは彼女だけの片思いで、いつか彼の前に立てる日が来るなんて思ったこともなかった。

芸術大学のダンス学科を卒業して夏休みに実家に帰っていた時、落ち込んでいる拓海と再会するまでは。

その夜も拓海は酔っぱらっており、ふらふらと歩いていた。横断歩道を渡るとき信号を見ておらず、一台の車がブレーキも間に合わず突っ込んできた。彼を突き飛ばしたのは彼女だった。心配で彼の後をついていた知佳が、彼を押しのけて自分が車にはねられたのだった。

知佳はダンス専攻で、大学院への推薦も決まっていた。

しかし、この交通事故で、足は不自由になった。

もう二度と踊ることができなくなった。

その後、拓海は酒をやめ、知佳と結婚した。

知佳に対して罪悪感を抱き続け、感謝し続け、優しい言葉をかけ続けた。でも同時に冷淡で水のように冷たく、そしてたくさんのプレゼントをくれ、たくさんのお金をくれた。

ただ一つだけ、愛してはくれなかった。

知佳は、時間がすべてを癒してくれると思っていたし、時間がすべてを薄れさせてくれるとも思っていた。

しかし想像もしなかったのは、5年が過ぎても、彼は「結衣」という名前をこれほど深く心に刻んでいるということだった。さらには、自分で処理するときでさえ、呟いているのはその名前だということだった。

結局は私があまりにも愚かで世間知らずだったのだ……

一睡もできず、スマホの中のそのメールを、この夜100回は見返した。

海外のある大学からの大学院入学許可通知で、今夜彼と相談するつもりだったこと――私が海外の大学院に行くことは可能かどうか?

しかし今となっては、拓海と相談する必要はなさそうだった。

5年間の結婚生活、数え切れない眠れぬ夜。それがついにこの瞬間から終わりに向かって歩み始めるのだ。

拓海が起きたとき、知佳はまだ寝たふりをしていた。外で家政婦の中村さんと話している声が聞こえた。「今夜は接待があるから、彼女には待たずに休むよう伝えて」

言い終えると、彼はまた部屋に戻ってきて様子を見た。知佳は布団をかぶっており、涙で枕が濡れていた。

普段拓海が会社に行くときは、知佳が彼の着る服をコーディネートして脇に置いておき、彼はそれを着るだけだった。

しかし今日はそれをしなかった。

拓海は自分でクローゼットに行って着替え、会社に向かった。

知佳はそのとき目を開け、ただ目がひどく腫れぼったいのを感じた。

スマホのアラームが鳴った。

それは自分で設定した時間で、起きて英語を読む時間だった。

結婚後の知佳は、足のことで9割の時間を家に閉じこもっていた。もう外出することはない。一日の時間を区切って、それぞれに何かすることを見つけて時間を潰すしかなかった。

スマホを手に取ってアラームを止め、それからさまざまなアプリを目的もなく見始めた。

頭の中はぼんやりと混乱していて、何も頭に入らなかった。

それが、ある動画アプリで突然一つの動画を見つけるまでは。

画面の中の人があまりにも見覚えがある……

もう一度アカウント名を見ると――結衣CC。

このおすすめ機能は……

投稿時間は、昨夜だった。

知佳が動画をタップすると、すぐに賑やかな音楽が響き、それから誰かが叫んでいる声が聞こえた。「いち、に、さん、結衣おかえり!乾杯!」

この声は、なんと拓海だった。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
19 Chapters
บทที่ 1
เสียงถอนหายใจยาวพรืดหลุดมาจากคนตัวเล็กที่นอนขดตัวอยู่ในผ้าห่ม หลังได้ยินอาจารย์ตะโกนเรียกตั้งแต่ไก่ยังไม่ขัน ตะวันยังไม่โผล่ “ได้ยินแล้วเจ้าค่ะ”ร่างบอบบางกระเด้งตัวลุกจากตั่งในห้องปรุงยา นั่งหลับตาสัปหงกร่างกายโงนเงนไปมา ก่อนจะฟุบนอนลงไปอีกครั้งคนตัวเล็กเพิ่งจะล้มตัวนอนไปเมื่อครู่ ก็มีคนมาปลุกทำให้นางไม่สามารถถ่างตาตื่นไหวอาจารย์เปิดประตูเข้ามาในห้องปรุงยาเมื่อได้ยินเสียงคนตัวเล็กขานรับ “เจ้าเด็กคนนี้นี่ น่าจะหลับไปอีกแล้วล่ะ เมื่อคืนคงปรุงยาจนโต้รุ่งกว่าจะตื่นก็ตะวันโด่งตรงกบาลโน้นล่ะ อาห้าวจะให้ปลุกนางไหม”“ไม่เป็นไรขอรับ ให้นางนอนต่อเถิด” ใบหน้าเรียบนิ่งผุดรอยยิ้มขึ้นมาอย่างอ่อนโยน ทว่านัยน์ตาคมกริบเอาแต่จับจ้องใบหน้าสวยหวานของร่างบางที่นอนอยู่บนตั่ง เป็นประกายแพรวพราวเสียงพูดคุยของอาจารย์กับเสียงทุ้มต่ำที่ไม่คุ้นเคย สร้างความรำคาญให้คนนอนจนต้องยกผ้าห่มคลุมศีรษะ เวลาเช่นนี้เป็นเวลาทองในการนอนของนาง ใครต่างก็รู้และคนในสำนักไม่เคยมีผู้ใดกล้าเข้ามารบกวน เพราะกลัวว่านางจะอาละวาดทว่ายามนี้เสียงที่เล็ดลอดเข้าหูพาให้จูเพ่ยเพ่ยสงสัยนัก ว่าใครกันที่ใจกล้ามารบกวนนางในยามนี้ “ใครมาเจ้าค่
last updateLast Updated : 2026-03-25
Read more
บทที่ 2
เจอกันตอนไหนไม่เจอ มาเจอตอนที่นางไร้เครื่องประทินโฉม มีหวังภาพจำในใจศิษย์พี่ นางคงคะแนนติดลบไปแล้วร่างเล็กนั่งตัวเกร็ง ห้านิ้วสอดเข้ากลุ่มผมสางลงมาจัดระเบียบ เจอคนที่แอบรักความกล้าที่เคยมีไม่รู้หดหายไปไหนหมดบุรุษน้อยใหญ่ก็เคยเกี้ยวพามานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยรู้สึกว้าวุ่นใจเท่าตอนที่รู้ว่า คนตรงหน้าคือศิษย์พี่ที่นางแอบรักเลยศิษย์พี่ใหญ่คงไม่รู้ว่า นางเฝ้าทะนุถนอมความบริสุทธิ์มานับยี่สิบปีเพื่อรอศิษย์พี่คนเดียว บุรุษอื่นก็แค่มองเป็นอาหารตา เกี้ยวพาบ้างเติมความชุ่มฉ่ำให้หัวใจ ไฉนเลยจะมีใครมาแทนศิษย์พี่ใหญ่ของนางได้อาจารย์เห็นลูกศิษย์ก๋ากั่นไร้ความเหนียมอายเกี้ยวบุรุษไปทั่ว นั่งหลังตรงเม้มปากก้มหน้างุด มือสางผมเป็นระวิงก็หัวเราะลั่นออกมา “เมื่อวานไปสร้างวีรกรรมเอาไว้ที่โรงน้ำชา ไม่เห็นจะอายแบบนี้บ้าง”อาจารย์!! ไม่ต้องพูดเพ่ยเพ่ยขอร้อง“เจ้าได้ข่าวหรือไม่อาห้าว ศิษย์น้องของเจ้าถูกบุรุษเมินจึงท้าเขาต่อสู้ เป็นครั้งแรกเลยนะที่นางเจอเหตุการณ์แบบนี้ ที่ผ่านมาน่ะมีแต่บุรุษวิ่งตาม ข้าอยากรู้จริงว่าคนผู้นั้นเป็นใคร จึงเอาชนะจิ้งจอกน้อยของสำนักเมฆาเราได้ ข่าวว่าศิษย์น้องเจ้าราวถูกสายฟ้าฟาด หน้าด
last updateLast Updated : 2026-03-25
Read more
บทที่ 3
บุรุษหน้าคมคายไม่ได้ตอบคำถาม เอาแต่นั่งนิ่งสีหน้าไร้ความรู้สึก ศิษย์เอกแห่งสำนักเมฆาจึงเสนอหนทางใกล้ชิดขึ้นมาอย่างมั่นใจ “เราสองคนมาสู้กัน ถ้าท่านชนะข้าจะยอมทำตามข้อตกลงท่านหนึ่งข้อ แต่ถ้าข้าชนะท่านจะต้อง”หญิงสาวโน้มหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ใบหู เป็นวิธีหยอกเย้าบุรุษน้อยใหญ่ของนาง ซึ่งได้ผลทันตาแทบทุกราย “เป็นคนรักของข้า” ทว่าก่อนหน้านั้นนางไม่เคยพูดคำนี้กับใครแค่บอกไปว่า ท่านหน้าตาดี ท่านหน่วยก้านดีมาก ท่านเข้าตาข้ามาก ก็เท่านั้น แต่เพียงพูดแค่นั้นบุรุษทั้งหลายก็ยอมถวายหัวให้นาง บุรุษคนนี้ก็ย่อมไม่ต่างจูเพ่ยเพ่ยมั่นใจนักนางอัธยาศัยดีแบบนี้กับบุรุษทุกคนก็เพื่อหาคู่บำเพ็ญ ที่มีเหมยรัตติกาล ปรากฏบนหน้าผากให้นางเห็น เพลิงอัคคีของนางนั้นเหลืออีกขั้นเดียวก็จะบรรลุ ถ้าภายในห้าวันนี้ไม่บรรลุนางจะถูกเปลวเพลิงแผดเผาจนสิ้นใจ นางช้าไม่ได้อีกแล้วจูเพ่ยเพ่ยเฟ้นหาบุรุษมามากมาย ไม่เคยพบเหมยรัตติกาลบนหน้าผากผู้ใดมาก่อน แต่กับคนผู้นี้นางเห็นส่องสว่างชัดเจน ดังนั้นมีหรือเพ่ยเพ่ยคนนี้จะปล่อยให้หลุดมือไปเขาไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ จูเพ่ยเพ่ยจึงปล่อยพลังใส่เขาหนึ่งฝ่ามือ ชายหนุ่มรูปงามยังคงนั่งนิ่ง ดูเหมือน
last updateLast Updated : 2026-03-25
Read more
บทที่ 4
สามวันแล้วจูเพ่ยเพ่ยไม่เคยพบหน้าศิษย์พี่เลย นางแสร้งเดินเตร็ดเตร่ทั่วสำนักเพื่อสร้างความบังเอิญ หากแต่ศิษย์พี่ไม่ยอมออกจากห้องปรุงยา ทำให้เอาตัวเองเข้าไปอยู่ในสายตาเขาไม่ได้หวังจะใช้วิธีพบหน้าบ่อย ๆ ทำตัวดีน่ารักลบภาพจำน่าอายของนางในใจศิษย์พี่เสียหน่อย แต่ไม่มีโอกาสนั้นเลย นางรอเวลาอีกไม่ได้ด้วยสิดังนั้นต้องเปลี่ยนวิธีใหม่ เมื่อสร้างโอกาสไม่ได้ ก็เข้าไปหาเลยแล้วกัน แค่ไม่ทำโจ่งแจ้งจนเกินไป ศิษย์พี่คงไม่รู้ว่านางหวังสิ่งใดในตัวเขาจูเพ่ยเพ่ยผู้อัธยาศัยดีกับทุกคน เคยมีความมั่นใจเปี่ยมล้นเกี่ยวกับเสน่ห์มัดใจคน หากแต่พอมาเป็นศิษย์พี่กลับกระวนกระวายใจ เขาไม่เหมือนบุรุษอื่นตรงที่นางแอบรักเขา ในหัวสมองน้อย ๆ ของนาง กำลังคิดหาเหตุผลไปเจอศิษย์พี่แบบไม่ให้เขาพบพิรุธบุรุษหน้าหยกคนอื่นนางแค่เดินผ่านตา พวกเขาก็เข้าหานางด้วยของขวัญบ้าง อาหารบ้าง แต่ศิษย์พี่ของนางนี่สิหายหน้าไปสามวันแล้ว ใครจะคิดว่าสตรีแสนงามอย่างนางจะมา ตกม้าตาย เพราะศิษย์พี่ผู้นิ่งสงบซื่อบื้อราวสายน้ำเอื่อยไหลได้จูเพ่ยเพ่ยทนรอต่อไปไม่ไหวอีก หยิบขนมบนจานใส่กล่อง นำไปส่งให้ศิษย์พี่ใหญ่ด้วยตัวเอง นางจะบอกเขาว่า อาจารย์ให้เอามาให้
last updateLast Updated : 2026-03-25
Read more
บทที่ 5
“รสชาติไม่เลว เจ้าทำเองหรือ”“ซะ...เจ้าค่ะ ข้าทำเองกับมือ” เกือบปล่อยไก่ตัวโตอีกแล้ว ขนมนี่นางซื้อมาตอนออกไปเตร็ดเตร่เที่ยวเล่นเมื่อวานนี้ แต่อยากให้ศิษย์พี่ประทับใจจึงต้องบอกไปว่าทำเองตงจื่อห้าวพยักหน้าหงึกหงักเคี้ยวตุ้ย ๆ เขารู้อยู่แล้วว่าเป็นขนมของร้านเป่าจื้อ ก็เมื่อวานเขาเพิ่งเห็นนางไปต่อแถวซื้อ อีกอย่างเขาก็ได้ซื้อมาชิมแล้วด้วย เพราะเห็นผู้คนต่อแถวดูน่าสนใจ ชายหนุ่มทำหน้าตาใสซื่อเรียบนิ่งไม่รู้ไม่ชี้ ทั้งที่ในใจหมาป่าเจ้าเล่ห์ตัวนี้ผุดยิ้มแพรวพราวเฝ้ารอเหยื่อ“ศิษย์พี่ปรุงยาอยู่หรือเจ้าคะ” คนตัวเล็กถามพลางเดินสำรวจห้อง“อืม”“เห็ดหลินจือนี่ข้าปลูกไม่เคยรอด ศิษย์พี่เก่งจังเจ้าค่ะทำได้ไงเนี่ย สอนข้าบ้างได้ไหม”“ไว้พี่จะสอนให้นะ” จะสอนให้ทุกอย่างเลยล่ะ ไม่ว่าจะปรุงยา ปลูกสมุนไพร หรือว่า...ตงจื่อห้าวกระแอมไอเมื่อคิดนอกลู่นอกทางศิษย์น้องตัวน้อยที่ตามไม่ทันหมาป่าเจ้าเล่ห์ยังคงสำรวจห้องต่อไปด้วยความสนใจใคร่รู้“ห้องทดลองศิษย์พี่หนาวจัง”“งั้นเดี๋ยวศิษย์พี่เดิมฟืนห้องเตาผิงจะได้อุ่นขึ้น”“เจ้าคะ”จูเพ่ยเพ่ยหน้ามุ่ย ศิษย์พี่ใหญ่ของนางหน้าตาใสซื่อไม่ทันคน สตรีทอดสะพานให้เพียงนี้ยังดูไม่
last updateLast Updated : 2026-03-25
Read more
บทที่ 6
จูเพ่ยเพ่ยหลับตาพริ้มทำปากจู๋รอรับจุมพิตจากศิษย์พี่ใหญ่ตงจื่อห้าวลอบยิ้มมุมปากก่อนจะประคองให้นางยืนอย่างมั่นคง แล้วกลับหลังหันไปทดลองปรุงยาต่อ ทำตัวไม่รู้ไม่ชี้ไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น ให้กระต่ายน้อยเป็นผู้ล่าไปก่อนก็สนุกเหมือนกันศิษย์พี่!! ท่านทำไมซื่อบื้ออย่างนี้เล่า?จูเพ่ยเพ่ยจนใจกับความใสซื่อไม่ทันคนของศิษย์พี่ใหญ่หญิงสาวเดินไปหยิบสมุนไพรมาหลอมในเตาที่ว่างอยู่ ไม่มีทีท่าว่าจะออกไปจากห้องปรุงยาอาหารตาชั้นเลิศอยู่ที่นี่ นางไม่รีบกลับออกไปหรอกนะ กว่าจะหาข้ออ้าง กว่าจะสร้างความกล้าในใจ กลับออกไปตอนนี้ไม่รู้จะมีโอกาสดี ๆ แบบนี้อีกไหม ต้องใช้เวลาให้คุ้มค่าหน่อย“เจ้าจะทำอะไร” เสียงราบเรียบเอ่ยขึ้น“ลองหลอมยาอายุวัฒนะเจ้าค่ะ”“อ้อ” เสียงตอบรับไม่ได้ยี่หระเท่าไร แต่ในใจนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความยินดี สายตาศิษย์น้องบ่งบอกหมดแล้ว ว่าอยากได้เขาเป็นคู่บำเพ็ญมากแค่ไหน เขาก็แค่รอ รอให้นางเอ่ยปากอาจารย์ที่นั่งตัวตรงอยู่ลืมตาขึ้นมาบ่น “ร้อนมากอาห้าวเจ้าคิดเผาอาจารย์หรืออย่างไร ไม่ไหวหรอกเจ้าทดลองต่อไปเถิดอาจารย์ขอตัวก่อน”พริบตาเดียวอาจารย์ก็หายไปจากห้องปรุงยาหรูหราที่สุดของสำนัก จูเพ่ยเพ่ยนึกว่า
last updateLast Updated : 2026-03-25
Read more
บทที่ 7
จูเพ่ยเพ่ยมองจนไม่อาจละสายตา ถ้าไม่ได้ยินคำถามของศิษย์พี่นางคิดว่านางคงมองไปอย่างนี้จนสว่างคาตาแน่“ศิษย์น้องจ้องศิษย์พี่นานแล้วมีอะไรหรือเปล่า”น้ำเสียงราบเรียบ ใบหน้าสงบนิ่ง ทำให้จูเพ่ยเพ่ยคิดไปเองว่าศิษย์พี่ของนางไม่รู้อะไรเลย “มะ...ไม่มีเจ้าค่ะ ข้ามองวิธีปรุงยาของศิษย์พี่อยู่”“อ้อ”“เพ่ยเพ่ยมารบกวนศิษย์หรือเปล่าเจ้าค่ะ” คนตัวเล็กเปลี่ยนเรื่องคุยแก้เขิน ที่ถามไม่ใช่อะไรนะ ถ้าไม่รบกวนจะได้แวะมาบ่อย ๆ มาปรุงยา มาพักผ่อน หรือมาอยู่บำเพ็ญคู่กับเจ้าของห้องก็ได้ทั้งนั้น“ไม่นิ” ศิษย์น้องรัก เจ้าอยากมาตอนไหนมาเมื่อไร ศิษย์พี่คนนี้รอต้อนรับเจ้าเสมอ สายตาคมกริบเป็นประกายแพรวพราว จับจ้องไปยังแผ่นหลังของคนตัวเล็ก สมุนไพรหรือเครื่องปรุงยาจะน่าสนใจเท่าศิษย์น้องได้อย่างไรเขาแค่คงท่าทีเรียบเฉยไว้ไม่ให้กระต่ายตื่นกลัวเท่านั้น เห็นใบหน้าจิ้มลิ้มสนอกสนใจทุกอย่างภายในห้องทดลอง คิ้วก็ขมวดเล็กน้อย รู้สึกว่าศิษย์น้องตัวน้อยให้ความสนใจผิดไป นางควรสนใจเขาที่มีชีวิตจิตใจมากกว่าสมุนไพรสิ“นั่นเป็นห้องอะไรเจ้าคะศิษย์พี่”“ที่นั่นหรือ พี่ใช้พักผ่อนยามเหนื่อยนะ”ห้องนอนของศิษย์พี่สร้างไว้ที่นี่เพิ่มนี่เอง ว่
last updateLast Updated : 2026-03-25
Read more
บทที่ 8
จูเพ่ยเพ่ยร่ายยาวเพราะกลัวส่อพิรุธ แผนของนางคือขอให้ศิษย์พี่มาเป็นคู่บำเพ็ญ สร้างความใกล้ชิดจนก่อตัวเป็นความรัก นางมีแต่ได้กับได้ ได้สำเร็จวิชาบรรลุขั้น แถมยังได้ศิษย์พี่ใหญ่มาเป็นคนรักอีก“ไหนพี่ขอดูหน่อย”ได้ผล!! จูเพ่ยเพ่ยกระโดดโลดเต้นอยู่ในใจ ศิษย์พี่ใหญ่ติดกับนางแล้วคนเป็นศิษย์พี่ยิ้มกริ่มในใจ หยินหยางที่ว่านี้เขาเป็นผู้เตรียมไว้ให้นางกับมือ แต่ยังแสร้งทำเป็นอ่านคิ้วขมวด “ตำรานี้ไม่ใช่ตำราที่สมบูรณ์ พี่มีตำราที่สมบูรณ์จะไปหยิบมาให้เจ้า เจ้าจะได้เข้าใจจนบรรลุ”“ศิษย์พี่ดีที่สุดเลยเจ้าค่ะ” หญิงสาวยิ้มกว้างดีใจและรอคอยการบรรลุวิชา ไม่นานศิษย์พี่ก็กลับมาพร้อมตำราหลายเล่ม“นี่เป็นตำราฉบับสมบูรณ์ของวิชาเพลิงอัคคี พี่บังเอิญเจอในห้องหนังสือบนเขาที่พี่ฝึกวิชาจึงหยิบติดมือมาด้วย ศิษย์น้องลองศึกษาดูเผื่อช่วยได้”เฮ้ออออ ศิษย์พี่ก็ยังซื่อบื้ออยู่ดีถ้าเป็นบุรุษอื่นคงเสนอตัวเป็นคู่บำเพ็ญช่วยข้าไปนานแล้ว“ชอบคุณนะเจ้าคะ” จูเพ่ยเพ่ยกล่าวจบก็เปิดตำราอ่าน ใบหน้าของนางร้อนฉ่าขึ้นเรื่อย ๆ ในตำรานี้บอกวิธีที่ละเอียดลออ จนจูเพ่ยเพ่ยต้องรีบเงยหน้ามองศิษย์พี่ว่าเขาแกล้งนางหรือไม่“เจ้าเข้าใจหรือไม่”ศ
last updateLast Updated : 2026-03-25
Read more
บทที่ 9
หัวใจดวงน้อยเต้นแทบทะลุอก ในขณะที่เขย่งปลายเท้าขึ้นเพื่อแนบริมฝีปากตนไปบนริมฝีปากของศิษย์พี่ แล้วผละออกอย่างรวดเร็ว“เจ้าทำไม่ถูก ศิษย์น้องแบบนี้เรียกว่าปากชนกัน ไม่ใช่จุมพิต ในตำราบอกว่าลิ้นกวัดแกว่งในโพรงปาก” ชายหนุ่มพูดพลางนั่งลงบนตั่ง เพื่อให้นางโน้มตัวลงมาจุมพิตอย่างสะดวกจูเพ่ยเพ่ยผู้ชื่อเสียงโด่งดังเรื่องการเกี้ยวพาบุรุษ ในยามนี้สิ้นชื่อโดยสิ้นเชิง นางไม่ได้เก่งเรื่องเกี้ยวพา แค่เป็นคนอัธยาศัยดีชอบคุย บุรุษเหล่านั้นตามติดนางเอง นางหาได้ทำเรื่องไม่เหมาะไม่ควร แค่มีความสุขยามเห็นบุรุษน้อยใหญ่หน้าแดง จึงย่ามใจ เห็นเมื่อไรเป็นต้องเอ่ยแซวเพราะความเคยชิน“ลองอีกครั้ง ผ่านด่านนี้ค่อยไปด่านอื่นต่อ”มองศิษย์พี่ที่มีสีหน้าจริงจัง ก็อดคิดไม่ได้ว่าตนเองนั้นไม่ได้เรื่อง แค่นี้ก็เขินอายใจเต้นแรงทำสิ่งใดไม่ถูก ศิษย์พี่ยังหน้านิ่งไม่รู้สึกอะไรเลย เขาบริสุทธิ์ใจช่วยเหลือ ถ้านางยังมัวเขินอายแล้วอย่างนี้จะบรรลุขั้นวิชาได้อย่างไรศิษย์พี่ผู้ใสซื่อของนางยังรู้ว่าไม่ถูกต้อง นางจะทำเสียเรื่องไม่ได้ดังนั้นต้องตั้งใจ “เพ่ยเพ่ยจะลองใหม่”จูเพ่ยเพ่ยสูดหายใจเข้าลึก แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นฮึกเหิม นางโน
last updateLast Updated : 2026-03-25
Read more
บทที่ 10
“ศะ ศิษย์พี่สอนก็ได้เจ้าค่ะ เพ่ยเพ่ยไม่ค่อยเข้าใจ”“พี่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันแต่จะลองดู” หมาป่าเจ้าเล่ห์ทำหน้าเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก ทั้งที่ยามนี้ร่างกายอยากปลดปล่อยแทบคลั่ง ติดที่ต้องทำเป็นขั้นเป็นตอนสอนนางให้เข้าใจเสียก่อน จึงอดทนอดกลั้นเอาไว้ ทว่าเขาเริ่มจะอดกลั้นไม่ไหวแล้วตงจื่อห้าวบดจูบลงมาอีกครา สองแขนโอบกอดราวจะกักขังร่างเล็กไว้ในวงแขนแกร่งตลอดกาล สัมผัสแผ่วเบาไล้ไปตามแผ่นหลัง ลูบลงมาสะโพกผึ่งผาย ก่อนจะออกแรงบีบขยำผ่อนหนักผ่อนเบา“อ๊ะ”จูเพ่ยเพ่ยกระตุกชาวาบไปทั้งสรรพางค์กาย ความรู้สึกแปลกแล่นปราดไปทั่วร่าง กระทั่งรับรู้ถึงความฉ่ำเยิ้มที่ปริ่มออกมาจากรูบุปผากลางกายสาวเหตุใดข้าควบคุมร่างกายไม่ได้นะร่างบอบบางซ่านกระสัน เมื่อปลายนิ้วสัมผัสผ่านอาภรณ์ตรงเม็ดไตบนเนินอวบอิ่ม ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปแหวกคอเสื้อเปิดกว้าง เรียวปากอุ่นจูบซับไปตามซอกคอของนาง จนขนกายลุกชันไปทั้งตัว“ศะ ศิษย์พี่” หญิงสาวเริ่มหายใจหอบกระเส่า ด้วยถูกแรงปรารถนาเข้าครอบงำ ทั่วทั้งร่างอ่อนปวกเปียกยิ่งกว่าขี้ผึ้งถูกไฟล้นเสียงหวานเรียกสติคนตัวโตที่เตลิดไปไกลแทบกู่ไม่กลับ เขารีบผละออกจากร่างหอมกรุ่นอย่างเสียดาย แต่ไม่เป็
last updateLast Updated : 2026-03-25
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status