บทที่ 2

เจอกันตอนไหนไม่เจอ มาเจอตอนที่นางไร้เครื่องประทินโฉม มีหวังภาพจำในใจศิษย์พี่ นางคงคะแนนติดลบไปแล้ว

ร่างเล็กนั่งตัวเกร็ง ห้านิ้วสอดเข้ากลุ่มผมสางลงมาจัดระเบียบ เจอคนที่แอบรักความกล้าที่เคยมีไม่รู้หดหายไปไหนหมด

บุรุษน้อยใหญ่ก็เคยเกี้ยวพามานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยรู้สึกว้าวุ่นใจเท่าตอนที่รู้ว่า คนตรงหน้าคือศิษย์พี่ที่นางแอบรักเลย

ศิษย์พี่ใหญ่คงไม่รู้ว่า นางเฝ้าทะนุถนอมความบริสุทธิ์มานับยี่สิบปีเพื่อรอศิษย์พี่คนเดียว บุรุษอื่นก็แค่มองเป็นอาหารตา เกี้ยวพาบ้างเติมความชุ่มฉ่ำให้หัวใจ ไฉนเลยจะมีใครมาแทนศิษย์พี่ใหญ่ของนางได้

อาจารย์เห็นลูกศิษย์ก๋ากั่นไร้ความเหนียมอายเกี้ยวบุรุษไปทั่ว นั่งหลังตรงเม้มปากก้มหน้างุด มือสางผมเป็นระวิงก็หัวเราะลั่นออกมา “เมื่อวานไปสร้างวีรกรรมเอาไว้ที่โรงน้ำชา ไม่เห็นจะอายแบบนี้บ้าง”

อาจารย์!! ไม่ต้องพูดเพ่ยเพ่ยขอร้อง

“เจ้าได้ข่าวหรือไม่อาห้าว ศิษย์น้องของเจ้าถูกบุรุษเมินจึงท้าเขาต่อสู้ เป็นครั้งแรกเลยนะที่นางเจอเหตุการณ์แบบนี้ ที่ผ่านมาน่ะมีแต่บุรุษวิ่งตาม ข้าอยากรู้จริงว่าคนผู้นั้นเป็นใคร จึงเอาชนะจิ้งจอกน้อยของสำนักเมฆาเราได้ ข่าวว่าศิษย์น้องเจ้าราวถูกสายฟ้าฟาด หน้าดำผมชี้เลยทีเดียว”

“มอ....” เพียงขยับปากมือเล็กนุ่มก็ปิดทับลงมา

ตงจื่อห้าวหรี่ตามองศิษย์น้องที่วิ่งพรวดเดียวก็โถมตัวเข้ามาถึงตัวเขา มือข้างหนึ่งของนางกดท้ายทอยเขาไว้ไม่ให้ขยับ มืออีกข้างปิดปากไม่ให้เขาพูด ร่างนุ่มนิ่มล้มทับลงมาบนกาย จนเขาหงายหลังลงพื้น อะไรต่อมิอะไรที่อวบอูมสัมผัสชัดเจนที่แผงอกเขา อืม เหมือนจะใหญ่ไม่น้อยทีเดียว

กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของนาง พาให้มุมปากภายใต้ฝ่ามือนุ่มยกขึ้นเล็กน้อย ทว่าเพียงครู่เดียวก็คงสีหน้าเรียบนิ่งเอาไว้ เขาไม่คิดจะเอ่ยถึงเรื่องเมื่อวันก่อนสักหน่อย แค่จะบอกอาจารย์ว่าไม่รู้เท่านั้นเอง

“อาจารย์ เรื่องมันผ่านไปแล้วเจ้าค่ะ ไม่ควรพูดถึงอีก อย่าพูดถึงอีกเลย” ขืนพูดอีกใบหน้างาม ๆ ของศิษย์ไม่รู้จะกล้าเงยมองศิษย์พี่ได้หรือไม่

อาจารย์ได้โปรดเห็นใจเพ่ยเพ่ยด้วย

ตงจื่อห้าวยื่นมือไปจับเอวเล็กแผ่วเบา คนตัวเล็กรีบผละออกราวต้องของร้อน ลุกขึ้นยืนยืดตัวตรงเหมือนกระต่ายน้อยตื่นตูมแก้มแดงปลั่ง เขาเพียงลุกขึ้นมาอย่างเชื่องช้าไม่พูดหรือแสดงสีหน้าอะไรออกมาทั้งนั้น

“ฮ่า ฮ่า ได้ ๆ ๆ ไม่พูดอีก อาจารย์จะไม่พูดถึงอีก”

ใจของจูเพ่ยเพ่ยเต้นตึกตัก ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตาแม้กระทั่งอาจารย์ ที่ผ่านมาหยอกเย้าบุรุษมาก็มาก แต่ไม่เคยมีใครทำให้นางถูกใจตั้งแต่แรกพบเหมือนศิษย์พี่เลยนี่นา

เห็นครั้งแรกรู้เลยว่าคนผู้นี้คือคู่บำเพ็ญของนางแน่ เลยต้องทำทุกวิธีเพื่อหลอกล่อให้เขามาบำเพ็ญคู่ให้ได้

แสร้งสะดุดขาล้มเพื่อจะได้ไปอยู่ในอ้อมแขนแกร่งสร้างความใกล้ชิด เขาดันใช้กระบี่รับนางไว้เอวแทบเคล็ด

คุณชายท่านช่างซื่อบื้อไม่เข้าใจสถานการณ์เอาซะเลย

จูเพ่ยเพ่ยผู้ต้องการบุรุษมาบำเพ็ญคู่เพื่อรักษาชีวิต ชวนชายหนุ่มรูปงามพูดคุย เพื่อสร้างความสัมพันธ์ให้เร็วที่สุด เพราะเวลาชีวิตนางเหลือน้อยเต็มทีแล้ว “คุณชายข้ามีเกมสนุกมาเล่นกับท่าน สนใจหรือไม่”