All Chapters of ยอดหมอไร้ใจ ในร่างคุณหนูสิบขวบ: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 11: บุปผาสีม่วงกลางดงหนาม และความเสียดายของคนตาบอดณ อุทยานหลวงท้ายวัง บรรยากาศของงาน ‘ชมบุปผา’ คึกคักและเต็มไปด้วยสีสันละลานตา เหล่าคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ต่างแต่งกายประชันโฉมกันอย่างไม่มีใครยอมใคร บ้างสวมชุดสีชมพูหวานดั่งดอกท้อ บ้างสวมสีแดงสดดุจดอกโบตั๋น หวังจะให้เข้าตาเชื้อพระวงศ์หนุ่มเนื้อหอมทั้งหลายที่มาร่วมงานจุดศูนย์กลางของงานในยามนี้คงหนีไม่พ้นศาลาริมน้ำ ที่ซึ่ง ‘มู่หรงเฟย’ คุณหนูรองตระกูลแม่ทัพ นั่งเด่นเป็นสง่าอยู่ นางสวมชุดผ้าไหมสีแดงเพลิงปักดิ้นทอง ใบหน้าแต่งแต้มงดงามสมเป็นโฉมงามอันดับต้นๆ ของเมืองหลวง ข้างกายมี ‘อ๋องแปด เยี่ยเฟิง’ คอยพัดวีเอาใจไม่ห่าง“เฟยเอ๋อร์... วันนี้เจ้างดงามยิ่งนัก ดอกไม้ทั้งอุทยานยังต้องอายเมื่ออยู่ต่อหน้าเจ้า” เยี่ยเฟิงหยอดคำหวาน สายตาโลมเลียเรือนร่างระหงอย่างเปิดเผยมู่หรงเฟยเอียงอายซ่อนยิ้มหลังพัดจีบ “ท่านอ๋องก็ตรัสเกินไปเพคะ หม่อมฉันมิกล้าเทียบรัศมีบุปผาหลวงหรอกเพคะ... ว่าแต่ น้องสี่ของข้าป่านนี้ยังไม่มาเลย นางคง... ไม่กล้ามาสู้หน้าทุกคนกระมัง”“หึ! นางเด็กขี้โรคคนนั้นน่ะหรือ?” เยี่ยเฟิงแค่นเสียง “มาหรือไม่มาก็มีค่าเท่ากัน นางคงจะแต่งตัวจืด

บทที่ 13: กับดักราคะและความเข้าใจผิดของบุรุษผู้โง่เขลาหลังจากเสียงพิณบรรเลงจบลง งานเลี้ยงชมบุปผาก็ดำเนินต่อไป ทว่าบรรยากาศกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มู่หรงเสวี่ย กลายเป็นดาวเด่นที่ถูกห้อมล้อมด้วยเหล่าฮูหยินตราตั้งและขุนนางที่อยากทำความรู้จักในขณะที่ มู่หรงเฟย ผู้เคยเป็นดาวจรัสแสง กลับถูกทิ้งให้นั่งกร่อยอยู่มุมหนึ่งกับมารดา ใบหน้าสวยหวานบิดเบี้ยวด้วยความริษยาจนแทบเก็บทรงไม่อยู่"ท่านแม่! ดูนังเสวี่ยเอ๋อร์สิเจ้าคะ! มันจงใจหักหน้าข้าชัดๆ!" มู่หรงเฟยกระซิบเสียงลอดไรฟัน มือจิกผ้าเช็ดหน้าจนยับยู่ยี่ "แถมท่านอ๋องแปด... สายตาที่มองมัน... ข้าทนไม่ไหวแล้วนะเจ้าคะ!"หลี่ซื่อ ลูบหลังบุตรสาวเบาๆ ดวงตาเรียวรีฉายแววอำมหิต "ใจเย็นๆ เฟยเอ๋อร์... ยิ่งมันโดดเด่น ยิ่งเป็นเป้านิ่ง" นางแสยะยิ้มมุมปาก "แม่เตรียม 'ของดี' ไว้ให้มันแล้ว... รับรองว่าคืนนี้ ชื่อเสียง 'หมอเทวดา' หรือ 'คุณหนูผู้งดงาม' ของมัน จะต้องป่นปี้ไม่มีชิ้นดี กลายเป็นหญิงแพศยาที่คบชู้สู่ชาย!"นางส่งสายตาให้สาวใช้คนสนิทที่ยืนอยู่ด้านหลัง สาวใช้พยักหน้ารับรู้แล้วรีบปลีกตัวออกไปทางห้องเตรียมน้ำชาทันที...อีกด้านหนึ่ง มู่หรงเสวี่ย ที่กำลังสนท

บทที่ 15: ป้ายทองคำและศพปริศนาหน้าหอโอสถเช้าตรู่ของยามเฉิน (07.00 - 09.00 น.) ย่านการค้าที่คึกคักที่สุดกลางเมืองหลวงกลับเนืองแน่นไปด้วยผู้คนมากกว่าปกติ เสียงประทัดนับพันนัดจุดดังสนั่นหวั่นไหว ควันสีแดงฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ เป็นสัญญาณของการเปิดตัวกิจการใหม่ที่ใครๆ ต่างจับตามองอาคารไม้สักทองสูงสามชั้น ตั้งตระหง่านอยู่หัวมุมถนนที่ดีที่สุด ป้ายร้านแกะสลักด้วยไม้พะยูงดำ ลงรักปิดทองคำเปลว เขียนด้วยลายพู่กันทรงพลังว่า“หอโอสถเร้นลับ (สาขาเมืองหลวง) ”หน้าร้านมีสาวงามในชุดสีขาวสะอาดตา (เสี่ยวถาวและเด็กในสังกัดที่นางฝึกมา) คอยแจกจ่าย ‘น้ำชาสมุนไพร’ ฟรีให้กับชาวบ้านที่มามุงดู กลิ่นหอมเย็นชื่นใจของชาทำให้คนที่ได้ชิมต่างรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นทันตาเห็น“ยาดี! นี่แค่ชาก็ทำให้ข้าหายปวดหัวแล้ว!” ชาวบ้านต่างสรรเสริญที่ชั้นสองของหอโอสถ มู่หรงเสวี่ย ยืนกอดอกมองลงมาจากระเบียง นางสวมชุดผ้าไหมสีขาวปักลายไผ่สีเขียวอ่อน ดูเรียบง่ายแต่ทรงภูมิฐาน ผมเกล้าสูงปักปิ่นเงินเพียงอันเดียว ท่าทางสุขุมเยือกเย็นสมกับเป็น ‘เถ่าแก่เนี้ย’“คุณหนูเจ้าคะ...” เสี่ยวถาววิ่งขึ้นมารายงานด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “ยาลูกกลอน ‘บำร

บทที่ 17: คุณชายหน้าหยกกับอ๋องปีศาจจากแดนเหนือยามรัตติกาลมาเยือน แสงโคมไฟสีแดงนับพันดวงถูกจุดสว่างไสวตลอดแนวถนนสายบันเทิง "หอบุปผาสวรรค์" สถานเริงรมย์อันดับหนึ่งของเมืองหลวงคึกคักไปด้วยเหล่าขุนนาง พ่อค้า และบัณฑิตหนุ่มที่มาหาความสำราญท่ามกลางฝูงชน ร่างโปร่งบางในชุดบัณฑิตหนุ่มสีขาวสะอาดตาเดินโบกพัดจีบเข้ามาอย่างมั่นใจ ใบหน้าหวานละมุนที่พยายามปั้นให้ดูคมเข้ม และท่าทางเจ้าสำราญนั้นเรียกสายตาจากเหล่าสาวงามในหอให้หันมองเป็นตาเดียว"คุณชายท่านนี้... หน้าตาหมดจดงดงามยิ่งนัก ไม่ทราบว่ามีนัดหรือยังเจ้าคะ?" แม่เล้าวัยกลางคนรีบปรี่เข้ามาต้อนรับ สายตาแพรวพราวมู่หรงเสวี่ย ในคราบ 'คุณชายมู่' ยิ้มมุมปาก นางหุบพัดดัง พรึ่บ! ก่อนจะยัดก้อนเงินตำลึงใส่มือแม่เล้า"ข้ามีนัดกับ 'คุณชายเยี่ย' ที่ห้องรับรองชั้นบนสุด... นำทางไป""อ้อ! สหายของคุณชายเยี่ยผู้ร่ำรวยนี่เอง เชิญทางนี้เลยเจ้าค่ะ!"แม่เล้ากุลีกุจอพาเดินขึ้นบันไดไม้สักทอง ผ่านโถงกลางที่มีนางระบำกำลังร่ายรำประกอบเสียงพิณ บรรยากาศหรูหราฟุ้งเฟ้อ กลิ่นสุราและเครื่องหอมลอยตลบอบอวลเมื่อมาถึงห้องรับรองพิเศษที่ระเบียงชั้นสาม ประตูถูกเปิดออก เผยให้เห็นร่าง

บทที่ 19: แขกไม่ได้รับเชิญและกลิ่นอายที่คุ้นเคยแสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านไหมสีทองเข้ามาในห้องนอนกว้างใหญ่ที่ตกแต่งอย่างหรูหรา กลิ่นหอมเย็นของไม้กฤษณาปลุกให้ มู่หรงเสวี่ย ลืมตาตื่นขึ้นนางกระพริบตาปริบๆ มองเพดานที่ไม่คุ้นเคย... ที่นี่ไม่ใช่หอโอสถ และไม่ใช่จวนแม่ทัพ ความทรงจำเมื่อคืนไหลย้อนกลับมา... หอนางโลม... สุราพิษ... และอ้อมกอดอุ่นๆ ของ รัชทายาทเยี่ยจวิน"ตื่นแล้วหรือ? แม่ตัวแสบ"เสียงทุ้มดังขึ้นจากริมระเบียง มู่หรงเสวี่ยหันขวับไปมอง เห็นเยี่ยจวินในชุดลำลองสีขาวสะอาดตากำลังยืนให้อาหารนกแก้วอยู่ ท่าทางผ่อนคลายต่างจากภาพลักษณ์องค์รัชทายาทผู้เคร่งขรึม"ที่นี่..." นางลุกขึ้นนั่งสำรวจตัวเอง เสื้อผ้ายังอยู่ครบ แต่ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อย "ตำหนักบูรพา?""ถูกต้อง" เยี่ยจวินเดินเข้ามานั่งลงข้างเตียง ยื่นถ้วยน้ำชาอุ่นๆ ให้ "เมื่อคืนเจ้าเมาหลับไป ข้าเลยพามาที่นี่... ขืนส่งเจ้ากลับจวนแม่ทัพสภาพนั้น ท่านพ่อเจ้าคงแหกอกข้าแน่"มู่หรงเสวี่ยรับน้ำชามาจิบแก้กระหาย นางรู้สึกหน้าร้อนผ่าวเมื่อนึกถึงจูบเมื่อคืน"ขอบพระทัยเพคะ... แต่หม่อมฉันต้องรีบกลับ เดี๋ยวคนจะสงสัย""ไม่ต้องห่วง..." เยี่ยจวินยิ้มกร