All Chapters of ยอดหมอไร้ใจ ในร่างคุณหนูสิบขวบ: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 20: พิธีปักปิ่นสะท้านเมือง และสามบุรุษผู้ช่วงชิงเสียงกลองมงคลดังกระหึ่มก้องกังวานไปทั่วจวนแม่ทัพมู่หรงที่ถูกประดับประดาด้วยผ้าแพรสีแดงมงคลและโคมไฟนับพันดวง วันนี้คือวันสำคัญที่สุดของ มู่หรงเสวี่ย... วันเกิดครบสิบห้าหนาว และพิธีปักปิ่นเข้าสู่วัยสาวอย่างเต็มตัวแขกเหรื่อระดับเชื้อพระวงศ์และขุนนางชั้นสูงต่างตบเท้าเข้าร่วมงานกันอย่างคับคั่ง ของขวัญล้ำค่าถูกลำเลียงเข้ามาไม่ขาดสาย จนห้องเก็บของแทบไม่มีที่ว่างในมุมอับสายตา หลี่ซื่อ และ มู่หรงเฟย ที่ถูกกักบริเวณได้รับอนุญาตให้ออกมาดูพิธีได้เป็นกรณีพิเศษ แต่ต้องยืนอยู่หลังฉากกั้นร่วมกับบ่าวไพร่“ท่านแม่... ดูชุดของมันสิ!” มู่หรงเฟยกำผ้าเช็ดหน้าแน่น ดวงตาแดงก่ำด้วยความริษยา “นั่นมัน ‘ผ้าไหมทอทองคำ’ จากแคว้นบรรณาการ! แม้แต่ฮองเฮายังมีเพียงพับเดียว ท่านพ่อลำเอียงยิ่งนัก!”หลี่ซื่อกัดฟันกรอด “ใจเย็นไว้เฟยเอ๋อร์... สูงส่งได้ก็ตกลงมาเจ็บได้ วันนี้ผู้คนมากมายจับตามอง หากมันทำพลาดแม้แต่นิดเดียว... ชื่อเสียงมันจบเห่แน่”...ณ ลานพิธีเสียงดนตรีบรรเลงเพลงมงคลแว่วหวาน มู่หรงเสวี่ย ก้าวเดินออกมาจากเรือนรับรอง ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของแขกทั้งงานวันน

บทที่ 22: หนึ่งสตรีแลกแผ่นดิน และเดิมพันสามกระดานบรรยากาศในท้องพระโรงอันโอ่อ่าของราชวังต้าเยี่ยตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด ขุนนางฝ่ายบู๊และฝ่ายบุ๋นแบ่งฝักแบ่งฝ่ายถกเถียงกันหน้าดำคร่ำเครียด เสียงเซ็งแซ่ดั่งฝูงแมลงวันตีกันบนบัลลังก์มังกรทอง ฮ่องเต้ นั่งกุมขมับด้วยความกลัดกลุ้ม เบื้องหน้าพระพักตร์คือ ฉินอ๋อง (ฉินเลี่ย) ที่ยืนกอดอกด้วยท่าทีหยิ่งยโส ราวกับมองว่าที่นี่คือสวนหลังบ้านของตน"ฝ่าบาท..." ขุนนางฝ่ายกรมคลังก้าวออกมา "ข้อเสนอของแคว้นฉินช่างเย้ายวนนัก เหมืองทองสามแห่งสามารถพยุงเศรษฐกิจเราได้สิบปี! แถมยังได้สัญญาสงบศึก... เพียงแค่แลกกับคุณหนูตระกูลแม่ทัพคนเดียว คุ้มยิ่งกว่าคุ้มพะย่ะค่ะ!""เหลวไหล!" แม่ทัพมู่หรงป้า ตวาดลั่น "ลูกสาวข้าไม่ใช่สิ่งของ! พวกเจ้าขี้ขลาดตาขาว กลัวตายจนยอมขายศักดิ์ศรีลูกผู้หญิงกินรึ!""แต่ถ้าปฏิเสธ... สงครามจะเกิดนะท่านแม่ทัพ!" ขุนนางฝ่ายกลาโหมแย้ง "กองทัพพยัคฆ์ทมิฬของฉินอ๋องขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมที่สุด หากรบกัน ราษฎรจะล้มตายเป็นเบือ!"รัชทายาทเยี่ยจวิน ยืนสงบนิ่งอยู่ข้างบิดา แววตามังกรฉายแววอำมหิต เขาจ้องมองฉินเลี่ยเขม็ง"ฉินอ๋อง..." เยี่ยจวินเอ่ยเสียงเย็น "ท่าน

บทที่ 24: พยัคฆ์คลั่งปะทะมังกรซ่อนลาย และพัดเหล็กสะท้านภพวันรุ่งขึ้น ณ ลานประลองยุทธ์หลวงบรรยากาศวันนี้แตกต่างจากเมื่อวานอย่างสิ้นเชิง ความกดดันที่มองไม่เห็นแผ่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ ผู้คนต่างกลั้นหายใจรอคอยการปะทะกันของสองยอดบุรุษบนเวทีประลองหินอ่อนขนาดใหญ่ฉินอ๋อง (ฉินเลี่ย) ยืนตระหง่านราวกับเทพอสูรสงคราม เขาสวมชุดเกราะอ่อนสีดำแดงที่ขับเน้นมัดกล้ามอันแข็งแกร่ง ในมือถือ "ดาบวงพระจันทร์" ขนาดมหึมาที่หนักถึงแปดสิบชั่ง (ประมาณ 40 กก.) ดาบส่งประกายเย็นยะเยือกที่เคยดื่มเลือดศัตรูมานับไม่ถ้วนฝั่งตรงข้าม รัชทายาท (เยี่ยจวิน) ยังคงอยู่ในชุดบัณฑิตสีขาวสะอาดตาเช่นเดิม ชายแขนเสื้อพลิ้วไหวตามสายลม ดูบอบบางราวกับจะปลิวไปตามลมได้ ในมือของเขามีเพียง "พัดจีบ" ด้ามหนึ่งเท่านั้น“เฮ้อ...” ขุนนางฝ่ายบู๊คนหนึ่งถอนหายใจ “รัชทายาทจะไหวหรือ? ฉินอ๋องขึ้นชื่อเรื่องพละกำลังมหาศาล แค่ดาบฟาดลงมาทีเดียว ร่างกายบัณฑิตของรัชทายาทคงแหลกเป็นชิ้นๆ”มู่หรงเสวี่ย ที่นั่งชมอยู่บนอัฒจันทร์ กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ แม้นางจะเคยเห็นวรยุทธ์ของเยี่ยจวินที่หอนางโลมมาบ้าง แต่นั่นเป็นเพียงการปะทะเล็กน้อย... แต่นี่คือการดวลเดี

บทที่ 26: โลหิตต้องสาปและความลับในหีบสินเดิมสายฝนโปรยปรายลงมาอย่างหนักในยามวิกาล ชะล้างคราบฝุ่นผงจากงานมงคลเมื่อวานจนหมดสิ้น แต่ไม่อาจชะล้างความเคียดแค้นที่สุมอยู่ในใจของคนบางกลุ่มได้ณ เรือนท้ายจวนที่ทรุดโทรมหลี่ซื่อ (อดีตฮูหยินรอง) นั่งผมเผ้ายุ่งเหยิงอยู่บนพื้นไม้ชื้นแฉะ ดวงตาที่เคยงดงามบัดนี้ลึกโหลและแดงก่ำด้วยความบ้าคลั่ง นางจ้องมอง อาหารเน่าๆ ในชามกระเบื้องแตกที่บ่าวไพร่เพิ่งนำมาวางทิ้งไว้ให้ราวกับให้สุนัข“ข้าคือฮูหยินของจวนแม่ทัพ... ข้าคือแม่ของว่าที่ชายาอ๋อง... ทำไมข้าต้องมาตกระกำลำบากเยี่ยงนี้!” หลี่ซื่อกรีดร้อง ปาชามข้าวทิ้งจนแตกกระจายมู่หรงเฟย นั่งกอดเข่าอยู่มุมห้อง ร่างกายผ่ายผอมลงถนัดตา นางเงยหน้าขึ้นมองมารดาด้วยแววตาว่างเปล่าที่แฝงไปด้วยความอาฆาต“ท่านแม่... เลิกเพ้อเจ้อเสียที ท่านอ๋องแปดทิ้งข้าไปแล้ว ท่านพ่อก็ขังเราไว้ที่นี่... เราจบสิ้นแล้ว”“ไม่! ยังไม่จบ!” หลี่ซื่อคลานเข้าไปเขย่าตัวบุตรสาว “ตราบใดที่นังเสวี่ยเอ๋อร์ยังไม่ตาย ข้าไม่ยอม! ข้าจะสาปแช่งมัน! ข้าจะ...”กุกกัก...เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นที่หน้าต่าง ตามมาด้วยเงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนอยู่ท

บทที่ 28: รอยเลือดนำทาง และจุดจบของกงเกวียนกำเกวียนภายในห้องบรรทมของฮ่องเต้ที่บัดนี้เงียบสงัดลง มู่หรงเสวี่ย ถือขวดแก้วที่บรรจุตะขาบสีม่วง (ตัวลูก) ไว้ในมือ นางจ้องมองมันที่กำลังดิ้นพล่านอย่างบ้าคลั่ง พยายามจะชนผนังขวดเพื่อหาทางออก“มันกำลังเรียกหาแม่...” มู่หรงเสวี่ยเอ่ยเสียงเรียบ “หนอนกู่ชนิดนี้มีสายใยเชื่อมโยงกัน หากตัวลูกเจ็บปวด ตัวแม่จะรับรู้... และหากตัวลูกตาย ตัวแม่ก็จะคลุ้มคลั่งกัดกินเจ้าของ”เยี่ยจวิน สวมชุดเกราะเต็มยศเดินเข้ามา “ข้าสั่งปิดประตูเมืองและวังหลวงหมดแล้ว แต่ทิศทางที่มันพยายามจะไป... ไม่ใช่ตำหนักในวังหลัง”มู่หรงเสวี่ยพยักหน้า นางวางขวดลงบนแผนที่เมืองหลวงที่กางอยู่บนโต๊ะ ตะขาบในขวดหันหัวไปทาง ทิศตะวันตก อย่างชัดเจน... ทิศทางนั้นคือที่ตั้งของ จวนแม่ทัพมู่หรง!“จวนแม่ทัพ!” แม่ทัพมู่หรงป้า ที่เพิ่งหายตกใจอุทานหน้าซีด “เป็นไปไม่ได้! ในจวนข้าไม่มีใครกล้าทำเรื่องแบบนี้แน่!”“มีสิเจ้าคะท่านพ่อ...” มู่หรงเสวี่ยสบตาบิดา “คนที่เกลียดข้าเข้ากระดูกดำ และอยากเห็นท่านล่มจม... ท่านก็น่าจะรู้ว่าใคร”มู่หรงป้ากำหมัดแน่น “ไป! กลับจวนเดี๋ยวนี้!”...ณ เรือนท้ายจวนแม่ทัพบรรยากาศรอบ