ยอดหมอไร้ใจ ในร่างคุณหนูสิบขวบ

บทที่ 1: การวินิจฉัยของคนตายบรรยากาศภายในห้องนอนซอมซ่อของเรือนท้ายจวนแม่ทัพมู่หรงเย็นยะเยือกขึ้นอย่างน่าประหลาด ไม่ใช่เพราะลมหนาวที่พัดกรูเกรียวผ่านหน้าต่างบานพังๆ เข้ามา แต่เป็นเพราะแววตาของเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังจ้องมองผู้มาเยือนมู่หรงเฟย คุณหนูรองผู้แสนเย่อหยิ่งชะงักฝีเท้า นางรู้สึกเหมือนมีเข็มแหลมนับพันเล่มจ่ออยู่ที่คอหอย ทั้งที่ตรงหน้ามีเพียงเด็กสิบขวบที่นอนป่วยซมซาน“จะ...เจ้าพูดบ้าอะไรของเจ้า! ใครจะไปกลัวผีสางไร้สาระ!” มู่หรงเฟยตวาดกลบเกลื่อนความหวาดหวั่น นางสะบัดชายแขนเสื้อผ้าไหมราคาแพง เดินปรี่เข้ามาที่ข้างเตียง ตั้งใจจะกระชากร่างเล็กนั่นให้ตื่นจากฝัน “เป็นแค่ลูกที่พ่อไม่รัก คู่หมั้นก็รังเกียจ ยังจะปากดี! ข้าจะสั่งสอนให้เจ้ารู้สำนึกว่าใครเป็นนายของเรือนนี้!”ฝ่ามือเรียวที่ประดับด้วยกำไลหยกเนื้อดีเงื้อขึ้นหมายจะตบลงบนใบหน้าซีดเซียวหมับ!เสี้ยววินาทีก่อนที่ฝ่ามือจะปะทะแก้ม มือเล็กผอมแห้งของ มู่หรงเสวี่ย ก็คว้าเข้าที่ข้อมือของพี่สาวต่างมารดาอย่างแม่นยำ“ปล่อยข้านะ! แรงมดปลวกอย่างเจ้าคิดจะสู้ข้า...” มู่หรงเฟยกรีดร้อง แต่แล้วเสียงของนางกลับขาดห้วงไป เมื่อความรู้สึกเจ็บปวดแปล๊บแ

บทที่ 3: ตลาดมืดและก้าวแรกของหมอเทวดาราตรียามจื่อ (23.00 - 01.00 น.) มาเยือนเร็วกว่าที่คาด ลมหนาวหวีดหวิวพัดผ่านช่องหน้าต่างผุพังเข้ามาในเรือนหลังเล็ก เสี่ยวถาว สาวใช้ผู้ซื่อสัตย์หลับสนิทอยู่หน้าเตาไฟด้วยความเหนื่อยอ่อนจากการเคี่ยวยามาทั้งวันมู่หรงเสวี่ย ในชุดบ่าวชายสีเทาตัวโคร่งที่นางรื้อค้นเจอในหีบเก่าๆ ค่อยๆ ย่องออกจากห้องนอนอย่างเงียบเชียบ ร่างกายวัยสิบขวบนี้แม้จะได้รับยาบำรุงไปบ้างแล้ว แต่ก็ยังอ่อนแอเกินกว่าจะปีนกำแพงสูงใหญ่ของจวนแม่ทัพได้นางเดินลัดเลาะไปตามแนวพุ่มไม้รกชัฏหลังเรือน จนกระทั่งพบสิ่งที่นางจำได้จากความทรงจำเดิม... ‘ช่องหมาลอด’ ที่ถูกซ่อนอยู่หลังกอไผ่“ศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้...”อดีตศัลยแพทย์ผู้ยิ่งใหญ่พึมพำปลอบใจตัวเอง ก่อนจะก้มตัวลงคลานลอดผ่านช่องกำแพงที่ทั้งแคบและชื้นแฉะ ออกสู่โลกภายนอก...บรรยากาศของเมืองหลวงยามค่ำคืนช่างแตกต่างจากความเงียบเหงาในจวนแม่ทัพลิบลับ โดยเฉพาะในเขต ‘ตลาดทิศอุดร’ หรือที่ชาวยุทธ์เรียกกันติดปากว่า ‘ตลาดมืด’ แสงโคมไฟสีแดงสลัวเรียงรายไปตามสองข้างทาง กลิ่นสุราเคล้ากลิ่นเครื่องเทศฉุนกึก และเสียงพูดคุยจอแจของผู้คนหลากหลายชนชั้นมู่หรงเสวี่ยกร

บทที่ 5: ถอนหมั้นกลางงานเลี้ยง: ข้าไม่ใช่สตรีที่ท่านจะเขี่ยทิ้งได้ง่ายๆโคมไฟนับร้อยดวงถูกจุดสว่างไสวไปทั่วลานจัดเลี้ยงของจวนแม่ทัพ เสียงดนตรีบรรเลงขับกล่อมแขกเหรื่อผู้มีเกียรติที่ทยอยมาร่วมงาน ทั้งขุนนางชั้นผู้ใหญ่ บัณฑิต และเชื้อพระวงศ์ ต่างมาร่วมแสดงความยินดีกับ แม่ทัพมู่หรงป้า ที่ได้รับชัยชนะกลับมาท่ามกลางบรรยากาศครึกครื้น มู่หรงเฟย ในชุดสีแดงเพลิงเฉิดฉายราวกับนางพญาผีเสื้อ นางคอยปรนนิบัติรินสุราและพูดคุยเอาใจแขกเหรื่อ เรียกสายตาชื่นชมจากบุรุษหนุ่มน้อยใหญ่ โดยเฉพาะ อ๋องแปด 'เยี่ยเฟิง' ที่นั่งอยู่ในตำแหน่งประธานรอง สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่วงหน้าหวานหยดของมู่หรงเฟยแทบไม่กระพริบตรงกันข้ามกับมุมอับแสงด้านหนึ่ง... มู่หรงเสวี่ย นั่งสงบนิ่งอยู่เพียงลำพัง ในมือประคองถ้วยชาอุ่นๆ อาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสนใจ ลอบสังเกตพฤติกรรมของทุกคนในงานราวกับกำลังมองดูละครสัตว์‘นั่นสินะ... คู่หมั้นของข้า’นางปรายตามองเยี่ยเฟิง บุรุษหนุ่มรูปงามผู้มีใบหน้าหล่อเหลาแต่งกายด้วยอาภรณ์หรูหรา แต่แววตากลับฉายแววเย่อหยิ่งและเจ้าชู้ประตูดิน เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองนางที่นั่งหัวโด่เป็น ‘คู่หมั้น’ อยู่ตรงนี้ แต่กลับส

บทที่ 7: ของขวัญสีเลือดและราตรีแห่งฝันร้ายรัตติกาลล่วงเลยเข้าสู่ยามโฉ่ว (01.00 - 03.00 น.) ความเงียบสงัดปกคลุมจวนแม่ทัพมู่หรงจนได้ยินเสียงจิ้งหรีดเรไร ลมหนาวพัดกรรโชกแรงกว่าปกติ หอบเอากลิ่นอายความชั่วร้ายลอยคลุ้งมาในอากาศบนคานไม้ใต้หลังคาเรือนซอมซ่อ ‘เงาจันทร์’ องครักษ์หนุ่มผู้ได้รับคำสั่งจากรัชทายาท นั่งขัดสมาธิหลับตาแต่ประสาทสัมผัสตื่นตัวเต็มที่ เขากำลังคิดว่าภารกิจนี้ช่างน่าเบื่อหน่าย เพียงแค่เฝ้าเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง จะมีอันตรายใด...กริ๊ก...เสียงกระเบื้องหลังคาขยับเพียงแผ่วเบาที่เรือนปีกซ้าย ปลุกสัญชาตญาณนักฆ่าของเงาจันทร์ให้ลืมตาโพลงเงาร่างสีดำสามสายเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบดุจแมวป่า พวกมันมุ่งตรงมายังเรือนของมู่หรงเสวี่ย ในมือถือถังไม้ที่ส่งกลิ่นฉุนกึก... น้ำมันไฟ‘ลอบวางเพลิง? ช่างเป็นวิธีกำจัดเสี้ยนหนามที่สิ้นคิดเสียจริง ฮูหยินรองผู้นี้’เงาจันทร์แค่นยิ้มหยัน เขาเตรียมจะพุ่งตัวลงไปจัดการพวกมันให้สิ้นซาก แต่แล้วสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นความเคลื่อนไหวภายในห้องนอนที่มืดสนิทหน้าต่างบานหนึ่งถูกแง้มออกเล็กน้อย และหลังหน้าต่างบานนั้น... ดวงตาคู่หนึ่งที่วาวโรจน์ย

บทที่ 9: ประตูข้างมีไว้ให้สุนัขลอด พญาหงส์เช่นข้าต้องเข้าทางประตูหลักข่าวการกลับมาของ "คุณหนูสี่ตระกูลมู่หรง" แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง ชาวบ้านร้านตลาดต่างจับกลุ่มนินทาด้วยความสนุกปาก บ้างก็ว่านางไปถือศีลจนกลายเป็นแม่ชี บ้างก็ว่านางป่วยหนักจนเสียโฉมและต้องกลับมารักษาตัวที่จวน"น่าสงสารท่านแม่ทัพมู่หรงจริงๆ มีลูกสาวคนโตเก่งกาจงดงาม แต่คนเล็กกลับเป็นตัวภาระ" พ่อค้าขายผักส่ายหน้า"ได้ยินว่าวันนี้แหละที่นางจะมาถึง... ดูสิ! นั่นไงขบวนรถม้า!"เสียงฮือฮาดังขึ้นเมื่อขบวนรถม้าปรากฏขึ้นที่ประตูเมือง ทว่า... สิ่งที่ทุกคนเห็นกลับไม่ใช่รถม้าซอมซ่ออย่างที่คาดคิดนำขบวนด้วยม้าพันธุ์ดีสีขาวปลอดสี่ตัว ลากรถม้าคันใหญ่ที่ทำจากไม้จันทน์หอมราคาแพงระยับ ตัวรถแกะสลักลวดลายดอกบัววิจิตรบรรจง หน้าต่างบุด้วยผ้าไหมโปร่งแสงที่มองเห็นเงาร่างระหงลางๆ ด้านใน ตามมาด้วยเกวียนขนหีบสมบัติอีกสิบกว่าเล่ม ซึ่งล้วนแล้วแต่ประทับตรา "หอโอสถเร้นลับ""สวรรค์! นั่นมันตราของหอโอสถที่มีชื่อเสียงที่สุดในยุทธภพไม่ใช่หรือ?" "ทำไมคุณหนูมู่หรงถึงมีขบวนยิ่งใหญ่ขนาดนี้?"ชาวเมืองต่างพากันอ้าปากค้าง ขบวนรถม้าเคลื่อนผ่านถน