BAD KLEIN ของหวง (วิศวะ) のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

พรึบเสียงมือหนาของไคลน์กุมมือของใบข้าวพาเดินเข้าไปภายในบ้านหลังใหญ่ของครอบครัวเขา พร้อมกับเดินตรงไปยังบริเวณสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับการเฉลิมฉลองภายในครอบครัว ซึ่งทันทีที่ทั้งสองเดินเข้าไป“ไคลน์…” ไลลาที่เห็นลูกชายก็ไม่รอช้าที่จะสาวเท้าเดินเข้ามา โดยใบข้าวที่ยืนอยู่ก็รีบยกมือขึ้นไหว้ทักทายหญิงวัยกลางคน แน่นอนว่าไลลาที่เห็น“…โอ๊ะ น้องใบข้าวมาด้วยเหรอคะ” ไลลาเลิกสนใจลูกชายตัวเองด้วยความรวดเร็วเมื่อเห็นว่าที่ลูกสะใภ้ของตัวเอง ร่างเล็กเข้ามาทักทายหญิงสาวที่ยืนอยู่“สบายดีไหมคะ หม่ามิ้ไม่ได้ไปเยี่ยมหาหนูเลย พี่ไคลน์ไม่ให้ไป…”“…หายดีแล้วใช่ไหมคะ”“สบายดีค่ะ ตอนนี้หายดีแล้วค่ะคุณน้า…”“ไม่สิ ไม่ใช่คุณน้าสิคะ เป็นแฟนพี่ไคลน์แล้วก็ต้องเรียกว่าหม่ามิ้นะคะ” หญิงวัยกลางคนยิ้มบอกพลางยกมือขึ้นไปจับแก้มใสด้วยความรู้สึกเอ็นดูดีใจสุด ๆ ที่ลูกชายพาร่างบางมาเปิดตัวกับที่บ้านในงานครบรอบวันแต่งงานของธามกับวาวาในวันนี้ ไม่เพียงเท่านั้น“หม่ามิ้” ไลลาไม่รอช้าที่จะหันไปร่างเล็กของหญิงสูงวัยที่ยืนพูดคุยกับแม่บ้านอยู่ด้วยท่าทียิ้มแย้ม คนที่ถูกเรียกจึงหันมองพร้อมกับเดินยิ้มหวานเข้ามา และจ้อ

“อะ อ๊าาา…” เสียงใบข้าวร้องครางเสียงหวานอยู่ตรงหน้าผม ขณะที่ผมค่อย ๆ เคลื่อนจังหวะแก่นกายของตัวเองเข้าออกภายในรูร่องที่ตอดรัดของผมแน่นเป็นอย่างดีด้วยความเนิบช้า“ไม่ต้องเกร็งตัวนะ” ผมกระซิบบอกใบข้าวที่ตัวเกร็งอยู่หลังจากที่ผมเริ่มขยับ คนตัวเล็กที่ได้ยินเงยหน้าขึ้นมองผม โดยผมก็ส่งสายตาจ้องมองกลับไปด้วยความให้อีกคนเชื่อใจตัวเอง หลังจากนั้น ใบข้าวจึงค่อย ๆ บรรเทาอาการเกร็งตัวลง ซึ่งผมเข้าใจทุกอย่างถึงแม้เราจะมีอะไรกันมาหลายครั้งแล้ว แต่ส่วนมากก็คือผมที่เสพสุขลงโทษร่างเล็กอยู่ฝ่ายเดียว ครั้งนี้ผมจึงหมายมั่นเป็นอย่างมาก ที่จะทำให้ใบข้าวมีความสุขไปด้วยกัน“แบบนั้นแหละ เก่งมาก” ผมกระซิบบอกข้างหูเล็กอีกครั้ง พร้อมกับบีบเคล้นเต้านุ่มนิ่มที่อยู่ตรงหน้าด้วยความคลอเคลียสลับกับเขี่ยจุกสีหวานต้องการเร้าอารมณ์มากขึ้นให้กับคนตัวเล็ก ใบข้าวที่ถูกผมสัมผัสทั้งช่วงบน ทั้งช่วงล่างของตัวเองก็นอนหอบหายใจหนักออกมาด้วยความน่าเอ็นดู ผมจึงยิ่งตะแคงข้างสาวเอวสอบในการเคลื่อนไหวเข้าออกยังรูร่องสีหวานด้วยการเพิ่มจังหวะความเน้นตอกอัดขึ้นเรื่อย ๆปึก! ปึก!…“อะ…อ๊ะ อึก!…”“รู้สึกยังไง” ผมกระซิบถามเมียตัวเอง“…” ใบข้

“เอาตัวนี้ไหม” เสียงไคลน์หันถามใบข้าวขณะที่กำลังเดินเลือกชุด“ตัวนี้คล้ายกับตัวที่เพิ่งซื้อไปเลยค่ะ”“แต่ตัวนี้มันเพิ่งนำเข้ามานะ ใช่ไหม” คนตัวสูงหันถามผู้จัดการสาวที่คอยให้บริการ“ใช่ค่ะคุณไคลน์”“ถ้างั้นก็เอาตัวนี้”“ดะ…เดี๋ยวก่อนสิคะ ตัวที่แล้วยังไม่ได้ใส่เลยนะ”“ไม่เป็นไร ก็ซื้อไปก่อน”“แต่…”“เอาตัวนี้ด้วยไหม เราชอบโทนเสียงหวาน ๆ นี่ งั้นเอาตัวนี้ด้วย” ว่าแล้ว ไคลน์ก็จัดการเดินเลือกเสื้อผ้าให้เมียตัวเล็กไปด้วยความตั้งใจอยากจะซื้อให้ ซึ่งใบข้าวก็ได้แต่มองคนเอาแต่ใจอย่างไม่อาจที่จะคัดค้านอะไรอีกคนไปได้ กระทั่ง“รองเท้าล่ะ”“มีแล้วค่ะ”“แบบไหน”“กะ…ก็…แบบประมาณนี้เลยค่ะ เจนิสเลือกให้รอบที่แล้ว”“แล้วกระเป๋าล่ะ”“ไม่ต้องแล้วค่ะ คราวที่แล้ว เจนิสก็ใช้บัตรพี่ไปเยอะแล้ว ข้าวยังไม่ได้ใช้คืนให้พี่เลย” ร่างบางพึมพำเอ่ยบอกด้วยความยังคงมีความเกรงใจแฟนหนุ่มรุ่นพี่เป็นอย่างมากอยู่ โดยไคลน์ที่นึกรู้นิสัยของคนรักก็จ้องมองด้วยความเอ็นดู ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะก้มลงไปกระซิบใส่“ก็ชดใช้ให้แล้วนี่”“คะ?”“…” คนตัวสูงไม่ตอบกลับอะไร แต่กลับส่งสายตาจ้องมองร่างเล็กอย่างสื่อความหมาย ใบข้าวที่เห็นแบบนั้นก็ใบห

“ไม่ต้องกลัวนะ พี่จะไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรเรา ไม่ต้องกลัว…พี่อยู่ตรงนี้แล้ว” สิ้นเสียงทุ้มที่โอบกอดร่างเล็กเอ่ยบอกอย่างปลอบประโลม ไคลน์ก็ยืนลูบหัวใบข้าวที่ขวัญเสียอยู่อย่างนั้น จนเมื่อรับรู้ได้ถึงความเริ่มเบาอาการหวาดกลัวลง“กลับห้องเรากันนะ” ร่างสูงวิศวะก้มลงเอ่ยบอกคนรักพลางไม่รอช้าที่จะอุ้มร่างเล็กเดินตรงไปยังรถสปอร์ตคันหรูของตัวเองที่จอดอยู่ และรีบพาใบข้าวกลับไปยังคอนโดของเขาด้วยความรวดเร็ว โดยใช้เวลาไม่นาน ร่างทั้งสองก็กลับเข้ามาอยู่ภายในห้องนอนหรูของคอนโดราคาแพงเงียบพร้อมกับความเงียบงันที่เข้ามาปกคลุมอยู่ภายใน ใบข้าวยังคงเอาแต่นั่งนิ่งตัวสั่นด้วยความตื่นกลัวที่ยังไม่หายดี รวมถึงน้ำตาสีใสที่ยังคงไหลลงมาอาบแก้มนุ่มของคนตัวเล็ก ไคลน์ที่นั่งอยู่ก็จ้องมองภาพนั้นไปด้วยความรู้สึกปวดหนึบในหัวใจ เขาเอาแต่คิดว่า ถ้าตัวเองไปไม่ทัน มันจะเกิดอะไรขึ้นกับร่างเล็ก ยิ่งคิดแบบนั้น ความโกรธจัดกับรู้สึกเจ็บปวดก็ยิ่งฉายออกมา จนน้ำตาสีใสคลออยู่ที่สองดวงตาคมกริบเขาโกรธ และเจ็บปวดที่เห็นดวงใจของตัวเองกำลังนั่งร้องไห้หวาดกลัวใบข้าวที่เหมือนรับรู้ได้ถึงสายตานั้นก็ค่อย ๆ หันมองตามความรู้สึก ก่อนจะชะงักไป

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา…@ประเทศฮ่องกง“สวยจัง…” เสียงหวานของใบข้าวเอ่ย ขณะที่จ้องมองไปยังภาพวิวตึกกลางคืนใจกลางเมืองของประเทศฮ่องกงที่ดูสวยงามเป็นอย่างมาก ดวงตากลมโตเอาแต่มองเมืองประเทศในฝันที่เธออยากมาอยู่บ่อยครั้ง แล้วที่สุดก็ได้มา แถมยังเป็นการมาเที่ยวต่างประเทศครั้งแรกในชีวิตหญิงสาว“หันมาหน่อย” เสียงทุ้มของใครอีกคนที่ยืนอยู่บอก ทำให้ใบข้าวหันมองด้วยใบหน้าตาแป๋ว ก่อนจะได้ยินเสียงกดถ่ายรูปจากโทรศัพท์ของคนรัก“ฮืออ พี่ไคลน์ ทำไมถ่ายไม่บอกกันก่อนล่ะคะ แล้วดูหน้าข้าวสิ”“ทำไม”“มันต้องตลกแน่ ๆ” คนตัวเล็กทำเสียงงอแงบอกแฟนหนุ่มตัวสูง“ไม่เห็นจะตลก ออกจะน่ารัก”“ไม่จริง ถ่ายใหม่เลยค่ะ ทำไมชอบแอบถ่ายรูปข้าวอยู่เรื่อย…”“…” ไคลน์ก็เงียบไม่ตอบ เอาแต่จ้องมองเมียตัวเล็กด้วยแววตาคลั่งรักที่มี เขาเป็นอย่างที่ใบข้าวบอกจริง ๆ เวลาที่คนตัวเล็กเผลอหรือแสดงท่าทีชอบใจอะไร เขามักจะเอาโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมากดถ่ายรูปความน่ารักพวกนั้นเอาไว้“เร็วสิคะ ถ่ายใหม่เลย”(มีรูป)“อืม” หนุ่มวิศวะขานรับจากคำบอกของเมียพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดถ่ายรูปให้กับร่างเล็กดวงตาคมนั้นเอาแต่จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความคลั่งรักมา