Lahat ng Kabanata ng BAD KLEIN ของหวง (วิศวะ): Kabanata 71 - Kabanata 80

“นั่นไง ใบข้าวมาแล้ว” เสียงเจนิสพูดขึ้นหลังจากที่ร่างเล็กของเพื่อนเดินกลับเข้ามา ซึ่งในตอนนี้ทุกคนนั้นได้ขึ้นไปนั่งประจำที่บนรถตู้คันใหญ่กันจนหมดแล้ว เหลือเพียงไซม่อน เธอ กับร่างสูงอีกคนที่กำลังเดินตามหลังมา“เราขึ้นไปเลือกที่นั่งได้เลยนะ” ไซม่อนยิ้มบอกยังใบข้าว ทำให้คนตัวเล็กส่งยิ้มพยักหน้าตอบกลับพร้อมกับเดินขึ้นไปด้านบนรถ ก่อนจะเห็นว่ามีเพียงสามที่นั่งหลงเหลืออยู่ นั่นก็คือด้านข้างเคลย์หนึ่งที่ และตรงข้ามเคลย์ที่ว่างอยู่อีกสองที่ แน่นอนว่า หากใบข้าวเลือกนั่งที่นั่งที่ว่างอยู่สองที่ เธอจะได้นั่งกับรุ่นพี่คนนั้น ทุกคนต่างรู้ ใบข้าวจึงตัดสินใจ“ขอข้าวนั่งด้วยนะคะ” เลือกที่จะนั่งด้านข้างเคลย์ พร้อมกับไม่คิดสนใจยังสายตาคมของชายที่เดินขึ้นรถต่อมาแม้แต่น้อย ใบข้าวเลือกที่จะหันไปส่งยิ้มพูดคุยกับรุ่นพี่นักศึกษาแพทย์ไป ขณะที่ไคลน์ก็จำต้องนั่งยังที่นั่งด้านในสองที่ที่ว่างอยู่ด้วยใบหน้าราบเรียบ ทว่านัยน์ตาคมนั้นกลับมีความรู้สึกบางอย่างอยู่ไม่น้อยกับท่าทีของคนตัวเล็ก กระทั่งรถตู้คันใหญ่ถูกขับเข้าไปจอดยังบริเวณด้านหน้าโรงเรียนขนาดเล็กที่อยู่ในชุมนุมเข้าถึงยากพอสมควร“โรงเรียนควรได้รับได้ทุนจริงว่

เช้าวันต่อมา…ดวงตากลมโตของร่างเล็กที่นอนอยู่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาภายในห้องนอนหรูคุ้นเคยด้วยความงัวเงีย และเมื่อได้สติ ใบข้าวก็เหลือบตาขึ้นจ้องมองยังคนที่นอนอยู่ตรงหน้า โดยมีร่างเธอที่นอนซุกอยู่ในอ้อมกอดแกร่งของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองเผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหน“รีบไปดีกว่า” เรียวปากสีหวานขยับเอ่ยเมื่อนึกได้ว่านี่เป็นจังหวะที่ดีที่ควรที่จะรีบหนีออกไปจากที่นี่มากที่สุด ทว่าขณะที่ใบข้าวค่อย ๆ ขยับตัวหมายจะหลุดออกจากอ้อมกอดแกร่งเป็นอันดับแรก…หมับ!“อะ…อ๊ะ!” เสียงคนตัวเล็กร้องขึ้นด้วยความตกใจหลังจากถูกมือแกร่งของคนที่เธอคิดว่านอนหลับอยู่เคลื่อนเข้ามาดึงร่างเธอกลับไปยังที่เดิมภายในอ้อมแขนหนาของเขา“จะไปไหน” คนที่นอนหลับตาอยู่ในตอนแรกลืมตาขึ้นมามองหน้าถามร่างบางโทนเสียงนิ่งเรียบตามนิสัยปกติของเขา“ขะ…ข้าวจะกลับห้องค่ะ”“แล้วไม่คิดจะบอกให้รู้เลยเหรอ”“ทำไมต้องบอกพี่ด้วยคะ ไม่จำเป็นซะหน่อย ปล่อยข้าวด้วยค่ะ ข้าวจะกลับ…”“เรายังคุยกันไม่จบ” ไคลน์ไม่รอช้าที่จะเข้าประเด็น แต่ใบข้าวก็ทำตีมึนไม่สนใจ ยังคงแสดงท่าทีดื้อไม่ยอมคุยง่ายให้คนตัวสูงได้เห็น ไคลน์จึงยิ่งรัดร่างบางเข้

ตึกตึกเสียงสองเท้าหนักของไคลน์เดินตามร่างเล็กของใบข้าวเข้ามาภายในห้องนอนหรูของเขา ซึ่งใบข้าวเองก็นั่งปรายตามองยังคนที่เข้ามาใหม่นิ่ง ก่อนจะทำเป็นไม่สนใจอะไรกดเล่นยังโทรศัพท์ของตัวเองไป กระทั่ง…ครืดดด~เสียงโทรศัพท์ของคนตัวเล็กดังขึ้น ทำให้มือเรียวไม่รอช้าที่จะกดรับสายด้วยความรวดเร็ว“ว่าไงเจนิส”(เป็นยังไงบ้าง ไอ้พี่บ้านั่นทำอะไรเธอไหม) ขณะที่เจนิสเอ่ย(เรียกมันดี ๆ ทำไมไปเรียกมันแบบนั้น) เสียงของวินเซนต์ก็แทรกเข้ามา ทำให้รู้ว่าทั้งสองนั้นอยู่ด้วยกัน(ก็เพื่อนพี่บ้าจริงนี่ ทำไมต้องเรียกดี ๆ ด้วย)(เฮ้อ)“อยู่กับพี่วินเซนต์เหรอ”(อืม เพิ่งทำกันเสร็จ)(เจนิส!)(อะไรเล่า ใบข้าวก็รู้แล้วเหอะว่าเราได้กันแล้วอะ)(ให้ตาย…)(ชิ จะเขินอะไรเนี่ย…) เสียงเจนิสพึมพำออกมาตามประสา ก่อนจะหันกลับมาสนใจยังปลายสายที่เงียบไปเหมือนกันกับคำตอบสุดทะเล้นตรงไปตรงมาของเธอ(…เฮ้ ทำไมเงียบไป)“ฮ…ฮะ อ้อ ก็เห็นเธอคุยอยู่กับพี่วินเซนต์”(ช่างเหอะ เดินหนีไปละ ตกลงไอ้พี่บ้านั่นทำอะไรเธอหรือเปล่า หายเงียบไปเลย)“เอ่อ…ก็ไม่นะ ไม่ได้ทำอะไร” ใบข้าวบอกยังคนเป็นเพื่อนพลางลอบปรายตามองยังร่างสูงที่ยืนหยิบเสื้อผ้าเข้ามาสวม

สองวันต่อมา…เอี๊ยด!เสียงรถคันหรูของร่างสูงวิศวะขับเข้าไปจอดยังบริเวณด้านหน้าตึกบริหารเพื่อส่งร่างเล็กเข้าเรียนในวันนี้หลังจากที่เขานั้นวอแวตามติดหญิงสาวอยู่ตลอดไม่ยอมกลับคอนโดตัวเองสองวันเต็ม“ขอบคุณค่ะ” ใบข้าวหันบอกยังรุ่นพี่หนุ่มวิศวะที่สวมใส่เสื้อช็อปเรียนอยู่ขึ้นพลางทำท่าจะสาวเท้าเดินลงจากรถสปอร์ตราคาแพงไป ทว่า…“เดี๋ยว”“…” คนที่ถูกเรียกก็ชะงักหันมองยังคนที่นั่งอยู่ด้านฝั่งคนขับตาแป๋วสงสัย แต่แล้วในตอนนั้นเองฟอดดด!ใบข้าวก็ถูกไคลน์ดึงเข้าไปกดจมูกโด่งเข้ายังแก้มนุ่มด้วยความหมั่นเขี้ยวคลั่งรัก ทำเอาคนที่ถูกขโมยหอมแก้มเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับความไวนั้น“เลิกเรียนแล้ว บอกพี่ด้วย” ไคลน์เอ่ยหลังจากที่ผละออกจากแก้มใส ร่างบางที่นั่งอยู่จึงหันมองยังรุ่นพี่หนุ่มแววตาเอาเรื่อง“พี่!!”“…” แน่นอนว่าคนที่ถูกมองก็แสดงสีหน้าตายหน้ามึนเหมือนเคยราวกับว่าไม่ได้ทำอะไร ใบข้าวที่เห็นท่าทีตีมึนพวกนั้นก็ยิ่งยู่หน้า ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินลงจากรถตรงเข้าไปยังตึกเรียนของตัวเองด้วยความรวดเร็ว โดยมีสายตาคมของไคลน์ที่มองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยความเอ็นดู@ห้องพักตึกตึกหลังจากที่ไปส่งเมียตัวเล็กเสร็จ ร่างห

“อ อ๊ะ!! พะ…พี่ไคลน์!…” แคว่กกก!!!เสียงมือหนาเอื้อมเข้าไปจัดการกระชากเสื้อนักศึกษาที่ร่างเล็กสวมใส่อยู่ออกสุดแรงจนกระดุมเสื้อขาดวิ่นไปตามแรง ก่อนจะเคลื่อนมือแกร่งเข้าไปบีบเคล้นยังเนินอกสวยด้วยความดุเดือดสีหน้าเรียบเข้ม“อ๊ะ! ข้าวเจ็บ…”“ก็จำเอาไว้” “ฮึก ขะ…ข้าวขอโทษ…” เรียวปากสีหวานบอกพลางมองหน้าคนที่อยู่ตรงหน้าด้วยความตื่นกลัวกับท่าทางของอีกคน ไคลน์ที่ได้ยินก็ผละจ้องมองยังใบหน้าเรียวใสนิ่ง“มันสายไปแล้ว พี่ต้องลงโทษ” คนตัวสูงตอบกลับเสียงเข้ม ใบข้าวจึงรีบส่ายหน้า“ฮือออ ข้าวไม่ได้ตั้งใจ ข้าวขอได้ไหม” ดวงตากลมโตมองหน้าพูดกับรุ่นพี่ร่างสูงหวังให้อีกคนเห็นใจ แต่ทว่า…“ไม่ได้” ร่างสูงวิศวะตอบกลับเสียงเรียบ และไม่รอช้าที่จะจัดการเคลื่อนมือแกร่งลงไปถลกกระโปรงพลีทนักศึกษาที่คนตัวเล็กสวมใส่อยู่ขึ้นพร้อมกับกระชากกางเกงชั้นในสีขาวที่อีกคนสวมใส่อยู่ลงด้วยความรวดเร็ว ไม่เพียงเท่านั้นยังจับร่างบางที่ยืนตื่นตกใจอยู่ให้หันหลังเกาะเข้าที่โต๊ะทำงานราคาแพงตรงหน้า ก่อนจะใช้มือหนาอีกข้างจัดการปลดกางเกงสแลคสีดำของตัวเองลงจนเผยให้เห็นแก่นกายหนาไซซ์ห้าสิบแปดที่ปลายหัวเห็ดนั้นแดงเยิ้มพร้อมใช้งาน“พะ…พี่ไค