All Chapters of BAD KLEIN ของหวง (วิศวะ): Chapter 51 - Chapter 60

50คนโรคจิต“เอาไว้ตรงไหนดีครับอันนี้” เสียงเคลย์ถามยังร่างเล็กที่ยืนอยู่ ใบข้าวที่กำลังมองแพลนการจัดซุ้มที่อยู่ตรงหน้าก็เอาปากกาเมจิกมาติ๊กถึงความคืบหน้าต่าง ๆ ของซุ้ม“น่าจะตรงนี้นะคะพี่เคลย์” เรียวปากสีหวานตอบกลับ“โอเค” คนตัวสูงที่ได้ยินจึงรับคำพลางเอื้อมมือไปติดตามที่ร่างบางบอกไปตามปกติ หลังจากที่เขานั้นเดินมาช่วยอีกคนจัดซุ้มได้อยู่พักใหญ่ ซึ่งตลอดการจัดซุ้มของเขากับรุ่นน้องตัวเล็กก็มีสายตาคมกริบของใครคนหนึ่งคอยยืนจ้องมองอยู่ตลอด โดยแน่นอนว่าเคลย์เองนั้นรู้ว่าคือสายตาของใคร ส่วนใบข้าวเองก็รับรู้ไม่ต่างแต่เลือกที่จะไม่คิดสนใจต่อสายตาคมคู่นั้น และตั้งใจจัดซุ้มต่อไปให้เสร็จหน้าที่“แบบนี้ได้ไหม” หนุ่มนักศึกษาแพทย์หันถามร่างเล็ก ใบข้าวจึงเงยหน้ามอง“ได้ค่ะพี่เคลย์ เก่งมากเลย”“งั้นเหรอ” คนตัวสูงที่ถูกชมเชยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเห็นสีเมจิกที่เลอะอยู่บริเวณแก้มใส“โทษทีนะ” เสียงทุ้มเอ่ยบอกในเชิงขออนุญาตโทนเสียงอุ่นพร้อมกับค่อย ๆ เคลื่อนมือแกร่งเข้าไปเช็ดให้ด้วยความเบามือ ใบข้าวก็ยืนนิ่งตัวแข็งไปด้วยความรู้สึกทำตัวไม่ถูก ดวงตากลมโตจ้องมองยังร่างสูงของคนที่อยู่ตรงหน้าเมื่อสัมผัสได้ถึงความใจดีอ

พลั่ก!คนตัวเล็กดันเผลอชนเข้ากับร่างสวยของใครอีกคนที่เดินตรงเข้ามาพอดี พร้อมกับบางอย่างที่ร่วงหล่นลงที่พื้น ใบข้าวจึงไม่รอช้าที่จะก้มลงไปหมายจะเก็บให้ แต่แล้วใบหน้าเรียวใสก็ต้องชะงักนิ่งไปกับของสิ่งนั้น...มันคือกล่องถุงยางอนามัยไซซ์ห้าสิบแปดที่มีแผงยาคุมฉุกเฉินร่วงหล่นอยู่ติดกันก่อนที่ใบข้าวจะเลิกสนใจรีบหยิบสองสิ่งนั้นขึ้นมายื่นให้กับร่างสวยที่ยืนอยู่ ทว่าใบหน้าเล็กก็ต้องชะงักไปอีกครั้งเมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือใคร“ขอบคุณนะ” โซเฟียมองหน้าเอ่ยบอกยังรุ่นน้องตัวเล็กด้วยท่าทีปกติ ใบข้าวก็นิ่งไม่ตอบกลับอะไรพลางทำท่าจะสาวเท้าเดินออกไป ทว่า…“เดี๋ยวก่อนสิ” เสียงสาวสวยผมแดงเรียกร่างบางเอาไว้ เจ้าของใบหน้าเรียวใสจึงจำต้องหันไปสบสายตากับโซเฟียที่ยืนอยู่“มีอะไรเหรอคะ”“เมื่อวานทะเลาะกับไคลน์เหรอ”“คะ?”“ก็เห็นจัดหนักพี่เหมือนคนอารมณ์ไม่ค่อยดี ก็เลย…คิดว่า น่าจะทะเลาะกับน้องมาน่ะ เห็นช่วงนี้เหมือนเขากำลังสนุกกับน้องอยู่” คำพูดจากริมฝีปากได้รูปของหญิงสาวตรงหน้า ทำเอาใบข้าวนิ่งไปในทันทีกับสิ่งที่ได้ยิน เพราะถึงอีกคนไม่ได้พูดคำที่ตรงตัวออกมา แต่เธอก็พอที่จะเดาความหมายได้ไม่ยาก“ผู้ชายก็แ

@THE BAR NEXT DOORอึก! อึก!…เสียงร่างสวยของเจนิสที่นั่งอยู่ภายในร้านเหล้าย่านดังหยิบแก้วเหล้าที่อยู่ตรงหน้าเข้ามากระดกดื่มไม่หยุด โดยมีสายตาห่วงใยของลูกหว้ากับใบข้าวที่จ้องมองเพื่อนอยู่ห่าง ๆ ปล่อยให้อีกคนพร้อมที่จะเอ่ย“ฉันเกลียด” อยู่ ๆ เจนิสที่เริ่มเมาได้ที่ก็เริ่มพึมพำออกมา ทำให้ลูกหว้าที่นั่งอยู่มองหน้าเพื่อน“อยากระบายก็ระบายออกมาได้นะ” ลูกหว้าพอจะสัมผัสได้ถึงความอึดอัดของเจนิสที่ปกติจะโวยวายออกมาเลย หรือเมาประชดอย่างเต็มที่ แต่ครั้งนี้กลับไม่เหมือนทุกครั้ง ด้านเจนิสที่ได้ยินก็ยิ่งรู้สึกเหมือนได้อยู่ในเซฟโซน“ฉันเจ็บ…” ในที่สุดเรียวปากสีหวานก็เริ่มเอ่ย“…วันนั้นฉันตั้งใจที่จะไปหาพี่เขาเหมือนทุกวัน แต่…ฉันดันไปเจอพี่เขาอยู่กับยัยพี่คนนั้น”“พี่ไอด้าเหรอ” ลูกหว้าถาม“อืม พวกเขายืนคุยกัน แล้วก็เหมือนจะจูบกัน” คำบอกเล่าของเจนิสทำเอาใบข้าวกับลูกหว้าที่ได้ยินชะงักมองหน้ากันด้วยความตกใจ“พะ…พวกพี่เขา…”“พี่วินเซนต์ชอบยัยพี่คนนั้น” ทันทีที่เจนิสพูดจบ สองคนที่นั่งอยู่ก็เงียบอย่างเริ่มเข้าใจและคาดเดาเหตุการณ์ได้ไม่ยาก“เขา…เขาชอบยัยพี่คนนั้น ฮึก…ชอบมาโดยตลอด ทั้งที่เป็นคู่หมั้นเพื่อน แต

ผ่านไปพักใหญ่…พรึบ!เสียงร่างเล็กของใบข้าวถูกมือแกร่งของไคลน์พาเดินเข้าไปผลักลงยังเตียงนอนหรูภายในห้องนอนกว้างพร้อมกับร่างสูงของเขาที่ขึ้นคร่อมไว้อย่างไม่รอช้า มือหนาจัดการจับเรียวขาสวยที่ตอนนี้จุดอ่อนไหวของใบข้าวนั้นเลอะคราบสีขาวขุ่นเต็มไปหมด แต่หนุ่มวิศวะก็ไม่คิดสนใจ เขาจัดการจับคนตัวเล็กสอดใส่พลางกดกระแทกเข้าไปสุดแรงเพื่อร่วมรักต่ออย่างดุเดือด ไม่คิดให้อีกคนได้พัก ใบข้าวที่ถูกจับตอกอัดอยู่ก็รู้สึกหมดแรงลงเรื่อย ๆ ทว่ายังคงมีสติอยู่“พี่มัน…บะ…บ้า…” เรียวปากสีหวานขยับเอ่ยออกมากับคนตัวสูงที่แสดงความเป็นเจ้าของบนร่างกายของเธอไม่หยุด เขาเงียบไม่ตอบ แต่เลือกที่จะดึงร่างเล็กที่นอนหงายอ้าขาถูกเขาตอกสดอยู่เปลี่ยนให้ลุกขึ้นมายืนบริเวณขอบเตียงหรู“อ อึก!…” โดยใบข้าวที่ถูกคนบ้าคลั่งจับให้ลุกขึ้นมาก็ยืนขาสั่นเทาไปหมดจากการถูกจับกระแทกมาเป็นเวลานานเกือบสองชั่วโมงแทบไม่ได้พัก ภายในรูร่องสีหวานของใบข้าวในตอนนี้นั้นเต็มไปด้วยน้ำสีขาวขุ่นที่ไหลทะลักออกมาเป็นระยะอยู่ตลอดทุกการเคลื่อนไหวจากแก่นกายหนา แน่นอนว่าเจ้าของน้ำเชื้อก็ไม่คิดสนใจ เขายังคงจับร่างเล็กตอกอัดเพื่อให้อีกคนรู้ว่าใครคือเจ้าของเธอหม

ซึ่งขณะที่นั่งอยู่ คนตัวสูงที่ขาค่อนข้างยาวและลำตัวหนาอยู่ไม่น้อยก็มีความรู้สึกหงุดหงิดอยู่มากกับขนาดที่นั่งที่เขาแทบขยับตัวไม่ได้“…” ใบข้าวที่รับรู้ถึงสีหน้าและท่าทีของคนด้านข้างก็เข้าใจถึงความเป็นคุณชายกับขนาดตัวสูงใหญ่ที่นั่งค่อนข้างยาก กระทั่งในที่สุด เครื่องบินลำเล็กก็แลนดิงลงภาคพื้นอย่างปลอดภัย พร้อมกับผู้โดยสารทุกคนที่พากันเดินออกจากเครื่องไป“หน้าเป็นส้นตีนมาเลยนะ” เสียงไซม่อนไม่รอช้าที่จะจงใจพูดจากวนใส่เพื่อนตัวสูงที่ยังคงดูเรียบนิ่งมีความหงุดหงิดอยู่กับการนั่งเครื่องบินลำเล็กครั้งแรก“คุณชายจริง ชิ” เจนิสที่ตั้งแง่กับรุ่นพี่หนุ่มก็อดไม่ได้ที่ตั้งใจพึมพำใส่ไคลน์อย่างหมั่นไส้ ก่อนที่เสียงของลูกหว้าจะดังขึ้น“เดี๋ยวฉันไปก่อนนะ” ร่างบางบอกกับกลุ่มเพื่อนที่ยืนรอกระเป๋ากันอยู่ ทำเอาเจนิสที่ได้ยินหันมอง“อ้าวทำไมล่ะ รอก่อนสิ เดี๋ยวฉันไปส่ง”“ไม่เป็นไร ไว้เจอกัน” พูดจบ ลูกหว้าก็สาวเท้าเดินกลับออกไปก่อน เจนิสที่มองตามแผ่นหลังเพื่อนจึงพึมพำ“ทำไมรีบจัง” แต่ก็ไม่ได้อะไร ก่อนจะหันไปมองยังใบข้าวที่ยืนอยู่“ถ้างั้นเดี๋ยวฉันไปส่งเธอนะ”“ไม่ต้อง” ไคลน์ที่ยืนอยู่พูดแทรกขึ้นเสียงเรียบ เจนิสท