All Chapters of BAD KLEIN ของหวง (วิศวะ): Chapter 41 - Chapter 50

คำเตือน!เนื้อหาในตอนนี้มีฉากรุนแรง/ไม่สมยอม/ไม่เหมาะสม/ นักเขียนไม่ได้มีเจตนาไม่ดีหรือสนับสนุนการกระทำผิดๆ แบบนี้ในชีวิตจริง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ“มะ…ไม่…นะ…” เรียวปากสีหวานขยับเอ่ยด้วยความตื่นกลัวที่มีพร้อมกับมือแกร่งของอีกคนที่กำลังหยิบถุงป้องกันราคาแพงเข้ามาสวมใส่ยังแก่นกายหนาของเขา ใบข้าวที่ได้สติก็รีบขยับตัวหมายจะหนีออกไป ทว่าความเร็วของชายหนุ่มอีกคนกลับไวกว่าหมับ!มือหนาเคลื่อนเข้ามาจับร่างเล็กที่กำลังจะขยับหนีให้กลับมายังที่เดิมด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะจ้องมองยังใบหน้าเรียวใสของคนที่ตื่นกลัวอยู่ด้วยใบหน้าเรียบเข้ม“จะไปไหน อยากรู้ไม่ใช่เหรอว่าฉันเป็นอะไร ทำไมเธอต้องฟัง” ริมฝีปากหนากดเสียงเรียบถามคนที่อยู่ตรงหน้า ใบข้าวที่ได้ยินก็ยิ่งรู้สึกตื่นกลัวกว่าเดิม“ปละ…ปล่อยข้าวนะคะ ข้าวไม่ให้พี่ทำ…”“คิดว่าห้ามได้เหรอ” ไคลน์นิ่งถามรุ่นน้องตัวเล็ก ร่างบางก็ยิ่งรู้สึกไม่ปลอดภัย แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง นอกจากพูดใส่ใบหน้าหล่อเหลานั้น“พี่มัน…นิสัยไม่ดี คนเลว” แน่นอนว่าคำพูดต่อว่าที่หลุดออดมาจากเรียวปากสีหวานนั้นไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มร่างสูงรู้สึกอะไรแม้แต่น้อย หนำซ้ำมือแกร่งยังเคลื่อนเข้

“เมื่อกี้ที่ไอ้พี่บ้านั่นพูด หมายความว่ายังไง” ทันทีที่เดินเข้ามาภายในห้องเรียน เจนิสไม่รอช้าที่จะเอ่ยถามเพื่อนของตัวเองขึ้นในทันที ใบข้าวที่ได้ยินก็รู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว แล้วก็เข้าใจความห่วงใยของเพื่อน“คะ…คือ…”“พูดมาให้หมด” เจนิสมองหน้าบอกโทนเสียงจริงจัง“ก็คือเราเมากันหมดใช่ไหม พอเธอกลับ พี่เขาก็ลากฉันไป…”“ไปไหน”“หะ…ห้องเขา”“ให้ตายเถอะ! ไอ้พี่บ้านั่น เธอไม่ได้สมยอมใช่ไหม”“อืม คือเราทะเลาะกันด้วย ฉัน…ก็ไม่ยอมเขาเลย มันก็เลย…”“ไอ้พี่ไคลน์บ้านั่น ไอ้สารเลว!! แล้วเขามาทำกับเธอแบบนั้นได้ยังไง ไหนว่ารำคาญไง หางโผล่แล้วงั้นเหรอ!”“ฉัน…ไม่รู้เลย” เสียงใบข้าวตอบกลับตามความจริงจากความรู้สึกพลางพูดต่อ“ไม่รู้เลยว่าเขาทำแบบนี้ไปทำไม”“ก็หวงเธอไง! ดูก็รู้แล้ว ไม่งั้นจะกล้าประกาศต่อหน้าทุกคนแบบนั้นเหรอ ชิ! แล้วตอนแรกทำปากเก่ง ไอ้พี่บ้า!!”“…” ใบข้าวก็นั่งนิ่งกับคำพูดของเพื่อนเขา…หวงเธองั้นเหรอ…“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ” ลูกหว้าที่นั่งอยู่มองหน้าถามเพื่อนตัวเล็กของตัวเอง ใบข้าวที่ได้ยินจึงตอบกลับ“ฉันไม่ค่อยเข้าใจน่ะ” ร่างบางตอบกลับตามตรง ทำเอาเพื่อนทั้งสองที่นั่งอยู่มองหน้าคนตัวเล็กด้วยความสง

เอี๊ยด!ใช้เวลาไม่นานรถสปอร์ตคันหรูทั้งห้าก็ขับเข้าไปจอดยังบริเวณหน้าร้านก๋วยเตี๋ยวร้านเดิมที่เจนิสเป็นคนเลือกอีกครั้ง แน่นอนว่าทันทีที่เดินเข้าไปภายในร้าน“ร้านแบบนี้น่ะเหรอ…” โซเฟียบ่นอุบขึ้นมาในทันที ตามด้วยสีหน้าของไอด้าที่จ้องมองยังบริเวณด้านในร้านด้วยความไม่เคยมาแล้วก็รู้สึกเหยียดกับความดูเก่าไม่เหมือนร้านอาหารที่เธอเคยไปชัดเจน เจนิสที่ได้ยินก็ไม่รอช้าที่จะหันพูดใส่สองสาวที่แสดงท่าทีออกมาถึงความไม่อยากทาน“ถ้าทนไม่ไหว ก็ไปร้านอื่นได้นะคะ พอดีพวกเจ แล้วก็พวกพี่เขาอยากกินร้านนี้”“นายเคยมากินร้านอาหารแบบนี้ด้วยเหรอ” ไอด้าหันไปถามอีริคที่ยืนอยู่ โดยคนตัวสูงก็นิ่งไม่ตอบ ทว่าสาวเท้าเดินเข้าไปนั่งลงยังเก้าอี้โต๊ะเดิมที่ว่างอยู่ด้วยใบหน้าราบเรียบ หญิงสาวสวยที่เห็นแบบนั้นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจสาวเท้าเดินตรงเข้าไปนั่งลงด้านข้างทายาทตระกูลดังด้วยความพร้อมใกล้ชิดตัวติดกับเขา โซเฟียที่เห็นเพื่อนตัวเองยอมนั่งแต่โดยดีก็พยายามทำใจดีสู้พลางหันไปมองไคลน์“เรานั่งตรงไหนกันดี” เรียวปากสีสวยได้รูปของหญิงสาวสวยผมแดงถามคนตัวสูง ทว่าอีกคนก็เงียบไม่ตอบเอาแต่จ้องมองไปยังร่างเล็กอีกคนที่ยืนอยู่ ใ

“คิดว่าฉันรู้ไม่ทันเหรอ” ดวงตาคมจ้องมองถามคนที่อยู่ตรงหน้านิ่ง ใบข้าวที่เห็นก็เผลอเม้มปากแน่นไปกับการถูกรู้ทันจากอีกคน ไคลน์ไม่รอช้าที่จะสาวเท้าเดินเข้าไปประชิดตัวคนตัวเล็ก ซึ่งใบข้าวก็รีบเบี่ยงตัวเดินกลับเข้าไปภายในห้องด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะมองตามแผ่นหลังหนาของคนที่เดินผ่านเธอไปยังครัว มือแกร่งจัดการเปิดตู้เย็นออกกว้างพร้อมกับหันมองรุ่นน้องสาวให้เห็นถึงไข่ไก่จำนวนหนึ่งที่มีอยู่ในตู้เย็นอยู่แล้ว“…” คนตัวเล็กที่ถูกจับได้ก็เอาแต่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม“มาทำ” เสียงทุ้มของไคลน์บอกกับร่างบาง ทำให้ใบข้าวจำต้องเดินกลับเข้าไปทำอาหารต่อภายในครัวหรู โดยมีสายตาคมของคนตัวสูงที่คอยมองเธออยู่ตลอด ใบข้าวจึงพยายามไม่สนใจต่อสายตาคมคู่นั้น รีบทำไข่ตุ๋นทรงเครื่องไปโดยเร็วด้วยความเร่งรีบอยากให้เสร็จไว ๆ แต่แล้ว“อ อ๊ะ!…” ด้วยความรีบร้อนจนไม่ระวังทำให้มีดคมโดนเข้าที่นิ้วเรียวสวย ไคลน์ที่เห็นก็รีบสาวเท้าเดินเข้าไปมองดูพลางอดไม่ได้ที่จะเอ็ด“ทำไมต้องรีบทำขนาดนั้น” คนตัวสูงบอกพร้อมกับมองดูยังเลือดสีสดที่ไหลออกมา ใบข้าวก็เม้มปากไปด้วยนิสัยกลัวเลือด ทำให้หนุ่มวิศวะที่นึกรู้รีบพาอีกคนไปล้างทำความสะอาดแผล“อ อ๊า” ใ

“ที่นั่งตรงนั้น เป็นของฉัน” “…” เคลย์ที่ได้ยินบวกกับโทนเสียงและสายตาคมของพี่ชายที่ดูหวงแหนชัดเจนก็นิ่งไม่พูดอะไร ขณะที่ทุกคนที่ยืนอยู่นั้นพากันเงียบ ก่อนจะเป็นเจนิสที่จะเอ่ยออกมาด้วยความหมั่นไส้คนที่มาใหม่ แต่ก็ต้องถูกมือแกร่งของวินเซนต์ที่ไวกว่าปิดเข้าที่เรียวปากเล็กด้วยความรวดเร็ว แล้วก็เป็นใบข้าวที่ได้สติ“ไม่มีเป็นของใครทั้งนั้นค่ะ เพราะว่าข้าวจะนั่งกับลูกหว้า…ไปกันเถอะ” ว่าแล้ว ร่างเล็กก็คว้ามือเพื่อนพาเดินตรงเข้าไปภายในรถบัสคันใหญ่ เจนิสที่เห็นก็ไม่รอช้าที่จะลากร่างสูงของวินเซนต์ให้เดินตามไปด้วยกัน โดยมีสายตาคมของไคลน์ที่มองตามแผ่นหลังบางของใบข้าวไปด้วยความหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย ก่อนจะหันกลับมาจ้องมองกับสายตาของเคลย์ที่มองหน้าของเขาอยู่“มองอะไร” คนที่หงุดหงิดถามน้องชายตัวเองนิ่ง“…” เคลย์ก็นิ่งไม่ตอบสาวเท้าเดินขึ้นรถตามกลุ่มรุ่นน้องไปด้วยสีหน้าปกติ“งั้นมึงนั่งกับน้องมึงไปก็แล้วกัน” ไซม่อนบอก ทว่าในตอนนั้นเอง โซเฟียที่เห็นโอกาส“ถ้างั้นไคลน์มานั่งกับโซก็ได้นะ” สาวผมแดงมองหน้าเอ่ยบอกคนตัวสูงแววตาสื่อความหมายชัดเจน พลางไม่วายที่จะพูดต่อ“หรือจะนั่งข้างหลังรถก็ได้ มุมเงียบ ๆ แบบที่ไ