Lahat ng Kabanata ng BAD KLEIN ของหวง (วิศวะ): Kabanata 61 - Kabanata 70

พรึบดวงตาคมของคนตัวสูงที่นอนอยู่ห้องพิเศษภายในโรงพยาบาลชื่อดังค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาหลังจากที่เริ่มได้สติ“ไคลน์…” ไลลาที่ยืนอยู่ข้างเตียงตลอดเอ่ยเรียกลูกชายตัวเองขึ้นเมื่ออีกคนลืมตา ไคลน์ที่ได้ยินก็จ้องมองไปยังบริเวณรอบ ๆ เตียงผู้ป่วยของตัวเอง ก่อนจะเห็นพ่อแม่และกลุ่มเพื่อนสนิทที่ต่างยืนมองมายังเขา รวมถึงท่อนแขนด้านซ้ายของเขาที่สวมใส่เฝือกดามเอาไว้อยู่ แต่ร่างสูงวิศวะก็ไม่คิดสนใจเมื่อนึกถึงใครอีกคน“ใบข้าวอยู่ไหน” ริมฝีปากหนาเอ่ยถามพลางทำท่าจะลุกขึ้นจากเตียง แต่ก็ต้องถูกทุกคนพยายามห้าม“อย่าเพิ่งขยับ” คามิลบอกกับลูกชาย ทว่าคนตัวสูงก็เอ่ย“ใบข้าวอยู่ไหน ผมจะไป…”“นอนพักก่อนเถอะลูก” ไลลาบอก แต่ก็ไม่อาจที่จะหยุดร่างสูงได้ ไคลน์ยังคงพยายามจะลุกขึ้นจากเตียงผู้ป่วย กระทั่ง…“ถึงไปตอนนี้ก็ไม่ได้เจอหรอกค่ะ” เสียงเจนิสที่เดินเข้ามาพร้อมลูกหว้าพูดขึ้น เจ้าของใบหน้าหล่อที่ได้ยินจึงหันมองยังรุ่นน้องทั้งสองที่ยืนอยู่“หมายความว่ายังไง” เขาถามด้วยโทนเสียงกระวนกระวายชัดเจน ทุกคนที่ไม่เคยเห็นท่าทีนอกจากนิ่ง ๆ ของไคลน์ก็รับรู้ได้ถึงความดูตื่นกลัวกระวนกระวายนั้น“ใบข้าวกำลังเข้าสแกนสมองอยู่ค่ะ แล้วก็มีเอ

สามวันต่อมา…“ยินดีด้วยนะคะ ทางคุณหมอแจ้งว่า สามารถกลับบ้านได้แล้วค่ะ แต่จะต้องเข้ามาพบคุณหมอตามใบนัดนะคะ” เสียงพยาบาลสาวเดินเข้ามาเอ่ยบอกยังใบข้าวที่นั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย ซึ่งนภัสสร คมสัน เจนิส และลูกหว้าที่ยืนอยู่ก็ต่างแสดงท่าทีดีใจออกมา โดยเจ้าตัวเองก็รู้สึกดีใจอยู่ไม่น้อยที่จะได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว ทว่าเมื่อคิดไปถึงเรื่องค่าใช้จ่าย ดวงตากลมโตก็เหลือบไปมองยังทางครอบครัวของตัวเองด้วยความรู้สึกไม่ดี เพราะคิดว่ามันคงจะเยอะอยู่ไม่น้อย“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะใบข้าว” นภัสสรที่หันเห็นสีหน้าของลูกสาวเอ่ยถาม“เรื่องค่าใช้จ่าย…” ริมฝีปากบางขยับเอ่ย ทำเอาคมสันยิ้มอย่างเข้าใจ“ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวเรื่องนั่นลุงจัดการเอง”“ขออนุญาตนะคะ ในเรื่องของค่าใช้จ่าย ได้ถูกชำระไว้ทั้งหมดแล้วโดยคุณชวินทร์ค่ะ” พยาบาลสาวผู้รับผิดชอบยิ้มบอกยังทุกคนที่ยืนอยู่ ทำเอานภัสสร คมสัน และใบข้าวชะงัก“ชวินทร์…คือใครเหรอคะ” ใบข้าวถามด้วยสีหน้างุนงงสงสัยพลางรู้สึกคุ้นชื่อย่างบอกไม่ถูก เช่นเดียวกับผู้ใหญ่ทั้งสองที่ยืนงงอยู่ เจนิสที่เห็นจึงเอ่ย“ช่างเถอะ น่าจะเป็นการจัดการของทางมหา’ลัยด้วยแหละ เพราะมันเกิดขึ้นในมหา’ลัย อย่าไป

แอด…เสียงใบข้าวเปิดประตูเดินตรงเข้าไปภายในห้องคอนโดหรูของเจนิส“มาแล้วเหรอ” ซึ่งเจนิสที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนโซฟากลางห้องนั่งเล่นก็ไม่รอช้าที่จะหันไปทักทายยังเพื่อนตัวเอง พลางผละสายตามองหน้าถามคนที่เพิ่งกลับมา“เป็นไง โอเคหรือเปล่า”“หือ? หมายถึงอาการความจำฉันน่ะเหรอ” ใบข้าวถามเจนิสตาใส ทำให้คนที่ได้ยินส่ายหน้าตอบกลับ“หมายถึงที่เธอไปกับพี่บ้านั่นต่างหาก”“พี่บ้านั่นเหรอ”“ก็พี่ไคลน์นั่นแหละ ฉันชอบเรียกเขาว่าแบบนั้น”“อะ…อ๋อ…”“แล้วตกลงเป็นยังไง”“ก็…ไม่แย่นะ”“ไม่กลัวแล้วเหรอ”“ก็มีกลัว ๆ อยู่บ้าง แต่ว่า…พี่เขาก็…ไม่ได้น่ากลัวอย่างเดียว”“โอ๊ะ น่าสนใจแฮะ” ว่าแล้ว เจนิสก็ไม่รอช้าที่จะวางโทรศัพท์มามองหน้าถามเพื่อน“เขาทำอะไรให้รู้สึกไม่น่ากลัวแล้วงั้นเหรอ”“ก็…ไม่รู้สิ เหมือนเขาจะรู้ว่าฉันชอบกินอะไร รสชาติแบบไหน…”“นี่ไปกับพี่ไคลน์แน่เหรอ พี่เคลย์หรือเปล่า เท่าที่พูดมา ดูไม่น่าใช่”“พี่ไคลน์จริง ๆ ใส่เสื้อวิศวะ”“ชิ ไม่อยากจะเชื่อ”“ทำไมดูไม่ชอบพี่เขาเลยล่ะ” ใบข้าวอดไม่ได้ที่จะถาม เจนิสที่เห็นสีหน้าสงสัยของเพื่อนจึงตอบกลับ“ก็เพราะเธอไง”“หือ? ฉันเหรอ…”“รอความทรงจำกลับมาก็จะรู้เอง แ

โดยหลังจากที่ขึ้นรถมา“ลา ละ ล่า ละ ลา~…” เสียงหวานของใบข้าวที่นั่งอยู่ก็ร้องเพลงออกมาด้วยโทนเสียงสนุกสนานตามประสา พร้อมกับรอยยิ้มตาหยีที่ฉายออกมาบนใบหน้าเรียวใสอยู่ตลอด มือเล็กยกมือขึ้นทำมือตามจังหวะเพลงของตัวเองไปอย่างดุ๊กดิ๊ก ๆ โดยมีสายตาคมของไคลน์ที่มองยังร่างบางที่เมามายด้วยแววตาเอ็นดูไปกับความน่ารักนั้นราวกับตกหลุมรักซ้ำ ๆ แต่แล้วในตอนนั้นเองพรึบใบข้าวที่รู้ตัวว่าถูกจ้องมองก็หันไปมองยังรุ่นพี่หนุ่มตาเยิ้มพลางส่งยิ้มหวานไม่พูดอะไร ซึ่งไคลน์ที่เห็นก็ยิ่งรู้สึกหลงใหลกับความน่ารักนั้น แต่อีกใจก็รู้สึกบางอย่าง“ยิ้มอะไร รู้เหรอว่ากำลังส่งยิ้มให้ใคร” ริมฝีปากหนาขยับถาม ทำเอาใบข้าวที่ได้ยินยิ่งตาเยิ้มยิ้มหวาน“ไม่รู้ค่ะ รู้แต่ว่า…”“…หล่อ” คำตอบจากเรียวปากสีหวานทำเอาร่างสูงที่ได้ยินชะงักถามเสียงเรียบเข้ม“ไม่ค่ะ”“…” ไคลน์ก็ชะงักนิ่งมองหน้ารุ่นน้องตัวเล็ก“ถ้าหล่อแล้วตรงสเปกแบบนี้ ถึงจะยิ้มให้ค่ะ” ใบข้าวบอกพลางเอาแต่ส่งยิ้มหวานตาหยีเยิ้มให้กับชายที่อยู่ตรงหน้าตัวเองแบบนั้นด้วยความไร้สติจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ แน่นอนว่าคำพูดนั้นทำเอาคนที่ไม่เคยได้ยินการพูดจาอะไรแบบนี้ใส่ ยิ่งมาจากร่างเล็

“เจนิส ลูกหว้า…” “…ฉะ…ฉัน…” “ใบข้าว” เสียงสองสาวที่ยืนอยู่พูดขึ้นเมื่อเห็นท่าทีของเพื่อนรวมถึงแววตาและสรรพนามที่กลับมาเหมือนเดิม“ฉันจำได้แล้ว” ใบข้าวบอกพลางมองหน้าเพื่อนทั้งสองคน ทำเอาเจนิสกับลูกหว้าที่ได้ยินตกตะลึงพลางยกยิ้มขึ้นมา“จำได้แล้วเหรอ จำฉันกับลูกหว้าได้แล้วใช่ไหม” เจนิสถาม“อืม” เจ้าของใบหน้าเรียวใสพยักหน้าตอบกลับ“กรี๊ด!” เจนิสรีบวิ่งเข้าไปสวมกอดเพื่อนตัวเองด้วยความดีใจ เช่นเดียวกับลูกหว้าที่มองยังใบข้าวด้วยความดีใจไม่ต่าง แต่แล้วพรึบเสียงอะไรบางอย่างตกหล่นลงพื้นดังขึ้น ทำให้สามที่อยู่ภายในห้องหันมอง แล้วก็ต้องพบกับซองถุงยางที่อยู่ในมือใบข้าวในตอนแรก ทุกคนที่เห็นซองถุงยางนั้นต่างเงียบกันไป ซึ่งก็เป็นเจนิสที่ทำลายความเงียบเอื้อมหยิบขึ้นมาใส่ไว้ยังลิ้นชักหัวเตียงของตัวเองด้วยท่าทีปกติ โดยใบข้าวกับลูกหว้าก็เงียบไม่พูดอะไร มีความอึดอัดเกิดขึ้นอยู่ไม่น้อย จนเป็นเจนิสอีกที่หัวเราะออกมา“ทำไมดูเงียบกันจังเนี่ย พาฉันอึดอัดไปด้วยนะ” เรียวปากสวยได้รูปเอ่ย โดยใบข้าวกับลูกหว้าก็ยังคงนิ่งอย่างไม่รู้จะพูดอะไร“โอ๊ย ก็อย่างที่เห็นนั่นแหละ ของพี่วินเซนต์ ฉันโดนเขาจัดไปแล้ว แล้วนี่ก็