พ่ายรักวิศวะปากหมา의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

บทที่11 เจ็บขาจังหลังจากจบคลาส ลิลลี่พยายามเดินหนีคินทร์สุดชีวิต เธอรีบกลับคอนโดทันทีเพื่อเลี่ยงเขา แต่พอเธอก้าวเท้ากะเผลกมาถึงหน้าห้องตัวเอง เจ้าของร่างสูงที่ควรจะยังติดคุยกับเพื่อนที่คณะ กลับยืนพิงประตูห้องข้างๆ กอดอกมองเธออยู่ก่อนแล้ว"เดินช้าเหมือนเต่าคลาน แถมยังอวดเก่งกลับเองอีกนะ" คินทร์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงยียวน สายตาคมกริบไล่มองเท้าเปล่าของเธอที่วันนี้ยอมใส่รองเท้าแตะคีบโง่ๆ มาแทนส้นสูง "แผลที่เท้าเป็นไงบ้างล่ะ หรืออยากให้มันเน่าจนต้องตัดทิ้ง?""ปากเสียน่ะคินทร์! แผลฉันจะเน่าหรือจะตายมันก็เรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับนาย!" ลิลลี่ถลึงตาใส่พลางรีบกดรหัสหน้าห้อง"เกี่ยวสิ ถ้าเธอพิการจนทำงานหาเงินไม่ได้ ใครจะใช้หนี้ฉัน? หรือจะใช้เป็น 'อย่างอื่น' แทนแรงงาน?" เขาขยับตัวเข้าใกล้จนลิลลี่สัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเขา"หยุดความคิดสกปรกของนายไว้ตรงนั้นเลยนะ!" ลิลลี่เปิดประตูได้ก็รีบแทรกตัวเข้าไป แต่คินทร์กลับใช้เท้าค้ำประตูไว้ได้อย่างรวดเร็ว "นี่! นายจะทำอะไร ออกไปนะ!""ฉันซื้อยามาวางไว้ที่เคาน์เตอร์ห้องฉัน เธอต้องเข้าไปเอา" คินทร์พูดหน้านิ่ง"ไม่ไป! ฉันซื้อเองได้""ลิลลี่เธอจะให้ฉั

บทที่13 ทำใจ"จะกลับเอง! ปล่อย!" ลิลลี่ตวาดลั่นพร้อมจ้องหน้าเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อ "เลิกมายุ่งวุ่นวายกับฉันได้แล้ว คินทร์ นายเป็นแค่ 'เจ้าหนี้' จำใส่หัวไว้ด้วย อย่ามาทำรุ่มร่ามใส่กันแบบนี้ มันน่ารำคาญ! ปล่อย!"ลิลลี่รวบรวมแรงทั้งหมดที่มีสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างแรง จนคินทร์ที่กำลังตกใจกับคำว่า 'น่ารำคาญ' ถึงกับมือหลุดออกง่ายๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่รถสองแถวขับมาจอดเทียบพอดี ลิลลี่ไม่รอช้าเธอรีบก้าวขึ้นรถไปทันทีโดยไม่หันกลับมามองข้างหลังแม้แต่หางตารถสองแถวเคลื่อนตัวออกไป ทิ้งให้คินทร์ยืนอึ้งอยู่ริมถนนหน้าสนามแข่งรถเพียงลำพัง เขายืนนิ่งค้างเหมือนโดนตบหน้ากลางสี่แยก ความงุนงงสับสนประดังประเดเข้ามาจนเขาทำตัวไม่ถูก"อะไรของยัยนั่นวะ..." คินทร์สบถพึมพำ แววตาที่เคยดุดันตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ "เมื่อเช้ายังดีๆ อยู่เลย พอเจอหน้ากันอีกทีทำไมกลายเป็นคนละคนน่ารำคาญงั้นเหรอ?"เขาไม่รู้เลยว่า สาเหตุที่ทำให้ลิลลี่ระเบิดอารมณ์ใส่เขาขนาดนี้ เป็นเพราะภาพที่เธอเห็นผู้หญิงคนอื่นนั่งเบาะข้างในรถของเขาเมื่อช่วงบ่าย สำหรับคินทร์ ผู้หญิงคนนั้นอาจจะเป็นแค่ใครสักคนที่

บทที่15 วางยาหลังจบงานโชว์เครื่องเพชร ขณะที่ลิลลี่กำลังจะเคลิ้มหลับ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น พนักงานแจ้งว่า คุณเจษ เจ้าของธุรกิจเพชรรายใหญ่จากจันทบุรีวัย 60 ปี เชิญเธอไปรับประทานอาหารมื้อค่ำเพื่อขอบคุณที่ร่วมงาน แม้จะไม่อยากไปแต่ด้วยมารยาทเธอจึงยอมลงไปที่ห้องอาหารหรูส่วนตัว"สวัสดีค่ะคุณเจษ" ลิลลี่ยกมือไหว้ตามมารยาท คุณเจษ มองเธอด้วยสายตาที่ปิดความต้องการไม่มิด เขาพยายามชวนคุยและมอมเหล้าเธอตลอดเวลา จนกระทั่งถามขึ้นว่า "หนูลิลลี่มีแฟนหรือยังจ๊ะ?" เมื่อเธอตอบตามจริงว่าไม่มี เขาก็ฉวยโอกาสคว้ามือเธอไปจับ ลิลลี่ตกใจรีบดึงมือออกทันที"ขอตัวกลับก่อนนะคะ" ลิลลี่รีบลุกขึ้น แต่พอเดินพ้นห้องอาหารได้ไม่กี่ก้าว ร่างกายก็เริ่มโอนเอน ภาพตรงหน้าพร่ามัว เธอรู้ตัวทันทีว่าโดนวางยาในเครื่องดื่ม แต่ก่อนจะได้ร้องขอความช่วยเหลือ ร่างของเธอก็ถูกคนสนิทของคุณเจษอุ้มขึ้นเพื่อพาไปที่ห้องพักส่วนตัวของเขาบนโรงแรมทันทีในจังหวะนั้นเอง คินทร์ ที่เพิ่งขับรถมาถึงโรงแรมพร้อมกับ แตงโม (ที่นั่งรถมาด้วยกันเพราะเป็นห่วงเพื่อน) ก็เดินเข้ามาที่ล็อบบี้พอดี"คินทร์! นั่นลิลลี่นี่! ทำไมสภาพเป็นแบบนั้น!" แตงโมตะโกนลั่นเมื่อเห็นช

บทที่17 หมูทะพอเลิกเรียนปุ๊บ แตงโมก็รีบคว้าแขนลิลลี่กับลูกพีชทันที "พวกมึง วันนี้ไปจัดหมูทะข้างมหาลัยกันเถอะ หิวโซมาก!"คินทร์ที่ยืนรอรับอยู่ไม่ไกลได้ยินเข้าพอดี เลยเดินเข้ามาแทรก "กินหมูทะเหรอ? งั้นไปกันหมดนี่แหละ เดี๋ยวชวนไอ้เพลิงกับไอ้นิกตามไปด้วย" เขาหันไปหาลิลลี่แล้วสั่งเสียงเข้มแต่แฝงความนุ่มนวล "ส่วนเธอ...ไปกะฉัน ห้ามเดินไปเองล่ะ"แตงโมได้ทีรีบส่งเสียงแซวเสียงดังลั่นจนคนแถวนั้นหันมามอง "ว้าวววว! อีลี่ ชัดแล้วจ้าาา ชัดกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว ผู้ชายเขาชู๊ตมึงจ้าาา! โคตรคลั่งรักเลยเพื่อนกู 5555"ลิลลี่หน้าแดงแป๊ดรีบเอาสมุดบัญชีในมือขึ้นมาปิดหน้า "อีแตงโม! มึงเบาๆ ดิ คนมองหมดแล้ว! คินทร์นายไม่ต้องมารับก็ได้ ร้านอยู่แค่เนี่ย เดินไปนิดเดียวเอง""ไม่ได้ ฉันบอกจะรับก็คือรับ" คินทร์พูดจบทิ้งสายตาคมกริบไว้หนึ่งทีแล้วเดินแยกออกไปหาเพื่อนวิศวะของเขาร้านหมูกระทะข้างมหาวิทยาลัย แก๊งบัญชีสาวสวย (ลิลลี่, แตงโม, ลูกพีช) และแก๊งวิศวะสุดโหด (คินทร์, เพลิง, นิก) มานั่งรวมตัวกันที่โต๊ะยาว ควันหมูทะฟุ้งกระจายไปทั่ว แต่สิ่งที่ฟุ้งยิ่งกว่าควันคือกลิ่นอายความหึงของคินทร์"อ้าว ลิลลี่ กินเยอะๆ นะจ๊ะ เห็น

บทที่19 สเต็กรถหรูของคินทร์จอดเด่นอยู่หน้าห้าง คินทร์เดินนำลิลลี่เข้าไปในโซนของสดด้วยท่าทางประหนึ่งเจ้าชายตรวจตลาด ส่วนลิลลี่เดินกำกระเป๋าสตางค์แน่น สายตามองป้ายราคาสลับกับหน้าหล่อๆ ของเจ้าหนี้"คินทร์! ถาดนี้พอนะ เนื้อไทยเกรดพรีเมียม ร้อยเก้าสิบเก้าบาทประหยัดงบลูกหนี้หน่อยสิ นายกินไปก็แยกไม่ออกหรอกว่าวากิวหรือเนื้อแดดเดียว!" ลิลลี่ชูถาดเนื้อใส่หน้าเขาคินทร์ปรายตามองถาดในมือลิลลี่ด้วยหางตา ก่อนจะแค่นยิ้ม "ร้อยเก้าสิบเก้า? เกรดนี้เขาเอาไว้ให้หมาที่บ้านฉันกินลิลลี่ รสนิยมต่ำต้อยเหมือนคนเลือกไม่มีผิด""ไอ้คินทร์! ปากเหรอที่พูดน่ะ? ถ้ารสนิยมฉันต่ำแล้วนายมายุ่งกับฉันทำไมไม่ทราบ!" ลิลลี่แหวใส่พลางพยายามจะเข็นรถหนีแต่คินทร์ไวกว่า เขาคว้าขอบรถเข็นไว้แล้วกระชากกลับมาจนตัวลิลลี่กระแทกเข้ากับอกเขา คินทร์ไม่ถอยแถมยังแกล้งเบียดเธอเข้าไปจนแผ่นหลังลิลลี่ติดตู้แช่เย็นเจี๊ยบ "ที่ยุ่งเพราะอยากรู้ไง ว่าคนรสนิยมต่ำๆ แบบเธอจะทำเนื้อราคาแพงเสียของหรือเปล่า"คินทร์เอื้อมมือข้ามหัวลิลลี่ไปหยิบวากิวเอไฟว์ถาดที่แพงที่สุดมาโยนใส่รถเข็น "ถาดนี้สามพันห้า จ่ายๆ ไปเถอะน่า เดี๋ยวฉันหักหนี้ให้สิบบาท...ข้อหาทำให้ฉั