พ่ายรักวิศวะปากหมา

บทที่2 ทำไงดีว่ะหลายวันต่อมา ณ โรงอาหารคณะบัญชีที่ขึ้นชื่อเรื่องความเนี้ยบและเงียบสงบ ลิลลี่นั่งเหม่อลอยจ้องจานข้าวตรงหน้า มือเรียวเขี่ยเม็ดข้าวไปมาด้วยท่าทางอมทุกข์ จน ลูกพีช เพื่อนสนิทสาวหน้าสวยหวาน ผมสั้นประบ่าต้องตบโต๊ะเสียงดังปังเพื่อให้เพื่อนดึงสติกลับมา"เป็นอะไรของมึงเนี่ยลี่? เขี่ยข้าวจนมันจะรวมร่างกับจานอยู่แล้ว มีเรื่องอะไรเครียดหรือเปล่า บอกพวกกูมาดิ๊" ลูกพีชถามด้วยสีหน้าจริงจังแตงโม เพื่อนเกย์หล่อคนสนิทรีบเสริมทันที "นั่นสิยะ ปกติมึงสวยเริ่ดเชิดหยิ่งจะตาย แต่นี่หน้ามึงโทรมเหมือนคนไม่ได้นอนมาสามคืนติด มีหนุ่มที่ไหนมาทำของใส่หรือไง?"ลิลลี่ถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะเงยหน้ามองเพื่อนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอัดอั้น "กูไปมีเรื่องกับ 'ไอ้คินทร์' วิศวะยานยนต์มาน่ะสิ""ห๊ะ!! ไอ้คินทร์ ที่ชื่อวรโชติ ใช่มั้ย?" ลูกพีชอุทานจนคนทั้งแถวนั้นหันมามอง "มึงไปมีเรื่องกับมันท่าไหนวะ นั่นมันตัวท็อปสายเถื่อนเลยนะมึง รวยล้นฟ้าแต่สันดานนี่...สุดจะบรรยาย""ก็วันก่อนมันขับรถเฮงซวยของมันเกือบซนกูที่ลานจอดรถ น่ะสิ ขับไม่ดูคนเลยมั้ง กูก็เลยจัดให้ไปฉาดหนึ่ง... ตบหน้ามันจนหน้าหันเลยล่ะ" ลิลลี่เล่าพลาง

บทที่4 งานบรรยากาศภายในห้างจัดแสดงรถยนต์สุดหรูที่สยามพารากอนเต็มไปด้วยความคึกคัก แสงไฟสปอตไลต์นับร้อยดวงสาดส่องลงมากระทบกับตัวถังรถซูเปอร์คาร์ที่เงาวับจนแสบตา แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาทุกคนมากที่สุดในวันนี้ กลับไม่ใช่ความโฉบเฉี่ยวของนวัตกรรมยานยนต์ แต่เป็นหญิงสาวที่ยืนเด่นสง่าอยู่ข้างรถสปอร์ตสีเงินเมทัลลิกลิลลี่ในชุดเดรสสั้นรัดรูปสีเงินเหลือบมุกที่สั่งตัดมาเป็นพิเศษ ดูราวกับนางพญาที่หลุดออกมาจากนิตยสารชั้นนำ ใบหน้าถูกเนรมิตด้วยเมคอัพมืออาชีพจนสวยกริบ ดวงตากลมโตถูกแต่งแต้มให้ดูเฉี่ยวคมและน่าค้นหา ผมยาวสลวยถูกม้วนเป็นลอนใหญ่ทิ้งตัวลงมาคลอเคลียหัวไหล่มน ผิวพรรณของเธอที่ผ่านการดูแลอย่างดีจากลูกพีชและแตงโมเปล่งประกายล้อแสงไฟจนดูเหมือนมีออร่ารอบตัว"มึงดูนั่นอีโม คนมุงบูธเราจนบูธข้างๆ ค้อนตาคว่ำหมดแล้ว"ลูกพีชที่ยืนแอบอยู่มุมหนึ่งกระซิบบอกอย่างสะใจ"กูบอกแล้วไง ว่าระดับอีลี่ ถ้าจัดเต็มขึ้นมา นางฟ้าก็ต้องหลบ" แตงโมยิ้มกริ่ม พลางมองเพื่อนรักที่กำลังส่งยิ้มหวานอย่างเป็นธรรมชาติให้กับเหล่าช่างภาพและเศรษฐีที่แวะเวียนเข้ามาสอบถามข้อมูลรถลิลลี่ทำหน้าที่ได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เธอใช้ความรู้และความคล

บทที่6 หัวใจสลายบรรยากาศภายในโรงพยาบาลที่เคยเต็มไปด้วยความหวัง กลับกลายเป็นความเงียบสงัดที่น่าใจหาย เมื่อคุณหมอเดินออกมาจากห้องไอซียูด้วยสีหน้าสลด พลางส่ายหน้าเบาๆ เป็นสัญญาณที่บอกว่ายื้อชีวิตของ มลฤดี ไว้ไม่ได้อีกแล้ว"เสียใจด้วยนะลิลลี่ แม่ไปสบายแล้ว" เสียงของลูกพีชที่พยายามกลั้นสะอื้นบอกเพื่อนรัก ทำให้ลิลลี่ที่นั่งหมดแรงอยู่ถึงกับนิ่งงันไปครู่ใหญ่ ก่อนจะกรีดร้องออกมาปานจะขาดใจ เธอพุ่งเข้าไปกอดร่างที่ไร้วิญญาณของแม่ที่พยาบาลกำลังเคลื่อนย้ายออกมา"แม่! ฟื้นสิแม่! ลี่หาเงินมาได้แล้วนะแม่ ลี่ยอมทุกอย่างแล้ว...ทำไมแม่ไม่อยู่ใช้เงินกับลี่ก่อน!"ลิลลี่กอดร่างเย็นชืดของแม่ไว้แน่น ความรู้สึกพังทลายจนไม่เหลือชิ้นดี ทุกสิ่งที่เธออดทนทำมา ทั้งยอมโดนดูถูก ยอมเซ็นสัญญารับใช้หนี้กับคินทร์ มันกลายเป็นความว่างเปล่าในพริบตาท่ามกลางความโศกเศร้า ลูกพีช และ แตงโม กลายเป็นเสาหลักที่คอยช่วยจัดการเรื่องเอกสารแจ้งตายและติดต่อห้องเก็บศพ เพื่อนทั้งสองไม่ยอมห่างไปไหน คอยกอดปลอบและซับน้ำตาให้ลิลลี่ตลอดเวลาในขณะที่ลิลลี่กำลังมืดแปดด้าน เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา

บทที่8 หึงหรอลิลลี่ถอนหายใจออกมาด้วยความระเหี่ยใจ เธอเปิดประตูเข้าไปในห้องเพราะไม่อยากให้ห้องข้างๆ ออกมาด่าที่ส่งเสียงดังรำคาญใจ ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู คินทร์ก็ก้าวตามเข้ามาติดๆ พร้อมกับปิดประตูเสียงดังปัง!"ทำไมต้องมาคอยบงการชีวิตฉันขนาดนี้คินทร์ ฉันเหนื่อยนะ นายก็เห็นว่าฉันเพิ่งเลิกงาน" ลิลลี่เหวี่ยงกระเป๋าลงบนโซฟาแล้วหันมาเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ"เหนื่อยงานหรือเหนื่อยเพราะมัวแต่โปรยเสน่ห์ให้ไอ้วินนั่นกันแน่ ให้เบอร์มันไปแล้วนี่ คงจะรอนัดกันต่อสิไช่มั้ย?" คินทร์พูดจาถากถางพลางเดินต้อนเธอจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับเคาน์เตอร์ครัวลิลลี่จ้องหน้าเขาอย่างไม่ลดละ ความโกรธทำให้เธอเผลอถามออกไปในสิ่งที่จี้จุดเขาที่สุด "ถามจริงเหอะ นายแสดงอาการบ้าคลั่งขนาดนี้ นายหึงฉันหรือไง?"คำถามนั้นทำให้คินทร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าเขาชาวาบก่อนจะรีบแค่นหัวเราะกลบเกลื่อน "หึง? อย่างฉันเนี่ยนะจะไปหึงลูกหนี้สภาพซอมซ่อแบบเธอ! อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลยลิลลี่ ฉันก็แค่ไม่อยากให้เงินห้าล้านของฉันต้องสูญเปล่าเพราะเธอเอาเวลาไปร่านหาผู้ชายจนไม่มีปัญญาทำงานใช้หนี้!""ถ้าไม่ได้หึงก็หุบปากแล้วกลับไปซะ!"ครืดดด ครืดดด...จ

บทที่10 เหนื่อยจังลิลลี่ฝืนยิ้มโปรยเสน่ห์ที่บูธขายมือถือจนจบงาน ร่างกายที่อ่อนล้าบวกกับความสับสนในใจทำให้เธอแทบไม่มีสมาธิ ภาพตอนที่คินทร์พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือน้ำแล้วประกาศกร้าวว่าเธอเป็น 'ผู้หญิงของเขา' ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว แม้จะรู้ดีว่าเขาพูดเพื่อข่มวินและอ้างเรื่องหนี้สิน แต่มันกลับทำให้หัวใจที่เคยแข็งกระด้างของเธอสั่นคลอนอย่างห้ามไม่ได้กว่าจะถึงสถานีรถไฟฟ้าติดที่พักก็เกือบเที่ยงคืน ทันทีที่ก้าวลงจากสถานี ลิลลี่ก็ทนความเจ็บปวดที่ข้อเท้าไม่ไหวอีกต่อไป เธอทรุดตัวลงนั่งที่ม้านั่งหินอ่อนริมทางเดิน ก่อนจะตัดสินใจถอดรองเท้าส้นสูงสีเงินคู่สวยออก แล้วเดินเท้าเปล่าบนพื้นถนนที่ยังหลงเหลือความร้อนจากแดดกลางวัน"โอ๊ย...ปวดขาจะตายอยู่แล้ว เมื่อยเป็นบ้าเลย" ลิลลี่บ่นพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เธอเดินกะเผลกถือรองเท้าไว้ในมือ พลางมองไปที่ถนนที่เริ่มเงียบเหงาความเหนื่อยล้าทางกายส่งผลกระทบถึงจิตใจ ความเข้มแข็งที่สร้างมาทั้งวันพังทลายลงง่ายๆ เพียงแค่ท้องที่เริ่มส่งเสียงประท้วงด้วยความหิว ลิลลี่หยุดเดินแล้วพิงหลังเข้ากับเสาไฟข้างทาง ความรู้สึกโดดเดี่ยวพุ่งเข้าจู่โจมจนขอบตาร้อนผ่าว"หิวก็หิว..