Alle Kapitel von ชีวิตที่สองของปลาเค็ม: Kapitel 51 – Kapitel 60

52 ยังไม่ใช่เสียทีเดียว“แล้วคุณชายจ้าวล่ะเจ้าคะ เขาจะได้รับโทษหรือไม่”นั่นคือคำถามแรกที่เยว่ซานซีถามหลังจากที่ทราบเรื่องราวจากเสิ่นเวยหลง "ถามทำไม"เขาลุกขึ้นยืนกอดอกพลางปรายตามองนางอย่างขุ่นเคือง “ข้าแค่อยากรู้ ข้าไม่ได้เป็นห่วงเขานะเจ้าคะ”"ตามกฎหมายอาญาของแคว้น คดีกบฏและค้าแร่ต้องห้ามถือเป็นโทษมหันต์ โดยปกติแล้วบุตรชายคนโตย่อมไม่อาจหลีกเลี่ยงโทษทัณฑ์ได้ แม้จะไม่ได้เป็นคนลงมือเองก็ตาม เพราะถือว่าได้รับผลประโยชน์จากทรัพย์สินเหล่านั้น"“เป็นเช่นนั้นเองหรือเจ้าคะ ถ้าอย่างนั้นคุณชายจ้าวก็...”ฟังจากที่เสิ่นเวยหลงอธิบายให้ฟัง ซานซีหน้าเสียทันที นางไม่ได้อาลัยอาวรณ์จ้าวฟู่เฉิง แต่กลับเวทนาเขากว่าเดิม ถูกสตรีที่รักหักหลัง บิดาคอยบีบบังคับอยู่ตลอดไม่ใยดี แล้วยังต้องติดร่างแหถูกลากไปรับผิดด้วย"แต่เขาเพิ่งจะประกาศตัดขาดจากตระกูลจ้าว ตอนนี้จ้าวฟู่เฉิงไม่ได้มีรายชื่อเป็นคนของตระกูลจ้าวแล้ว ถึงอย่างนั้นทางการก็ยังต้องคุมตัวเขาไปสอบสวน ดูเหมือนว่าเขาจะไม่มีส่วนรู้เห็นเกี่ยวข้องกับดคี"“เช่นนั้นเขาจะรอดหรือเจ้าคะ”“ยังไม่ใช่เสียทีเดียว” เสิ่นเวยหลงยกมือขึ้นลูบศีรษะนางเบาๆ เพื่อป

54 สาวงาม"สาวงามงั้นหรือ ท่านพ่อสั่งให้เจ้าไปรวบรวมรูปสาวงามพวกนี้มาทำไม"อาจูหัวเราะเบา ๆ พลางหยิบอีกม้วนหนึ่งมาคลี่ออกข้าง ๆ กัน รูปนี้เป็นสาวงามอีกคนหนึ่ง นางดูสง่างามและเยือกเย็นในชุดสีแดงเข้ม ผมดำขลับประดับด้วยปิ่นมุกล้ำค่า"ท่านเจ้าเมืองบอกว่า ช่วงนี้เมืองจี้ฉู่ของเรามีแต่เรื่องวุ่นวาย ทั้งคดีค้าแร่ ทั้งเรื่องกบฏ จึงอยากจะจัดเตรียมของขวัญพิเศษเจ้าค่ะ สาวงามในภาพเหล่านี้ไม่ได้มีดีเพียงแค่ใบหน้าเท่านั้นนะเจ้าคะ แต่ละนางคือคุณหนูจากตระกูลที่เพรียบพร้อมที่สุด บ้างก็เก่งกาจเรื่องพิณ บ้างก็แตกฉานเรื่องกวี และบางนางก็มีกิริยามารยาทที่หาใครเปรียบไม่ได้" อาจูอธิบายไปยิ้มไปเยว่ซานซีมองดูรูปวาดม้วนแล้วม้วนเล่าที่อาจูทยอยคลี่ออกมาจนเต็มโต๊ะ บ้างเป็นสาวงามจากตระกูลที่ร่ำรวย บ้างเป็นบุตรสาวของขุนนางท้องถิ่นที่เรียบร้อยดั่งกล้วยไม้ในหุบเขา ความสวยงามของหญิงสาวในภาพเหล่านี้ทำให้นางรู้สึกมึนงงไปหมด"ทำไมต้องเลือกเอาที่เพียบพร้อมขนาดนี้ด้วย ท่านพ่อจะจัดงานเลี้ยงหรืองานดูตัวให้ใครกันแน่"อาจูขยับเข้ามาใกล้เยว่ซานซีอีกนิด ใช้มือป้องปากกระซิบ"คุณหนูลองคิดดูสิเจ้าคะ ในจวนของเราตอนนี้นอกจากท่า

56 ทาสเยว่ซานซีก้มมองแผ่นหลังกว้างของเสิ่นเวยหลง หัวใจของนางเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก นางไม่คิดเลยว่าบุรุษที่แสนเย็นชาและเถรตรงผู้นี้ จะกล้าสารภาพความในใจต่อหน้าบิดาของนางอย่างอาจหาญ"ข้าและซานซานเรามีความรู้สึกที่ลึกซึ้งต่อกัน ข้าปกป้องนางไม่ใช่เพียงเพราะหน้าที่แต่เพราะนางคือคนสำคัญที่ข้าอยากจะดูแลไปชั่วชีวิต ดังนั้นรูปวาดสาวงามเหล่านี้ไม่ว่าจะงดงามเพียงใด ก็ไม่อาจเทียบนางได้ ท่านลุงโปรดอย่าบีบบังคับให้ข้าต้องเลือกผู้ใด และโปรดไว้วางใจให้ข้าได้ดูแลซานซานต่อไปด้วยเถิดขอรับ"เยว่เยี่ยนซีนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เขามองดูหัวหน้ามือปราบผู้เก่งกาจที่บัดนี้คุกเข่าเพื่อบุตรสาวของตน ความโกรธเคืองเรื่องรูปวาดหายไปสิ้น เหลือเพียงความพึงพอใจในความกล้าหาญและความจริงใจของชายหนุ่ม"เอาเถิด เจ้ากล้าพูดถึงขนาดนี้ ข้าที่เป็นพ่อจะใจดำได้อย่างไร" เขายิ้มออกมาที่มุมปากแล้วหันไปทางบุตรสาว ซานซานที่เจ้าเอารูปวาดไปซ่อนก็เพราะเหตุนี้เองสินะ คราวหลังมีอะไรก็บอกพ่อตรง ๆ"เมื่อเยว่เยี่ยนซีเห็นความรักที่ซื่อตรงและมั่นคงของเสิ่นเวยหลงที่มีต่อบุตรสาวเพียงคนเดียวของเขาอย่างประจักษ์แจ้ง จึงไม่คิดขัดขวางวาสนาค

58 จงมองข้าให้ดีทุกเช้าก่อนดวงตะวันจะโผล่พ้นขอบฟ้า สวีจูเจียวจะตื่นขึ้นมาจัดแจงงานในส่วนของตนจนเรียบร้อยสะอาดตา นางอาสาทำงานหนักที่ผู้อื่นรังเกียจ ไม่ว่าจะเป็นการขัดล้างถังปฏิกูล หรือการคัดแยกเศษฟืนในห้องครัวที่มีฝุ่นคลุ้ง นางทำทุกอย่างด้วยความประณีตเพื่อหวังให้ชื่อของนางไปถึงหูของเยว่ซานซีในฐานะทาสผู้ซื่อสัตย์ นางปรารถนาอย่างยิ่งที่จะสร้างภาพลักษณ์ของสตรีที่กลับตัวกลับใจ เพื่อรอคอยโอกาสที่จะได้รับความไว้วางใจจากฮูหยินของจวนจงมองข้าให้ดีเยว่ซานซี...ดูความต่ำต้อยและนอบน้อมของข้า แล้วเจ้าจะวางใจจนไม่เหลือความระแวงนั่นคือสิ่งที่สวีจูเจียวคิดในใจยามที่นางต้องคุกเข่าทำความสะอาดระเบียงไม้ที่เยว่ซานซีต้องเดินผ่าน นางจงใจเลือกช่วงเวลาที่ฮูหยินจะออกมาชมสวนเพื่อแสดงให้เห็นถึงความขยันหมั่นเพียร นางมักจะแสร้งทำเป็นเหงื่อซึมโชกใบหน้าแต่ยังคงก้มหน้าทำงานต่อไปไม่หยุดพัก ราวกับว่าการทำงานคือหนทางเดียวที่จะไถ่บาปที่นางไม่ได้รู้สึกผิดแม้แต่น้อยในยามราตรีที่บ่าวไพร่คนอื่นหลับใหล สวีจูเจียวนั่งอยู่ในห้องพักมอซอเพียงลำพัง นางจ้องมองดูมือที่ด้านสากของตนเองด้วยสายตาที่เย็นเยียบ ความแค้นใจที่ต้องสูญเส

61 ฮูหยินควรจะเป็นข้าซวงเอ๋อร์หยุดพูดพลางสังเกตปฏิกิริยาของคุณหนูของตน นางอยากจะพูดมากกว่านี้ อยากจะเตือนว่าให้ระวังน้ำแกงทุกถ้วยหรือเสื้อผ้าทุกชิ้นที่ผ่านมือสวีจูเจียวผู้นั้น แต่เมื่อเห็นท่าทีที่นิ่งสงบเกินไปของเยว่ซานซี ซวงเอ๋อร์ก็ยิ่งรู้สึกใจคอไม่ดีเยว่ซานซีไม่ได้ตอบคำถามในทันที นางเพียงแต่ปักเข็มลงไปในเนื้อผ้าอีกครั้ง รอยยิ้มบางๆ ที่ดูคล้ายจะขบขันแต่ก็ซ่อนความหมายบางอย่างไว้ มันเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ดูอ่อนต่อโลกเหมือนเมื่อครั้งยังเป็นธิดาเจ้าเมืองรอยยิ้มนั้นทำให้นางดูเยือกเย็นและคาดเดายากจนซวงเอ๋อร์ถึงกับชะงักไป ความเงียบที่ปกคลุมศาลายิ่งทำให้ความกังวลในอกของสาวใช้คนสนิททวีความรุนแรงขึ้น"คุณหนูยิ้มเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ หรือว่ามีแผนการอะไรในใจ" ซวงเอ๋อร์ถามซ้ำด้วยความร้อนรนเยว่ซานซียังคงไม่เอ่ยคำใด นางเพียงแค่ปักผ้าต่อไปอย่างตั้งใจ แสงแดดที่ตกกระทบรอยยิ้มของนางทำให้ดวงตาคู่สวยนั้นดูเป็นประกาย การที่นางนิ่งเงียบไม่ปฏิเสธและไม่ยอมรับ ยิ่งทำให้ความสงสัยของซวงเอ๋อร์กลายเป็นความหวาดกลัวต่อภัยมืดที่อาจจะคืบคลานเข้ามาในจวนที่สงบสุขแห่งนี้โดยที่ไม่มีใครทันตั้งตัวเยว่ซานซียั