Todos los capítulos de ชีวิตที่สองของปลาเค็ม: Capítulo 61 - Capítulo 70

62 บ่าวไม่เข้าใจเยว่ซานซีไม่ได้ไปไหนไกล นางแอบกลับเข้ามาทางหลังเรือนและเฝ้ามองผ่านช่องว่างของบานไม้ เพื่อดูว่าเมื่อลับหลังเจ้านายแล้วสวีจูเจียวจะยังคงความสำนึกผิดไว้ได้หรือไม่ หรือจะเผยธาตุแท้ออกมาด้วยการขโมยของหรือแอบอ่านความลับของสามีนาง ทว่าสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของเยว่ซานซีกลับช่างน่าประหลาดใจนักตลอดเวลาที่สวีจูเจียวอยู่เพียงลำพังในห้องนอน นางกลับทำงานอย่างขยันแข็ง มือที่ถือผ้าสะอาดเช็ดถูรอบๆ กล่องหยกนั้นอย่างระมัดระวัง แม้แต่หางตานางก็แทบจะไม่ได้เหลือบมองกล่องล้ำค่าเลยแม้แต่น้อย นางทำราวกับว่ามันเป็นเพียงก้อนหินไร้ค่าก้อนหนึ่งยิ่งไปกว่านั้น เมื่อถึงจังหวะที่ต้องเช็ดโต๊ะแป้ง สวีจูเจียวกลับใช้มือประคองฝากล่องที่แง้มอยู่ให้ปิดลงอย่างเรียบร้อย เพื่อป้องกันฝุ่นผงไม่ให้เข้าสู่ด้านใน ท่าทางของนางดูนอบน้อมและซื่อสัตย์จนน่าเหลือเชื่อ ไม่มีท่าทีลุกลี้ลุกลน หรือความโลภปรากฏบนใบหน้าแม้เพียงนิดเดียว เมื่อเยว่ซานซีแสร้งเดินกลับเข้ามาในห้อง สวีจูเจียวก็รีบคุกเข่าลงทำความเคารพตามระเบียบ"ฮูหยินกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ บ่าวทำความสะอาดห้องเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ ส่วนกล่องหยกใบนั้น บ่าวเห็นฝาเปิด

64 ข้ายังอยู่ที่นี่นางนิ่งค้างอยู่ครู่ใหญ่ คิดว่าตนเองกลับสู่อีกโลกหนึ่งแล้ว แต่ทว่ายังคงได้ยินเสียงเม็ดฝนกระทบหลังคากระเบื้องดินเผา และยังคงได้กลิ่นไอดินที่โชยมา เยว่ซานซีจึงตัดสินใจค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ“ที่นี่มัน...”ภาพเบื้องหน้าที่ปรากฏสู่สายตาคือสวนหย่อมที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำฝน และระเบียงทางเดินที่นางคุ้นเคย นางยังคงอยู่ที่นี่ นางยังคงเป็นฮูหยินของเสิ่นเวยหลง ไม่ได้ถูกพรากกลับไปสู่มิติอนาคต"ข้ายังอยู่ ข้ายังอยู่ที่นี่"เยว่ซานซีเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้ม นางหัวเราะร่าออกมาอย่างดีใจ หยาดน้ำตาไหลรินอาบแก้มปนเปไปกับละอองฝน นางลุกขึ้นยืนแล้วกางแขนออกรับน้ำฝนด้วยความรู้สึกประหนึ่งได้รับชีวิตใหม่ในขณะเดียวกัน ที่หน้าประตูจวนตระกูลเสิ่น เสียงฝีเท้าม้าคู่ใจบุกตะลุยฝ่าสายฝนมาอย่างไม่คิดชีวิต เสิ่นเวยหลงควบม้ากลับมาด้วยความตื่นตระหนก ทันทีที่ฝนเริ่มตั้งเค้า ความทรงจำที่เยว่ซานซีเคยจากลาในอดีตก็วนกลับมา เขาไม่ได้เกรงกลัวต่อสายฟ้าหรือหยาดฝนที่สาดซัดจนชุดขุนนางเปียกชุ่ม ทว่าเขากลัวว่าเมื่อกลับมาถึงนางจะหายไปและเหลือไว้เพียงจวนว่างเปล่าเขาเหวี่ยงตัวลงจากหลังม้าโดยไม่รอให้มันหยุดสนิท แล้ว

67 บ่าวทำตามหน้าที่เยว่ซานซีเอ่ยเสียงนุ่มนวลพลางทอดสายตาไปยังสตรีในชุดผ้าป่านสีเทา สวีจูเจียวรีบทรุดกายลงคุกเข่าโขกศีรษะลงกับพื้นทันที"บ่าวทำตามหน้าที่เจ้าค่ะฮูหยิน เพียงฮูหยินเมตตาไม่เอาความผิดในอดีต บ่าวก็ซาบซึ้งใจจนหาที่สุดมิได้แล้ว""ความดีต้องได้รับการตอบแทน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะรับเจ้าเข้าเป็นสาวใช้คนสนิท ให้มาคอยปรนนิบัติข้างกายข้าคู่กับซวงเอ๋อร์ เจ้าย้ายข้าวของมาอยู่ที่เรือนพักสาวใช้ชั้นใน และมีหน้าที่ดูแลรับผิดชอบเรื่องเครื่องแต่งกายและสำรับอาหารส่วนตัวของข้า"คำประกาศนั้นประดุจสายฟ้าฟาดลงกลางใจของบ่าวคนอื่นๆ และสร้างความตระหนกให้แก่ซวงเอ๋อร์จนนางเกือบจะประท้วงออกมา ทว่าเมื่อเห็นสายตาที่นิ่งสงบและรอยยิ้มบางๆ ของคุณหนู ซวงเอ๋อร์จึงทำได้เพียงกัดริมฝีปากและสงบคำพูดไว้ ฝ่ายสวีจูเจียวแสร้งทำเป็นตัวสั่นเทาด้วยความตื้นตัน นางโขกศีรษะลงกับพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนหน้าผากเริ่มแดงช้ำ"ขอบพระคุณฮูหยินที่เมตตาเจ้าค่ะ บ่าวขอสาบานว่าจะรับใช้ฮูหยินด้วยชีวิต จะไม่ทำให้ฮูหยินต้องผิดหวังในตัวบ่าวเลยแม้แต่น้อย"ภายใต้ใบหน้าที่ซบลงกับพื้นดิน มุมปากของสวีจูเจียวลอบยกยิ้มเย็นเยียบด้วยความย

69 เปิดประตูเสิ่นเวยหลงจ้องมองบานประตูที่ปิดสนิทนั้นด้วยแววตาที่เยือกเย็นดุจน้ำแข็ง มือของเขาเอื้อมไปจับที่ด้ามกระบี่แน่น ขณะที่สวีจูเจียวยังคงเร่งเร้าอยู่ข้างหู"เปิดเถิดเจ้าค่ะใต้เท้า เปิดเข้าไปช่วยฮูหยินเดี๋ยวนี้เลยเจ้าค่ะ บ่าวเป็นห่วงฮูหยินเหลือเกิน"หนึ่งเค่อก่อนหน้านี้ภายในห้องพักแขกอันมืดสลัว ดวงตาของเยว่ซานซีลืมโพลงขึ้นท่ามกลางความเงียบ ร่างกายของนางยังหนักอึ้ง แต่สติสัมปชัญญะของนางนั้นตื่นตัวอย่างเต็มที่ เพราะก่อนที่จะถูกผ้าเช็ดหน้าปิดจมูก นางได้แอบกลั้นหายใจและใช้เล็บจิกฝ่ามือตัวเองเพื่อกระตุ้นสติไว้ได้ทันท่วงทีนางลอบมองผ่านม่านเตียง เห็นชายฉกรรจ์หน้าตาเหี้ยมเกรียมในชุดชาวบ้านธรรมดากำลังนั่งรออยู่บนเก้าอี้ พลางจัดแจงถอดเสื้อตัวนอกออกเพื่อให้ดูเหมือนกำลังทำกิจกรรมลับๆ เยว่ซานซีรับรู้ได้ทันทีว่านี่คือกับดักทำลายชื่อเสียงนางอาศัยจังหวะที่ชายผู้นั้นหันหลัง ย่องเข้าไปทางด้านหลังแล้วใช้แจกันกระเบื้องหนักๆ ฟาดเข้าที่ท้ายทอยของมันจนสลบเหมือด จากนั้นนางจึงลากร่างของมันไปซ่อนใต้เตียงอย่างรวดเร็ว ประจวบเหมาะกับที่ได้ยินเสียงฝีเท้าขบวนใหญ่และเสียงหวีดร้องแสร้งทำเป็นห่วงของสวี

71 ข้าไม่ยากกินของหวาน เยว่ซานซีส่ายหน้าช้าๆ ความรู้สึกวิงเวียนคล้ายโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้างทำให้นางต้องหลับตาลงแน่น กลิ่นธูปหอมที่จุดไว้ในห้องนอน บัดนี้ส่งกลิ่นฉุนกึกจนนางรู้สึกพะอืดพะอมอย่างรุนแรง"ซวงเอ๋อร์ เจ้าช่วยยกกระถางธูปนั่นออกไปที ข้าเหม็นจนทนไม่ไหวแล้ว"เยว่ซานซีพึมพำ มือบางคว้าผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดจมูกไว้แน่น"เหม็นหรือเจ้าคะ นี่เป็นธูปหอมกลิ่นดอกกุ้ยฮวาที่เพิ่งสั่งให้บ่าวไปซื้อมาเมื่อวานซืนเองนะเจ้าคะ คุณหนูบอกว่ากลิ่นมันสดชื่นช่วยให้หลับสบาย"ซวงเอ๋อร์ขมวดคิ้วด้วยความฉงน ทว่าก็รีบคว้ากระถางธูปออกไปวางไว้ที่ระเบียงด้านนอกตามคำสั่งอย่างรวดเร็วเมื่อกลิ่นจางลง เยว่ซานซีจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น แต่อาการคลื่นไส้ในช่องท้องกลับไม่ได้หายไปตามกลิ่น นางรู้สึกเหมือนมีก้อนแข็งๆ จุกอยู่ที่คอหอย พยายามจะกลืนน้ำลายลงไปก็ยิ่งรู้สึกอยากจะขย้อนออกมา"คุณหนูพักสักครู่เถิดเจ้าค่ะ บ่าวจะไปยกน้ำแกงไก่ที่แม่ครัวเพิ่งเคี่ยวเสร็จมาให้จิบเผื่อจะดีขึ้น แม่ครัวบอกว่าใส่น้ำมันงาอย่างดีหอมไปสามบ้านเจ็ดบ้านเชียวเจ้าค่ะ"เพียงแค่ได้ยินคำว่าน้ำมันงา เยว่ซานซีก็เบิกตากว้าง นางรู้สึกถึงรสเปรี้ยวที่แล่นพล่า