Alle Kapitel von ชีวิตที่สองของปลาเค็ม: Kapitel 71 – Kapitel 79

73 ท้องฟ้าวันนี้แจ่มใสนัก"ของที่ต้องใช้บ่อยขึ้นงั้นหรือ เจ้าหมายถึงเครื่องหอมชุดใหม่ หรือผ้าพับที่เจ้าอยากได้"นางไม่ตอบคำถามโดยตรง เพียงแต่ขยับยิ้มที่มุมปาก แววตาที่จ้องมองเขามีความหมายลึกซึ้ง"ท่านพี่เจ้าคะ ช่วงนี้ท่านไม่รู้สึกบ้างหรือไม่ว่าจวนของเราดูจะเงียบเหงาไปเสียหน่อย บางทีสวรรค์อาจจะกำลังส่งเสียงหัวเราะเล็กๆ มาให้เราก็ได้นะเจ้าคะ"คำพูดที่เป็นนัยนั้นทำเอาเสิ่นเวยหลงวางพู่กันลง เขาหรี่ตาเล็กน้อย พยายามตีความหมายจากน้ำเสียงที่กึ่งเล่นกึ่งจริงของนาง"เสียงหัวเราะเล็กๆ? เจ้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไรกันแน่ หรือว่าเจ้าไปรับปากจะรับเลี้ยงลูกสุนัขหรือแมวจรจากที่ไหนมา""เอ่อ...สุนัขหรือแมวจรหรือเจ้าคะ”“หากไม่ใช่เช่นนั้น หรือเจ้าอยากจะบอกอะไรข้างั้นหรือ”“ท้องฟ้าวันนี้แจ่มใสนัก”นางหัวเราะเบาๆ เดินเลี่ยงไปที่หน้าต่าง ทิ้งคำพูดปริศนาไว้อย่างนั้นก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เสิ่นเวยหลงนั่งนิ่งอยู่กับที่ เขาพยายามทบทวนคำพูดของนางซ้ำไปซ้ำมา พร้อมกับสังเกตเห็นประกายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสุขอย่างประหลาด ซึ่งเป็นประกายตาที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนหีบหยกสีขาวมันวาวสลักลายดอกฉือเย่

75 ลูกจะเป็นเด็กดี เสิ่นเวยหลงที่เดิมทีตั้งใจจะดุให้หลาบจำ กลับพ่ายแพ้ต่อท่าทางออดอ้อนและดวงตาใสซื่อนั้นทุกครั้งไป เขาถอนหายใจยาวพลางอุ้มบุตรสาวขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน"เอาเถิด เห็นแก่ความตั้งใจของเจ้า พ่อจะยกเว้นโทษให้ครั้งหนึ่ง"เยว่ซานซีเดินเข้ามาสมทบพลางใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อบนหน้าผากของอวี้หลัน"ท่านพี่ก็ตามใจลูกเกินไปเสียทุกที อีกหน่อยหลันเอ๋อร์คงจะดื้อจนข้ากำราบไม่ไหวแน่ๆ""ลูกสาวเฉลียวฉลาดปานนี้ จะดื้อได้อย่างไรกัน จริงไหมหลันเอ๋อร์" เสิ่นเวยหลงหันไปถามบุตรสาวพลางหัวเราะเบาๆ"เจ้าค่ะท่านแม่ ลูกจะเป็นเด็กดี จะเก่งเหมือนท่านแม่และเข้มแข็งเหมือนท่านพ่อเจ้าค่ะ"ในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหมึก เสิ่นเวยหลงบรรจงกุมมือเล็กๆ ของอวี้หลันให้ลากเส้นพู่กันลงบนกระดาษอย่างใจเย็น โดยมีเยว่ซานซียืนมองอยู่ข้างๆ คอยให้กำลังใจ "หลันเอ๋อร์ เส้นขีดขวางนี้ต้องหนักแน่นแต่แฝงความพริ้วไหว"ผู้เป็นบิดาเอ่ยพลางประคองมือน้อยๆ ของบุตรสาวขณะจรดพู่กันลงบนกระดาษ กลิ่นน้ำหมึกอบอวลอยู่ในห้องทำงานที่เงียบสงบ ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นสบตาเยว่ซานซีที่ยืนฝนหมึกอยู่ข้างๆ"ซานซาน วันนี้ในที่ประชุมราชสำนัก ฮ่องเต้ทรงอ

77 นับว่าเป็นวาสนาเสิ่นเวยหลงมองดูชุดผ้าป่านเนื้อหยาบของจ้าวฟู่เฉิงแล้วขมวดคิ้ว "ข้าจำได้ว่าโทษของตระกูลจ้าวนั้น แม้จะหนักหนาแต่ถ้าพิสูจน์ความบริสุทธิ์ในส่วนของตนเองได้บางส่วนโทษก็จะเบาลงบ้าง"จ้าวฟู่เฉิงยกชาขึ้นจิบเพียงนิด รอยยิ้มของเขาดูขมขื่นทว่าก็แฝงไปด้วยความปล่อยวาง "ตระกูลจ้าวก็เหมือนต้นไม้ที่ถูกถอนรากถอนโคน ทำผิดก็ต้องว่าไปตามผิด หลังจากที่คดีความของตระกูลจ้าวถูกตัดสินในคราวนั้น ครอบครัวของข้าทุกคนล้วนได้รับโทษประหารทั้งสิ้น เหลือเพียงข้าคนเดียวที่รอดพ้นความตายมาได้แต่ก็ถูกเนรเทศให้ไปใช้แรงงานหนักที่ชายแดนเพื่อไถ่โทษ"เยว่ซานซีชะงักมือที่กำลังจะหยิบถ้วยชา นางมองใบหน้าของจ้าวฟู่เฉิงที่ดูกร้านแดดและมีรอยแผลจางๆ ที่ข้อมือ ซึ่งคงเป็นร่องรอยจากการถูกตีตรวนและทำงานหนักในค่ายทหารที่ชายแดน"ข้าต้องใช้ชีวิตปะปนกับเหล่านักโทษและแบกหามหินทรายอยู่กลางแดดจ้าถึงสามปีเต็ม" จ้าวฟู่เฉิงเล่าต่อพลางแค่นยิ้มบางๆ "จนกระทั่งรับโทษครบกำหนดตามฎีกา ข้าจึงได้รับอิสรภาพคืนมาพร้อมกับเงินติดตัวเพียงไม่กี่ตำลึงที่แอบเก็บออมไว้ ข้าไม่อาจซัดเซพเนจรไปที่ใดได้ไกลนัก จนกระทั่งเดินทางมาถึงรอยต่อของเส้นทางนี

79 แล้วแม่ของเจ้าเป็นใครล่ะเยว่ซานซียืนนิ่ง มองดูเด็กชายตรงหน้าที่ยืนเท้าสะเอวเชิดหน้าอย่างถือดี ท่าทางโอหังเกินวัยของเขาทำให้นางนึกระอาใจมากกว่าจะโกรธเคืองอย่างจริงจัง แต่นางก็อดไม่ได้ที่จะสั่งสอนเรื่องมารยาทให้เสียหน่อย"เจ้าหนู นอกจากจะวิ่งชนคนอื่นจนของเสียหายแล้วยังจะมาข่มขู่กันอีกรึ" เยว่ซานซีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าดวงตากลับคมปลาบ "เจ้าบอกว่าถ้าบอกท่านแม่ของเจ้ารู้แล้วข้าจะไม่มีที่ซุกหัวนอน เช่นนั้นข้าขอถามหน่อยเถิดว่าตระกูลของเจ้าใหญ่โตมาจากไหน ถึงได้กล้าประกาศศักดากลางตลาดเช่นนี้"เด็กชายแค่นหัวเราะอย่างลำพองใจ เขาขยับตัวก้าวเข้ามาใกล้เยว่ซานซีอีกนิด พลางชี้นิ้วใส่หน้าอวี้หลันที่ยังคงยืนจ้องเขาตาไม่กะพริบ "เหอะ! คงมาจากต่างเมืองล่ะสิถึงไม่รู้ความ ข้าจะบอกให้เอาบุญ รู้หรือไม่ว่าท่านแม่ของข้าเป็นใคร ในเมืองจี้ฉู่นี้ใครบ้างจะไม่เกรงใจนาง"เยว่ซานซีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มอย่างนึกสนุก "อ้อ! แล้วแม่ของเจ้าเป็นใครล่ะ ไหนลองบอกข้าให้เป็นบุญหูหน่อยสิ""ท่านแม่! ท่านแม่ขอรับ! มีคนมารังแกข้า!" เด็กชายตะโกนก้องลั่นตลาดพลางหันไปทางร้านเครื่องประดับหรูหราที่ตั้งอยู่

81 อ้อมกอดท่านตาก่อนที่จะเดินตามทุกคนเข้าเรือน เยว่ซานซีชะงักฝีเท้าลงครู่หนึ่งแล้วหมุนกายกลับไปมองที่กำแพงเตี้ยๆ ซึ่งกั้นระหว่างจวนเจ้าเมืองและบ้านตระกูลโม่ นางเห็นร่างอ้วนกลมของบุรุษที่ยืนเด่นท่ามกลางแสงแดดอ่อนยามบ่ายโมสือปายกมือขึ้นโบกพร้อมกับส่งยิ้มมา เยว่ซานซีไม่ได้เอ่ยคำพูดใดออกไป นางเพียงแต่แย้มยิ้มกว้างตอบกลับแล้วโบกมือกลับ จากนั้นนางก็หันกลับมายังเรือนหลักแล้วก้าวเดินเข้าไปข้างในเมื่อก้าวเข้าสู่ห้องโถงกลาง กลิ่นหอมของอาหารก็โชยมาปะทะจมูก บนโต๊ะไม้ตัวยาวถูกจัดวางด้วยสำรับอาหารเลิศรสมากมายจนแทบไม่มีที่ว่าง ทั้งเป็ดตุ๋นน้ำแดงรสเข้มข้น ปลานึ่งซีอิ๊วที่เนื้อขาวนุ่ม และแกงผักป่า รวมไปถึงลูกพลับย่างที่เยว่ซานซีโปรดปราน ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้อย่างตั้งใจ ด้วยความรักของบิดาที่เฝ้ารอคอยวันนี้มาตลอดสี่ปีเต็ม"มาเถิดซานซาน เวยหลง มานั่งข้างพ่อนี่ หลันเอ๋อร์นั่งบนตักตาก็ได้ ตาจะป้อนขนมโก๋น้ำตาลให้เจ้าเอง" เยว่เยี่ยนซีเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อยด้วยความตื้นตันบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความรื่นเริงอย่างที่ไม่เคยเป็นมานาน เสิ่นเวยหลงที่ปกติมักจะเคร่งขรึมและรักษากิริยา