Alle Kapitel von ชีวิตที่สองของปลาเค็ม: Kapitel 31 – Kapitel 40

32มอมแมมสิ้นดี“เจ้ากำลังจะทำขนมหรือกำลังจะปลอมตัวเป็นกระต่ายขาวกันแน่”เสียงทุ้มหยอกเย้าดังขึ้น เยว่ซานซีสะดุ้งเล็กน้อย นางรีบยกหลังมือขึ้นเช็ดหน้าแต่กลายเป็นว่ายิ่งป้ายแป้งให้กระจายไปทั่วแก้ม“พี่เสิ่น ข้าเพียงแต่อยากจะทำของว่างให้ท่านทานแก้เหนื่อยเท่านั้นเอง”เสิ่นเวยหลงหัวเราะเบาๆ เดินเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นแป้งผสมกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของนาง แล้วเอื้อมออกไปจับข้อมือเล็กที่กำลังจะป้ายแป้งเพิ่มบนหน้าซ้ำอีกรอบ“อยู่นิ่งๆ”เขาเอ่ยสั้นๆ ทว่าน้ำเสียงกลับนุ่มนวลอย่างที่ไม่เคยใช้กับใคร เยว่ซานซีชะงัก ใจเต้นรัวแรงขึ้นมาเสียดื้อๆ เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าสีเข้มออกมาบรรจงเช็ดคราบแป้งบนแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สายตาคมกริบที่เคยจ้องจับคนร้าย บัดนี้กลับจดจ้องเพียงใบหน้าของนางด้วยความทะนุถนอม“มอมแมมสิ้นดี”ชายหนุ่มเอ่ยยิ้มๆ ขณะที่ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่คืบ เยว่ซานซีหน้าร้อนผ่าว นางรีบก้มหน้ามองถ้วยขนม“ก็ข้าไม่ค่อยได้เข้าครัวนี่เจ้าคะ ปกติข้าถนัดแต่กินกับนอนมากกว่า”“เมื่อก่อนตอนคลั่งรักจ้าวฟู่เฉิงก็เห็นเข้าครัวหัดทำขนมไปเอาใจเขาออกจะบ่อย” เสิ่นเวยหลงพูดขึ้นลอยๆ“เลิกประชดข้าเสียที ตอนนั้นข้าแค่หูหน

34ฝนพรากไป“ขอบคุณสวรรค์ฝนยังไม่ตก ข้ายังไม่ต้องไปตอนนี้ใช่ไหม”นางเอาแต่นั่งหน้าซึมอยู่ตรงศาลาริมน้ำ สายตาเหม่อลอยจดจ้องไปยังประตูจวน ราวกับว่าหากกะพริบตาเพียงนิดจะพลาดเสี้ยวเวลาที่เขาควบม้ากลับมา“นั่งถอนหายใจจนดอกไม้ในสวนจะเหี่ยวเฉาหมดแล้ว”โม่สือปาเดินเข้ามาพร้อมขนมในมือ ปากยังเคี้ยมตุ้ยๆ จนแก้มยุ้ย เห็นสหายนั่งซึมจึงอดไม่ได้ที่จะเข้ามาถามไถ่“สือปา เจ้าว่าเสือตัวนั้นจะร้ายกาจเพียงใด ชาวบ้านบอกว่ามันตัวใหญ่เท่าม้า หนังเหนียวฟันแทงไม่เข้า ข้าอดกังวลไม่ได้จริงๆ”โม่สือปานั่งลงข้างๆ พลางทำตาโต “ข้าก็ได้ยินมาบ้าง เห็นว่ามันไม่ใช่เสือธรรมดาแต่เป็นเสือเฒ่าที่เจ้าเล่ห์ชอบดักซุ่มโจมตีในที่มืด ทหารที่ไปสืบข่าวยังบอกว่ารอยเท้าของมันใหญ่กว่าชามข้าวของข้าเสียอีก”เยว่ซานซีหน้าซีดลงทันที “ใหญ่ขนาดนั้นเชียวหรือ”“อืม แต่เจ้าอย่าลืมนะว่าหัวหน้ามือปราบเสิ่นน่ะเป็นใคร” โม่สือปารีบเปลี่ยนน้ำเสียงให้ร่าเริงเพื่อปลอบใจ “เขาเป็นถึงหัวหน้ามือปราบที่เก่งที่สุดในเมืองจี้ฉู่ กระบี่รวดเร็วปานสายฟ้า”เยว่ซานซียิ้มขื่น คำว่าเวลาคนเรามันสั้นแทงใจเหลือเกิน นางก้มหน้ามองเงาตัวเองในถ้วยน้ำชา ช่างน่าขันที่มาจากอ

36ไม่มีปาฏิหาริย์โลกปัจจุบันที่เคยคุ้นเคย กลับกลายเป็นสถานที่แปลกตาและอ้างว้างสำหรับเยว่ซานซี สองคืนที่ผ่านมานางทำเพียงแค่นอนนิ่งอยู่บนเตียง ปล่อยให้เวลาเคลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้า ภาพบรรยากาศของจวนเจ้าเมือง ความอบอุ่นของเยว่เยี่ยนซีและเสิ่นเวยหลง หยาดฝนสุดท้ายนั้นยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ รู้สึกเหมือนตัวเองยังคงติดอยู่ในมิตินั้นขณะที่กำลังเหม่อลอย สายตาก็เหลือบไปเห็นโทรศัพท์มือถือเครื่องเดิม หน้าจอของมันแตกร้าวเป็นใยแมงมุมจากการตกกระแทก จำได้ว่าก่อนที่จะทะลุมิติเข้าไปในมินิซี่รี่ย์ ได้เปิดซีรี่ส์เรื่องเหมยกุ้ยแดงกับแสงจันทร์สีขาวจากมือถือเครื่องนี้เยว่ซานซีตัดสินใจพาตัวเองเดินออกจากห้องพักมุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้าที่ใกล้ที่สุด หวังว่าจะเอามือถือเครื่องนี้ไปซ่อมเผื่อมีทางใดที่จะสามารถกลับไปยังละครน้ำเน่านั่นได้อีก แต่เมื่อไปถึงร้านซ่อมคำพูดของเจ้าของร้านยิ่งทำให้สิ้นหวังกว่าเดิม“สภาพนี้ซ่อมไม่ไหวหรอก บอร์ดน่าจะหัก จอก็เละ อะไหล่รุ่นนี้หายากด้วย ซื้อใหม่คุ้มกว่า” เจ้าของร้านซ่อมมือถือวัยกลางคนส่ายหน้าพลางส่งเครื่องคืนให้นาง“ได้โปรดเถอะค่ะ ในนี้มีข้อมูลที่สำคัญม

38หายไปไหนมาค่ำคืนต่อมา จวนเจ้าเมืองสว่างไสวด้วยโคมไฟนับพันดวง เสียงดนตรีบรรเลงครึกครื้นก้องไปทั่วทั้งเมืองจี้ฉู่ เพื่อเฉลิมฉลองการกลับมาของเยว่ซานซี ชาวบ้านต่างมารวมตัวกันหน้าจวนร่วมยินดีกับท่านเจ้าเมืองที่ได้แก้วตาดวงใจกลับคืนที่โถงพิธี เยว่ซานซีในชุดอาภรณ์สีชมพูปักลวดลายโบตั๋นดูงดงามยืนเคียงข้างเยว่เยี่ยนซี และมีเสิ่นเวยหลง ในชุดหัวหน้ามือปราบชุดเขียวยืนอารักขาอยู่เบื้องหลังในขณะที่บรรยากาศกำลังเต็มไปด้วยความสุข เสียงฝีเท้าของคนกลุ่มหนึ่งก็ก้าวเข้ามากลางโถงพิธี นำโดย จ้าวฟู่เฉิง ตามมาด้วยสวีจูเจียวที่แสร้งทำเป็นใช้ผ้าเช็ดหน้าซับหัวตา และหงเป่าเป้ยที่เชิดหน้าขึ้นอย่างไว้ตัว“ช่างเป็นงานที่ครึกครื้นเสียจริงนะเจ้าคะ หายหน้าหายตาไปตั้งหนึ่งปีเต็มๆ พอกลับมาถึงท่านเจ้าเมืองจัดงานให้อย่างสมเกียรติ ยินดีกับท่านเจ้าเมืองที่ได้บุตรสาวคืนสู่อ้อมกอด”หงเป่าเป้ยเอ่ยขึ้นเสียงแหลมพลางกวาดสายตามองเยว่ซานซี จ้าวฟู่เฉิงก้าวออกมาข้างหน้า แค่นยิ้มเย็น“ซานซาน เจ้าหายไปอยู่ที่ใดมาหนึ่งปีโดยไร้ร่องรอย สตรีที่หายไปนานขนาดนั้นโดยไม่มีใครรู้เห็น ไม่รู้ว่าไปทำเรื่องเสื่อมเสียที่ใดมาบ้าง หรือไปอยู่กับบุร

40เลิกคาดหวังฟู่เฉิงเบิกตากว้าง “ท่านพ่อ ท่านพ่อจะทำอะไรขอรับ”“ข้าจะยกตำแหน่งหัวหน้าตระกูลจ้าวคนต่อไปให้กับจ้าวหมิงเซียนน้องชายของเจ้า”คำพูดนั้นเปรียบเสมือนอสนีบาตฟาดลงกลางใจของจ้าวฟู่เฉิง เพราะจ้าวหมิงเซียนคือบุตรชายที่เกิดจากอนุภรรยาที่จ้าวเฟยเทียนเคยหมางเมินมาตลอด แต่ทว่าบุตรอนุผู้นั้นกลับเฉลียวฉลาด สุขุม และมีฝีมือในเชิงบู๊เหนือกว่าฟู่เฉิงหลายเท่า“ไม่ได้นะขอรับ! เขาเป็นเพียงบุตรอนุ ท่านพ่อจะยกตำแหน่งผู้นำตระกูลจ้าวให้เขาได้อย่างไร ผู้คนต้องหัวเราะเยาะข้าแน่ๆ”“บุตรอนุที่ฉลาด ย่อมดีกว่าบุตรภรรยาเอกที่โง่เขลาเป็นไหนๆ นับแต่นี้ไปข้าจะย้ายหมิงเซียนเข้าเรือนหลัก และเจ้าจงเตรียมตัวไปอยู่ในเรือนเล็กท้ายจวนเสีย อย่าได้เสนอหน้าออกมาทำให้ตระกูลจ้าวต้องอับอายขายหน้าอีก”จ้าวฟู่เฉิงทรุดลงกับพื้นอย่างหมดแรง ความฝันที่จะยิ่งใหญ่พังทลายลงเพราะความเขลาของตนเอง ถึงกระนั้นก็ยังคิดได้ว่า แม้จะสิ้นทุกสิ่งสลายหายไปเหมือนควัน แต่สิ่งเดียวที่เขารักษาเอาไว้ได้คือสตรีอันเป็นที่รักอย่างสวีจูเจียวเช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากที่หงเป่าเป้ยทราบข่าวว่าจ้าวฟู่เฉิงถูกปลดจากตำแหน่งว่าที่ผู้นำตระกูลก็รีบมาที่จวนตระ