Alle Kapitel von ชีวิตที่สองของปลาเค็ม: Kapitel 21 – Kapitel 30

22นับถือใจเขาจริงๆ “เรากลับกันเถอะเจ้าคะ หิวจะแย่”“อื้ม ป่านนี้ท่านลุงเยว่คงรอแล้ว”ที่โต๊ะอาหารเยว่เยี่ยนซีกำลังรอลูกสาวกลับมาทานพร้อมกัน เมื่อหญิงสาวเดินพ้นประตูเข้ามาเขาเงยหน้าขึ้นแล้วแย้มยิ้ม เยว่ซานซียิ้มตอบหน้าระรื่น มองเห็นอาหารบนโต๊ะสองสามอย่างยังไม่ทันเยื้องย่างเข้าไปใกล้กลิ่นก็หอมฉุยลอยมาเตะจมูก“เวยหลงล่ะ เห็นทหารข้างนอกบอกว่าพวกเจ้าออกไปด้วยกัน”“ก็กำลังเดินตามหลังข้ามาอย่างไรเล่าเจ้าคะ”หันไปมองด้านหลังเห็นเพียงความว่างเปล่า ตอนแรกนางนึกว่าเขาตามมา สงสัยว่าจะแยกตัวกลับไปเรือนของตนเองและจงใจทำตัวห่างเหินกับนางแบบตั้งใจอีกตามเคย“คงกลับเรือนไปแล้วเจ้าค่ะ แค่พี่เสิ่นกลับมานอนที่จวนข้าก็พอใจแล้ว”“พวกเจ้าสองคนนี่อย่างไรกัน”“อย่างไรเจ้าคะ”นางถามกลับอย่างร้อนตัวเพราะคิดไปเองว่าบิดาอาจรู้เรื่องตอนที่อยู่กองปราบ“ลูกสาวคนดีของพ่อไปก่อเรื่องให้เวยหลงตามแก้อีกรึเปล่า หรือว่าพักนี้เขารำคาญเจ้าจนไม่อยากอยู่ติดจวน”ไอ้ที่ว่ารำคาญหรือไม่นั้นเยว่ซานซีไม่แน่ใจ แต่เรื่องที่นางไปกลั่นแกล้งเขาหรือไม่นางขอเถียงขาดใจ ในเมื่อเขาจงใจทำตัวห่างเหินกับนางเองแล้วนางจะทำอะไรได้เล่า“ไม่พูดแล้ว

24คงเป็นแผนปล่อยเพื่อจับรถม้าของจวนเจ้าเมืองแล่นมาจอดหน้าตระกูลหง ลักษณะของจวนกว้างขวางโอ่อ่าสมฐานะ เยว่ซานซีเชื่อแล้วว่าที่หงเป้าเป้ยมีนิสัยหยิ่งผยองเพราะเกิดมาร่ำรวยก็เลยไม่เกรงกลัวใคร อีกทั้งบิดาและมารดาก็รักใคร่ตามใจเพราะนางเป็นบุตรีเพียงคนเดียวที่เกิดจากภรรยาเอกทันที่ก้าวเข้าไปในจวน เสียจอเจียของบรรดาหญิงสาวที่มาถึงก่อนดังลอยออกมาเหมือนเสียงนกกระจอก สำหรับเยว่ซานซีแล้วเบื่อหน่ายความจอมปลอมแบบนี้เป็นที่สุด นางทบทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าจะผ่านเหตุการณ์นี้ไปอย่างไรให้ราบรื่นและไม่สร้างศัตรูเพิ่ม เรื่องที่คิดไว้ไม่เกิดขึ้นคือเรื่องดี แต่ถ้าหากรั้งอย่างไรก็จะเกิดแน่ๆ ต้องรีบหาทางรับมือ“นั่นใช่ธิดาเจ้าเมืองหรือไม่”“น่าจะใช่นะ ได้ข่าวว่านางไม่ค่อยลงรอยกับคุณหนูสวี คุณหนูสวีกับคุณหนูหงเป็นสหายสนิทกันทำไมนางถึงกล้ามาอีก”“นั่นนะสิ เป็นเพราะคุณหนูสวีสนิทสนมกับคุณชายจ้าว ธิดาเจ้าเมืองแอบรักคุณชายจ้าวมานาน นางคงมาเพราะมั่นใจว่าคุณชายจ้าวต้องมาด้วยแน่ๆ”“แต่เท่าที่ข้าได้ยินมานางปฏิเสธการหมั้นหมายนะ”“จริงหรือ! ต๊ายตาย คงเป็นแผนปล่อยเพื่อจับละสิ”ไม่ว่างานเลี้ยงสังสรรจะเล็กหรือใหญ่ บทบาทตัวประ

26ของพระราชทาน“ข้าเพียงแค่สงสารจูเจียว ถึงสลักจะถูกตะไบออกก็ไม่ได้หมายความว่าจะโยนความผิดมาที่นางได้ จูเจียวนิสัยใจคออ่อนโยนไม่มีทางทำเรื่องอย่างนั้นแน่”ซานซีเอ่ยขัด “ปิ่นทองเล่มนี้ข้าจะไม่มีวันถอดให้ใคร ใครที่กล้าแตะต้องปิ่นก็เท่ากับท้าทายอำนาจฮองเฮา”สวีจูเจียวรู้ซึ้งแล้วว่าวันนี้แผนการของตนพังยับเยิน นอกจากจะเจ็บตัวเสียหน้าแล้วยังทำให้จ้าวฟู่เฉิงเกือบซวยไปด้วย นางจึงแสร้งทำเป็นลมพับไปในอ้อมแขนของจ้าวฟู่เฉิงเพื่อตัดบท“จูเจียว! จูเจียว!”จ้าวฟู่เฉิงรีบอุ้มนางขึ้นมา เขาพานางออกไปพร้อมกับหงเป่าเป้ยที่วิ่งตามไปติดๆ ความเงียบจากเสียงซุบซุบนินทาก็กลับคืนสู่สวนบุปผา เยว่ซานซีถอนหายใจยาว มือเรียวขยับปิ่นทองบนศีรษะให้เข้าที่“ขอบคุณพี่เสิ่นที่ช่วยพูดเมื่อครู่”นางหันไปหาชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกาย เสิ่นเวยหลงมองหญิงสาวที่ดูบอบบางแต่กลับเข้มแข็งและทันคน ปกตินางไม่เคยแสดงให้เขาเห็นนิสัยด้านนี้มาก่อน“ปิ่นทองนั่นเป็นของพระราชทานจริงหรือ”“เป็นของพระราชทานจริงเจ้าค่ะ เพียงแต่ตราประทับน่ะอยู่ด้านใน คนนอกมองไม่เห็นหรอก ข้าแค่ขู่ให้คนโง่อย่างจ้าวฟู่เฉิงกลัวจนหัวหดเท่านั้นเอง”เสิ่นเวยหลงหลุดหัวเร

28ไม่อยากเถียงเรื่องที่ผ่านไปแล้วเสิ่นเวยหลงที่ได้ยินเสียงดังไปไกลถึงเรือนท้ายจวนก็เดินออกมาดูเช่นกัน เห็นจ้าวฟู่เฉิงยืนอยู่หน้าเรือนหลัก ท่าทางหยิงยโสนั้นยิ่งทำให้เสิ่นเวยหลงขัดเคืองใจจนแทบคุมอารมณ์ไว้ไม่อยู่ หากว่าด้วยเรื่องพละกำลัง แน่นอนว่าจ้าวฟู่เฉิงสู้เสิ่นเวยหลงไม่ได้แน่ แต่กลับทำอวดเบ่งบุกรุกเข้ามา แถมยังตะโกนโหวกเหวกโวยวายเหมือนคนเมา ราวกับว่าจวนเจ้าเมืองเป็นสถานที่ที่อยากเข้ามาเมื่อไรก็ได้“คุณชายจ้าว จวนเจ้าเมืองไม่ใช่ลานฝึกท่องบทกวีของตระกูลท่าน ที่ใครจะนึกอยากบุกเข้ามายามวิกาลก็ทำได้” เสิ่นเวยหลงถาม พยายามสะกดกลั้นน้ำเสียงให้เย็นถึงที่สุด“ข้ามาหาซานซานธิดาเจ้าเมือง ได้มาหาหัวหน้ามือปราบตำแหน่งเล็กๆ”จ้าวฟูเฉิงตอบอย่างท้าทาย เสิ่นเวยหลงกัดฟันกรอด นับหนึ่งถึงสิบในใจนับแล้วนับอีก“ซานซานข้าเพียงจะมาบอกเจ้าว่าเรื่องปิ่นข้าขอโทษ แต่ที่ข้าทำไปก็เพราะเห็นว่าจูเจียวเจ็บหนัก เจ้าเองก็ไม่ได้เป็นอะไรนี่นา เหตุใดต้องทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่”หึ…ที่แท้ก็กลัวว่าข้าจะเอาผิดสวีจูเจียวสินะ เยว่ซานซีที่ยืนอยู่ระเบียงคิดในใจ นางว่าจะไม่ต่อความยาวสาวความยืดแล้วแท้ๆ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะ

30ข้าต้องช่วยท่านพ่อหัวใจของนางกระตุกวูบ มือสั่นเทา ต่อมานางค้นพบห่อกระดาษสีน้ำตาลซ่อนอยู่หลังตำราเล่มหนา เมื่อเปิดออกดูก็พบว่าเป็นกากยาที่มีกลิ่นฉุนรุนแรงกว่ายาบำรุงทั่วไป และที่สำคัญมีเทียบยาฉบับหนึ่งแนบอยู่ ในนั้นระบุชื่อสมุนไพรประหลาดอย่างหญ้าดับวิญญาณ ซึ่งเป็นสมุนไพรที่มีฤทธิ์กดอาการเจ็บปวดแต่มีพิษสะสม“แค่ชื่อก็น่ากลัวขนาดนี้ มันต้องไม่ใช่ของดีแน่ๆ นี่อาจไม่ใช่การเจ็บป่วยธรรมดา”คิดไปพลางน้ำตาเอ่อล้นขอบตา นางไม่เคยรู้เลยว่าภายใต้รอยยิ้มที่ดูเข้มแข็ง บิดากำลังเผชิญกับความเจ็บปวดเพียงลำพัง และที่ร้ายไปกว่านั้นคือ หากเยว่เยี่ยนซีเป็นอะไรไป ตำแหน่งเจ้าเมืองและอำนาจการคุ้มครองนางก็จะหลุดลอยไปทันที ด้วยเหตุนี้บิดาคงจะต้องสละตำแหน่งในไม่ช้า อีกทั้งแผนที่นางคิดไว้ว่าจะหาแม่เลี้ยงเพื่อให้บิดามีบุตรชายสืบทอดคงดำเนินต่อไปตามนั้นไม่ได้อีกแล้ว ขณะที่นางกำลังจะเก็บทุกอย่างเข้าที่เดิม เสียงของสาวใช้ก็ดังขึ้นจากด้านนอก“ท่านเจ้าเมืองรับชาหรือไม่เจ้าคะ”เยว่ซานซีสะดุ้งสุดตัว นางรีบยัดห่อยาเข้าที่เดิมและกระโดดออกทางหน้าต่างด้านหลังเรือนไปอย่างหวุดหวิด ทิ้งให้ห้องทำงานอยู่ในความเงียบงันดังเดิม