All Chapters of ชีวิตที่สองของปลาเค็ม: Chapter 1 - Chapter 10

2จดหมายนั่นมีอะไรหรือ“ถ้าหมายถึงจดหมายที่เจ้าให้เอาไปส่งจ้าวฟู่เฉิง ข้าส่งไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะ เป็นเจ้าเองมิใช่หรือที่บอกให้ข้าส่งด่วนที่สุด”บรรลัย! โม่สือปาเอ็กเพรส ส่งด่วนส่งไวเสียยิ่งกว่าบริษัทเอกชนอันดับหนึ่ง แต่ว่าไปนางเอกนี่ก็ไวไฟไม่เบา ส่งจดหมายรักให้ผู้ชายนี่มันมุกจีบหนุ่มสุดดึกดำบรรพ์เนื้อความจดหมายที่นางเอกเขียนไปคือจดหมายรัก นี่จึงเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราววุ่นวายทั้งหมด เพราะจดหมายดังกล่าวไม่ได้ถึงมือจ้างฟู่เฉิงโดยตรง แต่คนที่รับจดหมายไว้คือประมุขผู้นำตระกูลจ้าว จ้าวเฟยเทียนด้วยความที่ประมุขจ้าวเป็นคนละโมบหวังเกี่ยวดองกับตระกูลเยว่เพื่อแสวงหาอำนาจ จึงเอาเรื่องที่นางเอกส่งจดหมายรักไปปล่อยข่าวให้คนทั้งเมืองรู้จนทั่ว ซึ่งแน่นอนว่าฝ่ายหญิงต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงอย่างแน่นอนต่อมาประมุขจ้าวเดินหมากต่อด้วยการพาแม่สื่อมาทาบทาม เยว่เยี่ยนซีในฐานะบิดาของเยว่ซานซีถูกมัดมือชก จึงจำเป็นต้องรักษาชื่อเสียงบุตรสาวด้วยการปล่อยเลยตามเลย ยอมให้เยว่ซานซีหมั้นหมายทั้งที่ไม่เห็นดีด้วยเลยสักนิด ส่วนหนึ่งเป็นเพราะในบทเยว่เยี่ยนซีรักบุตรสาวมาก จึงไม่อยากหักหาญน้ำใจนางด้วยการปฏิเสธการหมั้น

4ลูกไม่ชอบ“หากเป็นแค่เรื่องล้อเล่นกันเจ้าก็ควรไปขอโทษคุณชายจ้าวเถิด พูดให้ทางนั้นเข้าใจจะได้ไม่เกิดปัญหาภายหลัง จะว่าไปคุณชายจ้าวผู้นั้นก็ดูอนาคตไกลเจ้าไม่ชอบจริงๆ นะหรือ” เยว่เยี่ยนซีถามหยั่งเชิงอีกครั้งหนึ่ง“ลูกไม่ชอบเจ้าค่ะ พรุ่งนี้เช้าลูกจะไปขอโทษคุณชายจ้าวตามที่ท่านพ่อชี้แนะ ขอบคุณท่านพ่อที่ไม่ตำหนิ”หากบิดาไม่เข้าใจ ในวันที่จ้าวเฟยเทียนพาแม่สือมาทาบทามจะต้องยกนางให้เป็นภรรยาของจ้าวฟู่เฉิงแน่ๆ เพราะบิดาคิดว่าบุตรสาวชื่นชอบคนผู้นั้น อะไรที่เป็นความสุขของลูกเยว่เยี่ยนซีไม่เคยขัด ตามเนื้อเรื่องที่ดูมาเป็นประมาณนี้จริงๆเยว่ซานซีกลับมาที่ห้องของตนเอง นั่นคิดไตร่ตรองเรื่องจ้าวฟู่เฉิง พรุ่งนี้นางจะชวนโม่สือปาไปเป็นเพื่อนด้วย จะไม่ก้าวเข้าไปจวนตระกูลจ้าวเพียงผู้เดียวเด็ดขาด เพราะถึงอย่างไรนางก็เป็นตัวละครหลัก ขยับเพียงก้าวเดียวชื่อเสียงระบือไปไกลทั่วเมืองเฮ้อ…เยว่ซานซีถอนใจพลางเดินมาหยุดชิดขอบหน้าต่าง ทอดมองออกไปบนฟ้ากว้าง คิดถึงความสะดวกสบายของเมืองที่จากมา ในตอนนี้หากไม่ใช่กำลังดูซี่รี่ย์อยู่ก็คงอ่านหนังสือเล่มโปรดสักเล่ม พอรุ่งเช้าก็ตื่นแต่งตัวไปทำงาน ในอีกมิติเยว่ซานซีคือพนักงา

6วอแวจ้าวฟู่เฉิง“วอแวจ้าวฟู่เฉิงอะไรกันเล่า ข้าก็มีเกียรติมีศักดิ์ศรี”ภารกิจของวันนี้คือไปหยุดยั้งจ้าวเฟยเทียนไม่ให้เอาจดหมายรักไปต่อยอดเกี่ยวดอง ป่านนี้จดหมายคงถึงมือตาเฒ่าเจ้าเล่ห์นั่นแล้ว อีกหน่อยก็คงไปวางแผนกับลูกชายเรื่องปล่อยข่าวลือให้นางเสื่อมเสีย เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงชื่อเสียงเจ้าเมืองด้วยเช่นกัน เยว่ซานซีจะไม่ยอมให้บิดาตกที่นั่งลำบากเพราะมีบุตรสาวอกตัญญูเป็นต้นเหตุ“ลุกเร็วเข้าเจ้าอ้วน”ยังไม่ทันที่โม่สือปาจะทันได้ตั้งตัวก็ถูกเยว่ซานซีดึงออกไป ทั้งสองได้มาหยุดอยู่หน้าจวนตระกูลจ้าว เรือนสี่ประสานหลังนี้ดูภูมิฐานสมคำร่ำลือ นางแหงนหน้ามองตัวอักษรเต๋อซึ่งแปลว่าคุณธรรม อักษรนั้นถูกเขียนด้วยเส้นที่ทั้งคมและเด่นชัด เยว่ซานซีมองแล้วก็แค่นหัวเราะ“คุณธรรมอะไรกัน คนตระกูลนี้มีคุณธรรมเสียที่ไหน”“เหตุใดกล่าววาจาเช่นนั้น เมื่อก่อนข้าตำหนิตระกูลจ้าวนิดหน่อยเจ้าก็ด่าทอข้าเป็นวันๆ รู้ไหมว่าเจ้าน่ะยกยอปอปั้นจ้าวฟู่เฉิงสุดๆ”“อ๊า! นางเอกลุ่มหลงบุรุษขนาดนั้นเชียว แต่นั่นมันเมื่อก่อนตอนนี้ถึงคราวที่ดาราสาวเช่นข้าต้องปฏิวัติ”ตอนนี้เยว่ซานซีไม่ใช่นางเอกผู้แสนอ่อนแอและมองความรักเสมือนว่าเป็นสิ

8สายลมตะวันตกแห่งซานซี“เราไปกันเถอะสือปา”เยว่ซานซีเลิกสนใจพวกนางแล้วลากแขนโม่สือปาออกมาอีกรอบ ทว่าสวีจูเจียววิ่งมาขวางไว้“ธิดาเจ้าเมืองช้าก่อน วันนี้พวกเราตั้งใจมาให้คุณชายจ้าวสอนดีดพิณ ข้าได้ยินมาว่าตระกูลเยว่มีเพลงพิณที่เยว่ฮูหยินเป็นผู้ประพันธ์ ผู้คนเล่ากันว่าเพลงพิณสายลมตะวันตกแห่งซานซีไพเราะยิ่งนัก หากไม่รังเกียจข้าอยากฟังเป็นบุญหูสักครั้ง”“สายลมตะวันตกแห่งซานซี?”เพลงพิณที่ว่านี้ไม่เคยเห็นมีในบท เยว่ซานซีหันขวับไปทางสือปา อยากถามว่ารู้จักเพลงพิณสายลมตะวันตกแห่งซานซีหรือไม่ บนใบหน้าของนางเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม กลิ่นมันชักจะทะแม่งๆ อย่างไรอยู่ ไม่ใช่ว่าคนพวกนี้กำลังสร้างสถานการณ์ต้อนหมูเข้าอวยกระมัง“ก็เพลงพิณที่มารดาของเจ้าแต่งขึ้นมาเพื่อเจ้าโดยเฉพาะอย่างไรเล่า” โม่สือปาเชิดหน้าอย่างภาคภูมิ ในแววตามีประกายระยิบระยับ“ถูกต้องแล้ว เพลงพิณสายลมตะวันตกแห่งซานซีข้าได้ฟังครั้งล่าสุดในงานฉลองวันคล้ายวันเกิดท่านเจ้าเมืองเมื่อปีที่แล้ว แม้แต่ตัวข้าเองก็ไม่สามารถบรรเลงเพลงพิณนั้นได้ ทั่วทั้งเมืองจี้ฉู่คนที่บรรเลงได้ไพเราะที่สุดมีเพียงเจ้ากับเยว่ฮูหยิน” จ้าวฟู่เฉิงพูดเสริมพลางเดินอ

10จะใช้เล่ห์กลใดอีก“แบบนี้เรียกหน้าผ่อง”หลังจากที่ชะโงดดูเงาตัวเองในถ้วยชา หงเป่าเป้ยยังหาเหตุผลมายกยอตัวเองได้อีก การมีผิวขาวดั่งไข่มุกคือความนิยมสูงสุดของสตรียุคนี้ แต่สีผิวนั้นต้องขาวอย่างเป็นธรรมชาติไม่ใช่การโบกแป้งหนาๆ“วันนี้เยว่ซานซีมาแปลก เมื่อก่อนเราพูดข่มนิดเดียวก็น้ำตาคลอเบ้า พอถูกทับถมก็ไม่เห็นว่านางจะรู้สึกอับอาย หรือว่านางกลายเป็นคนโง่ไปแล้วจริงๆ ถ้าอย่างนั้นก็คงไม่อยู่ในสายตาคุณชายจ้าวแล้วสิ”“ดูไปก่อนเป่าเป้ย คอยดูว่านางจะใช้เล่ห์กลใดอีก”“เจ้ากับคุณชายจ้าวเป็นเหมยเขียวม้าไม้ไผ่ [1] จู่ๆ คนโง่อย่างเยว่ซานซีก็มาแทรกกลาง จูเจียวเจ้ายอมได้จริงๆ น่ะหรือ”“ข้ายอมถูกเยว่ซานซีหยามเกียรติก็เพื่อให้จ้าวฟู่เฉิงขึ้นเป็นใหญ่ เมื่อวันนั้นมาถึงความอดทนของข้าจึงจะสัมฤทธิ์ผล”สวีจูเจียวคิดดีแล้ว แต่หงเป่าเป้ยไม่เคยมีความรักเลยสักครั้งกลับคิดต่างออกไป ถ้าหากวันใดได้รักใครสักคนจะไม่ยอมให้คนรักของตนแสดงความรักใคร่ต่อสตรีอื่นแน่นอน ต่อให้สตรีนางนั้นจะเป็นบันไดให้เขาก้าวไปสู่ความสำเร็จ หงเป่าเป้ยไม่ยอมถอยหนึ่งก้าวเพื่อที่จะได้เดินต่ออีกสองก้าว คนรักกันจะต้องเดินไปพร้อมๆ กัน สำหรับนางต้อ