Alle Kapitel von ชีวิตที่สองของปลาเค็ม: Kapitel 41 – Kapitel 50

41ข้าเพียงขอเวลาหงเป่าเป้ยพึมพำกับตัวเองด้วยความสมเพช ตระหนักได้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมามองโลกตื้นเขินเกินไป คิดว่าความรักคือการแย่งชิงและครอบครอง แต่สวีจูเจียวสอนให้นางรู้ว่าสำหรับบางคน ความรักคือการค้าขายที่เมื่อขาดทุนก็พร้อมจะโละทิ้งอย่างไร้เยื่อใยหงเป่าเป้ยมองกลับไปที่เรือนตระกูลสวีเป็นครั้งสุดท้าย แววตาที่เคยชื่นชมเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่า นางรู้ดีว่าสตรีอย่างสวีจูเจียวไม่มีวันหยุดเพียงเท่านี้ หากจ้าวฟู่เฉิงหมดประโยชน์ นางก็คงกำลังมองหาเหยื่อรายใหม่ที่มีอำนาจมากกว่าเดิม“เจ้าบอกว่าคนอย่างข้ามันสมองหมูงั้นหรือจูเจียว อย่างน้อยสมองหมูอย่างข้าก็ยังรู้จักคำว่ารักมากกว่าคนอย่างเจ้า”นางพึมพำก่อนตัดสินใจหันหลังเดินจากไป ใจหนึ่งนางอยากจะไปเตือนเยว่ซานซีถึงความร้ายกาจที่แท้จริงของงูพิษตัวนี้ แต่อีกใจหนึ่งก็ละอายเกินกว่าจะสู้หน้าคนที่เคยตราหน้าไว้สารพัดบรรยากาศบนโต๊ะอาหารค่ำที่จวนเจ้าเมืองอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของอาหารเลิศรสและแสงตะเกียงที่วูบไหว เยว่เยี่ยนซีนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ มองดูบุตรสาวและหัวหน้ามือปราบหนุ่มที่เปรียบเสมือนแขนซ้ายแขนขวาของเขาด้วยแววตาเอ็นดู ทว่าจู่ ๆ ท่านเจ้าเมืองก็วางตะเกี

43ข้าช่างโง่เขลานักนางเคยปรามาสเขาด้วยซ้ำว่าสตรีที่ได้เขาเป็นสามี คงต้องใช้ชีวิตอยู่กับการซักชุดเกราะและรอคอยเขากลับจากภารกิจเสี่ยงตายไปวันๆ ในบ้านหลังเล็กที่ไร้ข้าทาสบริวารทว่าวันนี้ เมื่อหมากกระดานเดิมถูกกวาดทิ้งจนหมดสิ้น ความจริงเรื่องราชโองการทำให้มุมมองที่นางมีต่อเขาเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือขุนนางขั้นห้าไม่ใช่ตำแหน่งที่ใครจะได้มาง่ายๆ แม้แต่คหบดีผู้มั่งคั่งยังต้องก้มหัวให้ เมืองหลวงสถานที่ที่นางถวิลหา ที่นั่นมีงานเลี้ยงน้ำชา มีการประชันเครื่องประดับของเหล่าสตรีผู้ดี และมีอำนาจที่แท้จริง หากเสิ่นเวยหลงสวมชุดขุนนางเต็มยศเดินเคียงข้างนางในเมืองหลวง ใครยังจะกล้าเรียกนางว่าลูกสาวพ่อค้าได้อีก“ข้าช่างโง่เขลานัก หลงระเริงไปกับคำลวงของจ้าวฟู่เฉิงตั้งนานกลับคว้ามาได้แค่ลม เสิ่นเวยหลงสิของจริง”สวีจูเจียวพึมพำ แววตาที่เคยดูแคลนเสิ่นเวยหลงเปลี่ยนเป็นความกระหายที่จะครอบครอง“อาหลัน ไปนำชุดที่ตัดด้วยผ้าไหมสีนวลที่ดูเรียบง่ายที่สุดมาให้ข้า ข้าไม่อยากดูเป็นคุณหนูผู้ร่ำรวย แต่ข้าอยากดูเป็นสตรีผู้มีความคิดอ่านกว้างไกล”“เจ้าค่ะ”เยว่ซานซีสลัดความกังวลทิ้งไปชั่วครู่ นางอุ้มพิณโบราณล้ำค่าของ

45เจ้ายังรักข้าอยู่“จูเจียว ในที่สุดเจ้าก็ออกมาหาข้า” จ้าวฟู่เฉิงโผเข้าหาหมายจะจับมือของนาง “ข้ารู้ว่าบ่าวพวกนี้มันโกหกว่าเจ้าไม่อยู่ เจ้าไม่มีวันทิ้งข้า เจ้ายังรักข้าอยู่ ตอนนี้ท่านพ่อเลิกคาดหวังในตัวข้าแล้วเราไปจากเมืองนี้ด้วยกันเถอะ ข้าจะหาทาง”“หยุดพล่ามเพ้อเจ้อเสียทีคุณชายจ้าว!”เสียงตวาดแหลมเล็กทำให้จ้าวฟู่เฉิงหยุดชะงัก แววตาของสวีจูเจียวที่มองเขานั้นไม่มีความอาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย มีเพียงความรังเกียจเดียดฉันท์ราวกับมองกองขยะที่ส่งกลิ่นเหม็นรบกวนจวนของนาง“ท่านดูสภาพตัวเองตอนนี้สิ มีตรงไหนที่คู่ควรกับข้าบ้าง ที่ผ่านมาข้ายอมลดตัวก็เพราะท่านคือว่าที่ผู้นำตระกูลจ้าว แต่ตอนนี้ท่านมันก็แค่คนขี้แพ้ที่ถูกบิดาตัวเองเขี่ยทิ้ง ไม่ต่างอะไรกับสุนัขข้างถนน”สวีจูเจียวกอดอกพลางปรายตามองอย่างหยามเหยียด จ้าวฟู่เฉิงเบิกตากว้าง หัวใจของเขาเหมือนถูกบีบจนแตกสลาย“จูเจียว...นี่เจ้าพูดอะไรออกมา เจ้าเคยบอกว่าเราจะสร้างครอบครัวด้วยกัน เจ้าบอกว่ารักข้าที่ตัวข้า ไม่ใช่อำนาจวาสนา”“หึ ท่านโง่จนเชื่อจริงๆ ด้วย สตรีเช่นข้าต้องการชีวิตที่สูงศักดิ์ ไม่อยากไปนั่งกินลมกินแล้งอยู่ในกระท่อมท้ายจวนกับคนไม่มีหัวนอ

47 ให้ข้าพูดเอง"ตัดขาดงั้นหรือ เจ้าคิดว่าถ้าไม่มีตระกูลจ้าวค้ำคอ ไม่มีเงินทองที่ข้าหามาให้ คนอย่างเจ้าที่วันๆ เอาแต่ดีดฉินบรรเลงพิณ ถ้าก้าวเท้าออกจากประตูจวนนี้ไปไม่เกินสามวัน เจ้าต้องซมซานกลับมาคุกเข่าอ้อนวอนขอเศษข้าวที่หน้าประตู!""ข้าอาจจะอดตาย หรืออาจจะกลายเป็นยาจก แต่มันก็ยังดีกว่าอยู่ที่นี่ ไม่มีสักวันที่ข้าไม่อึดอัด ไม่มีสักคืนที่ข้าจะหลับสนิท ในทุกคืนก่อนที่ข้าจะหลับตา ข้าหวาดระแวงและคิดอยู่เสมอว่าพรุ่งนี้จะต้องเจออะไร ท่านพ่อจะบังคับข้าทำในสิ่งที่ไม่อยากทำหรือไม่ หรือถ้าหากเมื่อไรที่ข้าทำเรื่องผิดใจท่านพ่อ ท่านพ่อจะโมโหร้ายแล้วมาลงที่ข้าอีกหรือไม่ ภายใต้ชายคาตระกูลจ้าวนี้ข้าไม่เคยมีความสุขอย่างแท้จริง”เขาลุกขึ้นยืนช้า ๆ แล้วถอดพู่หยกประดับเอวอันเป็นสัญลักษณ์ของตระกูลวางลงบนโต๊ะ ท่ามกลางสายตาอึ้งตะลึงของบิดา“บุญคุณชาตินี้ลูกคงไม่มีโอกาสได้ทดแทนแล้ว จากนี้ไปท่านพ่อรักษาสุขภาพด้วย ลูกขอลา”"ไปซะ! ไปให้พ้นหน้าข้า! แล้วจำไว้ว่าถ้าเจ้าก้าวออกไปแล้วอย่ามาเรียกข้าว่าพ่ออีก อย่าหวังว่าข้าจะเหลือสมบัติให้เจ้าแม้แต่อีแปะเดียว"จ้าวเฟยเทียนคำราม ก่อนจะหันไปสั่งจ้าวหมิงเซ

49ซึ่งไม่ใช่เขา"หัวหน้ามือปราบเสิ่น ข้า...ข้ากลัวเหลือเกินเจ้าค่ะ ข้าไม่กล้าบอกใครแม้แต่บิดาของตัวเอง กลัวว่าพวกเขาจะถูกกำจัดไปพร้อมกับข้า"เสียงของนางสั่นเครือแผ่วเบาเหมือนคนไร้เรี่ยวแรง นางทรุดกายลงนั่งบนพื้นศาลา พลางยกมือขึ้นปิดหน้าสะอื้นไห้เสิ่นเวยหลงยืนนิ่งมองภาพนั้นด้วยแววตาเรียบเฉย ความเห็นใจเพียงเล็กน้อยที่มีต่อสตรีถูกความสงสัยเข้าครอบงำจนมิด เขาไม่ได้เดินเข้าไปประคองนาง แต่กลับรักษาระยะห่างไว้อย่างระวังตัว"แม่นางสวี หากเจ้าเรียกข้ามาเพียงเพื่อจะดูน้ำตาของเจ้าข้าคงต้องขอตัว”“อะ...อะไนนะเจ้าคะ”สวีจูเจียวชะงักกับการปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมา นางกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาที่อ้อนวอน"ข้าไม่ได้กำลังแสดงละครนะเจ้าคะ ข้าหวาดกลัวมากจริงๆ หัวหน้ามือปราบเสิ่นมองข้าเป็นคนเช่นนั้นหรือ”“ในจดหมายเขียนบอกว่าเจ้าทราบข้อมูลเกี่ยวกับการค้าแร่โลหะ ในเมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะบอกข้อมูลกับข้าไฉนยังประวิงเวลาอยู่ จุดประสงค์ที่แท้จริงที่เรียกข้าออกมาคืออะไร ข้าหวังว่าเจ้าจะให้คำตอบที่ดีพอ ไม่เช่นนั้นข้าจะไม่ไว้หน้าเจ้าแล้ว”“ข้าไม่ได้ประวิงเวลา ข้ารู้ว่าหัวหน้าเสิ่นมาเพรา