ชีวิตที่สองของปลาเค็ม

1

ทะลุมิติไปทำไม

“พระเอกเฮงซวยขนาดนี้ตอนจบนางเอกยังให้อภัยได้อีก บทละครไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด”

เยว่ซานซีคว่ำหน้าจอมือถือลงบนเตียง อยากรู้เหลือเกินว่ามินิซีรี่ส์เรื่องที่เพิ่งดูจบไปใครเป็นคนเขียนบทให้นางเอกอ่อนแอ นางร้ายสารเลว

ที่หนักไปกว่านั้นพระเอกยังเชื่อคำยุยงของนางร้าย ทำให้ลูกในท้องของนางเอกต้องตายไม่มีแม้แต่โอกาสลืมตาขึ้นมาดูโลก ส่วนนางเอกปากบอกว่าจะหย่าแต่ดันอยู่ต่อทำให้ถูกทำร้ายพร่ำเพรื่อ มิหนำซ้ำนางร้ายยังโกหกว่าป่วย ไอ้พระเอกเฮงซวยนั่นก็สั่งให้คนมาเอาเลือดหัวใจของนางเอกไปปรุงเป็นยารักษา

ยังไม่พอ เพราะความอืดอาดยืดยาดตัดใจไม่ขาด จึงเป็นสาเหตุให้ครอบครัวถูกฆ่าล้างตระกูล สรุปคนที่โง่เขลามาทั้งเรื่องคือนางเอกนี่แหละ อ่อนแอจนน่ารำคาญ นางเอกแบบนี้เยว่ซานซีสงสารไม่ลงจริงๆ

แต่ถึงจะถูกทรมานเจียนตาย ในตอนจบยิ่งเหลือเชื่อ บทละครพลิก! พระเอกเอ่ยขอโทษไม่กี่คำนางเอกดันใจอ่อนเสียอย่างนั้น ทั้งคู่หวนกลับมาคืนดีกันจบแบบโลกสวย ขอถามผู้กำกับสักคำแบบนี้ก็ได้หรือ

เป็นคนดูนี่มันช่างหงุดหงิดจริงๆ เยว่ซานซีก็นึกสงสัยเหตุใดถึงนอนดูจนตาแฉะ เสพติดมินิซีรีส์แนวนี้อย่างหนักจนขอบตาดำคล้ำ ดูไปก็ขัดแย้งไปแต่ทำไมถึงหยุดดูไม่ได้ไม่เข้าใจ

“ความสัมพันธ์นี้มัน Toxic เกินไปแล้ว”

หญิงสาวพึมพำพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง มวลเมฆก้อนใหญ่เคลื่อนตัวเร็วกว่าปกติ จู่ๆ ฟ้าก็พิโรธเหมือนเทพหยูซื่อ ^[1] กำลังขุ่นเคือง ท้องฟ้าจากที่เคยสว่างเปลี่ยนเป็นมืดครึ้ม วิปริตแปรปรวนแปลกประหลาด ลมแรงพัดเข้ามาจนข้าวของที่มีน้ำหนักเบาปลิวว่อน

เมื่อเห็นอย่างนั้นเยว่ซานซีลุกจากเตียงไปปิดหน้าต่าง กว่าจะดึงหน้าต่างเข้ามาได้เล่นเอาเหนื่อยหอบ ลมข้างนอกยังคงพัดแรงถึงขั้นที่ว่าทำให้กระจกหน้าต่างเป็นรอยร้าว

เยว่ซานซีร่นถอยมาตั้งหลัก ยืนมองกระจกที่รอยร้าวค่อยๆ กระจายออกเป็นวงกว้างคล้ายใยแมงมุม ขณะที่กำลังทำอะไรไม่ถูกอยู่นั้นเสียงจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้น มันสั่นรุนแรงเหมือนมีคนโทรเข้า

ทว่าเมื่อยื่นมือออกไปคว้ามา ทันทีที่หงายหน้าจอขึ้นไม่ปรากฏสายเรียกเข้าแต่หน้าจอเป็นสีขาวโพลน แสงจากจอสว่างจ้าจนแสบตา จึงใช้หลังมือบังตาเอาไว้เพื่อหลีกเลี่ยงแสงโดยสัญชาตญาณ ฉับพลันร่างกายกลับเหมือนถูกดึงด้วยแรงมหาศาล

กรี้ดดดดดด

ตุ๊บ!

“อู้ยยย เจ็บ เจ็บ เจ็บ”

ร่างบอบบางตกลงจากที่สูง เยว่ซานซีไม่ได้นอนอยู่ในห้องพักของอพาร์ทเม้นท์แต่กำลังนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นแข็งๆ ในปากอมบางอย่างซึ่งมีกลิ่นหอม จึงพ่นทิ้งก่อนจะพลิกตัวนอนหงาย มองขึ้นไปด้านบนเห็นกิ่งก้านสาขาของต้นผิงกวา ^[2] กำลังออกผลสีแดงสด

“ผิงกวางั้นหรือ แล้วมานอนอยู่ใต้ต้นผิงกวาได้ยังไงเนี่ย”

ข้างๆ มีผิงกวาผลใหญ่ถูกกัดแหว่ง เยว่ซานซีมองสิ่งของที่เพิ่งคายทิ้งถึงรู้ว่ามันคือส่วนหนึ่งของผิงกวาผลนั้น จำได้ว่าตนไม่ได้กินผิงกวาเลยสักคำ ความทรงจำล่าสุดคือกำลังดูมินิซีรี่ส์น้ำเน่าอยู่ในอพาร์ทเม้นท์ จู่ๆ นอกหน้าต่างก็เกิดลมพายุรุนแรง จากนั้นร่างกายก็หมุนเคว้ง ในสมองขาวโพลนไปหมด ลืมตาขึ้นมาอีกทีก็อยู่ตรงนี้แล้ว

“น้ำ! น้ำมาแล้ว!”

ยังไม่ทันหายงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น ชายหนุ่มรูปร่างอ้วนกลมหิ้วกาน้ำชาวิ่งแหกปากตะโกนมาทางนี้ เยว่ซานซีลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ชายคนนั้นเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าหายใจเหนื่อยหอบ

“ซานซานน้ำมาแล้ว”

“ซานซาน?”

“รับไป รู้ไหมกว่าข้าจะวิ่งไปถึงจวนเจ้าเมืองแล้วหาน้ำมาให้เจ้ามันลำบากแค่ไหน”

“จวนเจ้าเมืองอะไรกัน นายเป็นใครมิทราบ”

เขาสวมใส่ชุดโบราณ ทรงผมเกล้าสูง เครื่องประดับบนศีรษะเป็นเครื่องเงิน จะว่าไปหน้าตาของเจ้าแป้งก้อนใหญ่นี่ก็คุ้นๆ อยู่

“ซานซานอย่าเล่นตุกติก สัญญาต้องเป็นสัญญา”

“สัญญาอะไร”

“เจ้าเคยสัญญาว่าหากข้ายอมเป็นบ่าวรับใช้ของเจ้าเจ็ดวันจะยอมปล่อยข้าให้เป็นอิสระ”

เยว่ซานซีไม่เคยให้สัญญาบ้าบอแบบนั้นกับใครที่ไหน ยิ่งไม่ใช่คนเกกมะเหรกเกเรเอาแต่ใจ เรื่องบังคับใครให้มาเป็นทาสไม่เคยเกิดขึ้น

“ใครเคยทำแบบนั้นกันเล่า แล้วนายเป็นใคร”

“ถามแปลกๆ ข้าก็โม่สือปาอย่างไรล่ะ ไม่ใช่ว่าเจ้าตกต้นไม้จนสมองเลอะเลือนแล้วกระมัง”

เหตุใดชื่อของเขาถึงได้เหมือนในมินิซีรี่ส์ที่เพิ่งดูจบไปเมื่อครู่ ในบทโม่สือปาคือสหายของเยว่ซานซี ซึ่งตัวนางเอกของเรื่องมีชื่อแซ่เดียวกับกันเป๊ะๆ แถมโม่สือปาผู้นี้ยังเรียกชื่อเล่นของนางเอกว่าซานซาน มิหนำซ้ำเรื่องที่เขาแพ้พนันแล้วต้องยอมตกเป็นคนรับใช้ยังมีอยู่ในบทอีกด้วย

หญิงสาวเบิกตาโต ก้มลงมองเนื้อตัวตนเองบ้าง ไม่ใช้แค่เจ้าอ้วนที่สวมใส่ชุดโบราณ แต่ตนเองก็ใส่ชุดฮั่นฟูสีชมพูลายโบตั๋นที่ตัดเย็บอย่างประณีต โอ้สวรรค์! หรือว่าเมื่อครู่ถูกดูดเข้าไปในสมาร์ทโฟนแล้วมาโผล่ในมินิซีรี่ส์เรื่องแสงจันทร์สีขาวกับเหมยกุ้ยแดง

ส่วนสาเหตุที่ทะลุมิมา คาดว่านางเอกของเรื่องนี้ดันสำลักในฉากที่กำลังปีนไปเก็บกินผิงกวา เยว่ซานซีจากอีกมิติก็เลยต้องมารับบทแทนอย่างงงๆ

แต่จะอะไรก็ช่างเถอะ ทีมงานอยู่ไหน! ช่างกล้องอยู่ไหน! ผู้กำกับไปมุดหัวอยู่ที่ไหนฟะ! ทำไมไม่โผล่หัวมาสักคน ตกลงราคาค่าตัวกันก่อนสิ จะมายัดเยียดบทนางเอกซื่อบื้อให้คนตามอำเภอใจได้อย่างไร แบบนี้มันต้องมีวางมวยกันบ้างแล้ว

“ไปเรียกผู้กำกับมา”

“หา! อะไรของเจ้า ผู้กำกับคือใครเมืองนี้บิดาของเจ้าใหญ่สุด”

รู้แล้วว่านางเอกเป็นลูกสาวท่านเจ้าเมือง เรื่องบิดาเอาไว้ก่อน สิ่งสำคัญคือจะทำงานโดยไม่ได้ค่าจ้างไม่ได้เด็ดขาด เรื่องนี้ต้องถึงกรมแรงงานด่วนๆ

เยว่ซานซีพยายามกวาดมองไปจนทั่ว ไร้กล้อง ไร้ผู้คน ไม่มีทีมงานอะไรทั้งนั้น มีเพียงเจ้าอ้วนที่นั่งเหงื่อท่วมเต็มตัว

“หรือว่าจะทะลุมิติเข้ามาในซีรี่ส์แบบที่นางเอกหลายๆ เรื่องทะลุมิติเข้าไปในนิยาย นี่มันเรื่องจริง! นี่มันเรื่องจริง!”

พูดพลางหยิกแขนตัวเองไปหลายครั้ง ความรู้สึกเจ็บแปลบยิ่งตอกย้ำว่านี่เป็นเรื่องจริง ปะติดปะต่อแล้วเนื้อเรื่องดำเนินมาถึงตอนที่โม่สือปาแพ้พนันแล้วต้องกลายเป็นคนรับใช้นางเอก หากเป็นเช่นนั้นแล้วละก็

“จะ…จดหมาย! สือปาเจ้าส่งจดหมายไปให้จ้าวฟู่เฉิงหรือยัง”