All Chapters of ไม่ไหวจะรัก (เซต รักรั้งรอไม่ไหว): Chapter 71 - Chapter 80

“ตอนนี้ทุกคนก็รู้แล้ว” มิวรายิ้มเศร้า ตาแดงก่ำ “ในเมื่อแม่คุณยืนกรานว่ามิวไม่เหมาะสม งั้นมิวก็ขอตัวกลับไปเก็บของก่อนนะคะ คุณเปย์คะ มิวขอโทษนะที่เราคงอยู่ด้วยกันไม่ได้แล้ว ถึงมิวจะรักคุณก็จริง แต่เราไม่เหมาะสมกัน พ่อแม่คุณท่านไม่ปลื้มสะใภ้จนๆ มีแต่ตัวแบบนี้ แต่คุณไม่ต้องห่วงนะคะ ถึงจะจนแต่มิวสัญญาว่าจะเลี้ยงลูกของเราให้ดีที่สุด ให้เขาเป็นเด็กที่เข้มแข็ง ไม่ต้องมาแบกรับความคาดหวังหรือคำดูถูกจากใคร โดยเฉพาะจากคุณย่าใจร้าย”มิวราตอกตะปูปิดฝาโลงด้วยเสียงเย็นชา ก่อนตั้งท่าจะหันหลังเดินจากไป“มิว! เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งไป” ปวรุตม์พุ่งเข้าไปคว้าเอวบางไว้แน่น “แม่ครับ! แม่ทำแบบนี้ได้ยังไง ผมพามิวมาแนะนำให้แม่รู้จักเพราะผมรักเธอ อยากแต่งงานกับเธอ แล้วตอนนี้เธอกำลังอุ้มท้องลูกของผม หลานของแม่อยู่นะ แต่นี่แม่กลับจะจ้างให้เธอทิ้งผมไปเนี่ยนะ ทำไมใจร้ายแบบนี้ล่ะครับ”“ตาเปย์...ฟังแม่ก่อนลูก แม่แค่...” คุณมาลินทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เมื่อเรื่องชักจะไปกันใหญ่“คุณเปย์ อย่าไปว่าคุณป้าเลยนะคะ ท่านหวังดีกับคุณ อยากให้คุณได้เมียสวยๆ รวยๆ คุณก็เชื่อฟังท่านเถอะนะ ปล่อยมิวกับลูกไปตามทางของเรา ชาตินี้เราไม่ต้อ

“ลูกมิวจ๋า วันนี้แม่ตุ๋นซุปรังนกมาให้ แล้วก็มีผลไม้นอกอีกสามลัง ไว้ให้หนูกินบำรุงนะจ๊ะ”มิวราหันไปสบตาว่าที่เจ้าบ่าวที่แกล้งยักไหล่พลางทำปากขยับล้อเลียนคำว่า...ลูกมิวจ๋า...ของมารดาอย่างน่าหมั่นไส้“ขอบคุณนะคะคุณแม่ มิวเกรงใจจังเลยค่ะ” มิวรายิ้มหวานประจบว่าที่แม่สามี“เกรงใจอะไรกันลูก หนูอยากทานอะไรก็รีบบอก บ้านเรามีเชฟมือหนึ่ง ทำอาหารได้ทุกสัญชาติเลยนะ หนูต้องกินเยอะๆ หน่อย ดูซิผอมไปแล้วนะเนี่ยหลานย่า” คุณมาลินลูบท้องลูกสะใภ้อย่างเบามือ สายตาที่เคยแข็งกร้าวในวันวาน บัดนี้เชื่อมปรอยไปด้วยความรักและความหลงในตัวหลานชายที่ยังไม่เกิด“ถ้าอ้วนกว่านี้ น่ากลัวจะใส่ชุดเจ้าสาวคับนะคะคุณแม่”“คับก็ตัดใหม่ไปสิคะลูก จะเป็นไร แม่สนิทกับเจ้าของร้านโอว์กูร์ตูร์ ทำชุดเจ้าสาวให้พวกดารา พวกไฮโซ ค่าชุดไม่กี่ล้าน หนูจะกลัวอะไร”รวยมากค่าคุณแม่...มิวราปลื้มปริ่มกับนิสัยคุณแม่สามี ที่ถ่ายทอดนิสัยรวยมาให้ลูกชายคงเป็นแค่เศษเสี้ยว“จริงสิ แล้วนี่หนูจะจัดงานที่โรงแรมที่หนูทำงานอยู่จริงๆ เหรอ แม่ว่าห้องบอลรูมมันเล็กไปหน่อยนะ”นี่เป็นความตั้งใจของมิวราที่จะทำตามสัญญากับพี่นิ้งที่ว่าหากเธอแต่งงานจะมาแต่งที่โรงแรมเ

ธรรศจ้องมองภาพบนหน้าจออย่างไม่วางตา หัวใจของเขาเหมือนถูกมีดคมๆ กรีดลึกลงไป ความรู้สึกผิด ความเสียดาย และความเจ็บปวดพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างรุนแรง“ถ้าวันนั้นพี่ไม่เห็นแก่ตัวจนเสียเธอไป วันนี้พี่คงเป็นผู้ชายที่มีความสุขที่สุดในโลกและได้เป็นเจ้าบ่าวของเธอ พี่ขอโทษนะมิว...”เขารู้ดีว่าความฝันเหล่านั้นไม่มีวันเป็นจริงได้อีกแล้ว ตั้งแต่วันที่เขาทิ้งผู้หญิงที่แสนดีอย่างมิวรา ไปคว้าขยะเปียกอย่างใบชานั่น และตอนนี้เขากำลังชดใช้กรรมจากการตัดสินใจที่ผิดพลาดของเขาธรรศน้ำตาไหลอาบหน้า แต่ไม่มีใครเห็น ไม่มีใครสนใจ มีเพียงเขาคนเดียวที่ต้องเผชิญกับความเจ็บปวดและความตกต่ำในคุกแห่งนี้ ในขณะที่มิวรากำลังเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่สมบูรณ์แบบและเต็มไปด้วยความสุขกับผู้ชายคนใหม่ที่ดีกว่าเขาร้อยเท่าพันเท่า////////////หลายเดือนต่อมา ในวันที่ทายาทตัวน้อยของมิวราและปวรุตม์ลืมตาดูโลก ทำให้ทุกคนต่างพากันตื่นเต้นและเห่อหลานชายคนใหม่ โดยเฉพาะปู่กับย่าที่แทบจะเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง“ไงครับ น้องกราฟหลานย่า” คุณมาลินมองหลานชายวัยแบเบาะดวงตาเป็นประกายด้วยความรัก เช่นเดียวกับคุณธรรมพ่อของปวรุตม์ที่คอยหยอกเอินหลานตัวน้อยอย่างอ

“ฉันไม่ได้รักเธอ!”ถ้อยคำร้ายกาจที่ฟาดใส่หน้าคนฟังอย่างจังจนถึงกับชะงัก หน้าชาดิก ตัวแข็งทื่อไปชั่วครู่ มันคือคำที่ไม่ควรออกจากปากเจ้าบ่าวที่เพิ่งเข้าหอในคืนงานแต่งงานเช่นนี้ไหมหญิงสาวในชุดเจ้าสาวสีขาวสะอาดเรียบหรูดูแพงแต่ทว่างดงามอย่างไร้ที่ติขยับกายยืดหลังตรง สูดหายใจลึกเพื่อคุมสติ หันกลับไปสบสายตากับเจ้าบ่าวหมาดๆ ของตนด้วยสีหน้าเรียบนิ่งจนยากจะอ่านออกว่าภายใต้ใบหน้างดงามของเธอกำลังคิดสิ่งใดอยู่น่าหงุดหงิดชะมัด!หงุดหงิดจนแทบอยากจะเอื้อมมือไปบีบลำคอระหงตั้งบ่าดูหยิ่งยโสจนน่าหมั่นไส้นั่นให้แหลกคามือเหลือเกิน ถ้าทำได้น่ะนะ“ฉันมีผู้หญิงที่รักและอยากแต่งงานด้วยอยู่แล้ว”เขาจงใจตอกย้ำลงไปที่หัวใจคนฟังซ้ำอีกหน หวังเพียงได้เห็นวี่แววความรู้สึกผิดหวัง หยาดน้ำตา หรือความเจ็บปวดจากดวงตาหวานซึ้งที่แสนเย็นชาคู่นั้นสักนิดให้สะใจเล่น แต่ทว่าทุกอย่างยังคงนิ่งราวกับผิวน้ำที่ยากจะหยั่งถึงความลึกได้ ก่อนที่ริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีชมพูวาวหวานน่าจูบจะขยับตอบ“ฉันรู้ค่ะ”“เธอรู้!” คิ้วเข้มเลิกขึ้น ในใจกำลังเดือดปุดๆ “รู้แต่ก็ยังยอมแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่ได้รักตัวเองเนี่ยนะ”“ค่ะ” เจ้าสาวคนสวยพยักหน้

“แค่ท้องเอง มีอะไรยากกัน คุณไปหาใครบริจาคสเปิร์มให้สักคนก็สิ้นเรื่อง สมัยนี้ใครๆ ก็ทำกัน มีความจำเป็นอะไรต้องลงทุนมาแต่งงานกับผู้ชายที่เขาไม่เต็มใจแบบนี้ ที่จริงเราไม่ต้องแต่งกัน ผมก็ทำให้คุณมีลูกแต่ไม่มีพ่อของลูกก็ได้นะ หรือจะให้ผมบริจาคสเปิร์มให้ก็ยังได้”“ดูเหมือนคุณจะเข้าใจผิดนะคะ ฉันต้องการท้องกับคุณในฐานะภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ไม่ใช่ท้องกับใครก็ได้ไม่เลือกหน้า”“แต่ผมไม่อยากมีลูกกับคุณ ได้ยินไหม ผมอยากแต่งงานและมีลูกกับผู้หญิงที่ผมรักมากกว่า ซึ่งนั่นมันไม่ใช่คุณ และไม่มีวันใช่ด้วย ได้ยินไหม ผมไม่มีวันรักผู้หญิงหน้าด้านหน้าเงินอย่างคุณ!”หากเป็นหญิงสาวปกติได้ฟังคำนี้ในวันแต่งงานของตน คงจะหน้าชาดิก ร้องไห้ฟูมฟาย หรือไม่ก็อกแตกตายไปแล้ว แต่กับคีตกา ใบหน้าสวยหวานนั่นกลับยังคงฉาบด้วยความนิ่งสงบเยือกเย็นในยามที่ถูกห่ากระสุนไร้หัวใจสาดเข้าใส่ซ้ำๆ โดยไร้ปราณีเหอะ ยัยผีดิบเอ๊ย!“นั่นแหละค่ะที่ฉันต้องการ มีลูกกับคุณ โดยที่เราไม่จำเป็นต้องรักกัน ทางที่ดีเราอย่ารักกันเลยจะดีที่สุด” ภวิศถึงกับผงะเมื่อได้เจอความหน้าด้านเกินเบอร์ของเจ้าสาวแสนชังของตน“แล้วผมจะแน่ใจได้ยังไงว่าหากคุณท้องกับผม