บททั้งหมดของ เล่ห์รักวิศวะจอมโหด: บทที่ 111 - บทที่ 120

เสียงนกหวีดยาวดังขึ้นเป็นสัญญาณจบการแข่งขัน คณะบริหารชนะคณะวิศวะไปอย่างหวุดหวิด 2-1 เสียงเชียร์จากฝั่งบริหารดังสนั่นหวั่นไหว ทุกคนกอดกันกระโดดโลดเต้น ใบข้าววิ่งมากอดปลายฟ้าแน่นจนแทบหายใจไม่ออก “ชนะแล้ว” แต่ทว่าปลายฟ้ากลับไม่ได้ยิ้มตอบเพื่อน สายตาเธอยังเหลือบไปมองปอร์เช่ที่หันหลังเดินออกไปเงียบ ๆ โดยไม่หันมามองเธอแม้แต่นิดเดียว หลังจากนั้นไม่นาน เธอต้องรีบไปซ้อมประกวดดาวมหาลัยตามกำหนดการ ร่วมกับเหนือฟ้าที่ลงประกวดเดือนมหาลัยด้วยกัน ที่ห้องกิจการนักศึกษาของคณะบริหาร ห้องกิจการนักศึกษาอยู่ชั้นบนสุดของตึกคณะ หน้าต่างบานใหญ่เปิดรับลมเย็นยามเย็น แสงแดดสีส้มสาดส่องลงมาบนพื้นไม้ขัดมัน มีโต๊ะยาววางกองเอกสารและป้ายประกวดกระจัดกระจาย รุ่นพี่ปีสามที่ชื่อป๊อบปี้ ชายร่างสูงแต่หัวใจเป็นหญิง ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเล็กน้อย กำลังนั่งไขว่ห้างบนโซฟา มือถือสมุดโน้ตและปากกา สายตาจับจ้องการซ้อมของทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มกว้าง เหนือฟ้านั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวสูง มีกีตาร์โปร่งบนตัก นิ้วเรียวยาวดีดคอร์ดเพลงช้า ๆ อย่างตั้งใจ ส่วนปลายฟ้ายืนข้างหน้าไมค์ที่ตั้งอยู่บนพื้น กำลังขับร้องเพลงตามทำนองด้วยน้ำเสียงหวานใ

ใบข้าวเพื่อนสนิทยืนข้าง ๆ คอยปรับชายกระโปรงให้เธอ “มึงสวยมากเลยว่ะ วันนี้มึงต้องได้ชัวร์” “มึงภาวนาให้กูไม่ล้มก่อนเถอะ” “ล้มได้ไง มึงซ้อมมาหนักขนาดนี้”ใบข้าวกอดคอเธอแน่น“แล้วพี่ปอร์เช่มาดูไหมว่ะ?” เธอกระซิบถามเพื่อนด้วยท่าทางหยอกเย้า เธอรู้เรื่องของปอร์เช่กับปลายฟ้ามาสักพักหนึ่งแล้ว เพราะเพื่อนเป็นคนเล่าให้ฟังด้วยตัวเอง หากมองมุมหนึ่ง ใจเธอไม่อยากให้เพื่อนต้องจมปลักกับผู้ชายที่มีท่าทีเฉยชาขนาดนั้น แต่ทว่าอีกใจหนึ่งเธอก็อยากให้เพื่อนได้ลองเผชิญหน้าด้วยตัวเอง จะได้มีภูมิคุ้มกันเกี่ยวกับความรักบ้าง “ไม่รู้สิ” เธอตอบออกไปตามตรงเพราะเรื่องนี้เราสองคนแทบจะไม่ได้พูดคุยกันเลย เธอจึงไม่รู้ว่าเขาจะมาดูการประกวดวันนี้หรือเปล่า เสียงพิธีกรประกาศชื่อผู้เข้าประกวดดาวเดือนมหาลัยดังขึ้น เหนือฟ้าเดินออกจากห้องแต่งตัวผู้ชาย เดินมาหาเธอในชุดสูทสีเทาเข้ม เซ็ตผมเรียบร้อย ก่อนจะตกตะลึงทันทีเมื่อเห็นเธอ “เธอสวยมากเลยนะ”เขาเอ่ยชมจากใจจริง“วันนี้เรามาทำให้เต็มที่นะ” คนตัวเล็กพยักหน้า ก่อนเขาจะยื่นมือมาตรงหน้า เธอลังเลครู่หนึ่ง แต่ทว่าสุดท้ายก็ยื่นมือไปจับมือเขาเบา ๆ แล้วเดินออกไปยังหน้าเวที ท่ามกลาง

กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง! หน้าประตูห้อง ร่างสูงของปอร์เช่กดกริ่งรัว ๆ ติดกันหลายครั้ง โดยไม่สนใจว่าเวลาตอนนี้จะดึกแค่ไหน “ปลายฟ้า! เปิดประตู!”เสียงเขาดังแหบพร่า เมาจนพูดแทบไม่ชัด แต่ทว่ายังดังพอให้คนในห้องได้ยิน ปลายฟ้าตื่นขึ้นจากเสียงกริ่ง เธอนั่งตัวตรงบนที่นอน หัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันที เธอรู้ว่าเป็นใครที่กดกริ่งรัวดังขนาดนั้น “ปลายฟ้า! ได้ยินหรือเปล่า เปิดประตูเดี๋ยวนี้!” เสียงหน้าห้องยังคงดังต่อเนื่อง ฟังจากตรงนี้ก็รู้ว่าเขาเมามากแล้ว ถึงได้กล้ามาเคาะประตูเสียงดังหน้าห้องเธอขนาดนี้ ร่างเล็กเดินออกจากห้องนอนตรงไปยังประตูหน้าห้องอย่างช้า ๆ มือเล็กสั่นเทาขณะจับลูกบิด เธอไม่ได้เปิดออกทันที ยังยืนทำใจอยู่ชั่วขณะหนึ่งก่อนจะบิดลูกบิดประตูเปิดออก แสงไฟสลัวจากโคมข้างประตูส่องลงมาบนใบหน้าของร่างสูง เขายืนโซเซเล็กน้อย มือข้างหนึ่งยันผนังข้างประตูเพื่อพยุงตัว ผมเผ้ายุ่งเหยิง กลิ่นเหล้าและกลิ่นบุหรี่คละคลุ้งไปหมด ดวงตาคมกริบแดงก่ำ แต่ยังคงจับจ้องเธอตาไม่กระพริบ ราวกับกลัวว่าเธอจะปิดประตูใส่หน้าเขา “ปลายฟ้า”เสียงทุ้มเอ่ยเรียกชื่อเธอเสียงแหบแห้ง ความเมาทำให้เขาพูดไม่ชัด แต่ทว่ายังดังพอให้เธอได้ย

หลังจากวันนั้นทั้งคู่ก็กลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกันอย่างสมบูรณ์ ปอร์เช่ไม่เคยส่งข้อความหาเธอ ไม่เคยโทรหาเธออีกเลย เขาเลือกที่จะเงียบและปล่อยให้ความเงียบนั้นกลายเป็นกำแพงที่สูงขึ้นทุกวัน ส่วนปลายฟ้าเธอเองก็ไม่เคยมองหาเขา หากเจอเขาในระยะสายตา เธอก็จะทำเป็นมองผ่านไปเหมือนคนไม่รู้จักกัน เธอเก็บความเจ็บปวดทุกอย่างไว้ข้างใน กลืนมันลงไปกับน้ำตาที่มักจะไหลในตอนที่เธออยู่คนเดียว สีหน้าของเธอเรียบเฉยในมหาลัย ยิ้มให้เพื่อนได้ตามปกติ แต่ใบข้าวรู้ดีว่าเพื่อนคนนี้กำลังฝืนตัวเองอย่างหนัก เหนือฟ้ากลายเป็นคนที่อยู่ใกล้เธอมากที่สุดในเวลานี้ อาจจะเพราะเขาไม่ได้ทำตัวน่ารำคาญเหมือนช่วงแรก เธอเลยปล่อยเลยตามเลยเวลาเขาเดินมาหาเธอ ถึงจะยังมีชวนเธอไปทานข้าว ชวนเธอไปเดินเล่นตลาดหลังมหาลัย แต่ทว่าเขาไม่เคยกดดัน ว่าเธอต้องทำตาม หากเธอไม่สบายใจ เธอก็ปฏิเสธเขาไปตรง ๆ ซึ่งมันก็ทำให้เธอสบายใจขึ้นมาก แต่ทว่าภาพเหล่านั้น ปอร์เช่เห็นมันทุกครั้ง เขาเห็นเหนือฟ้าเดินเคียงข้างเธอ เห็นเธอหัวเราะและยิ้มกับอีกฝ่าย เห็นความสนิทสนมของทั้งคู่ที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ทุกครั้งที่เห็นแบบนั้น เขาจะรู้สึกเหมือนมีมีดกรีดลงกลางอกเขา แต่

คำพูดนั้นทำให้ปอร์เช่ชะงัก รถแฉลบเล็กน้อยเพราะอารมณ์ของเขาที่เริ่มไม่ปกติ “มันก็แค่ช่วงเวลาหนึ่ง เธอจะคิดอะไรมากนักหนาว่ะ คนเรามันก็ต้องเคยมีอดีตด้วยกันทั้งนั้นแหละ แต่ฉันไม่เคยเป็นอะไรกับมิลลิ เธอก็รู้” “ไม่เคยเป็นอะไรกัน แต่ยังเก็บรูปเอาไว้ในโทรศัพท์ ที่สำคัญยังมีทุกอิริยาบถเลยนะคะ ดูเหมือนพี่มิลจะอยู่ในสายตาของพี่ตลอดเวลาเลยนะ คงจะรักพี่เขามากสินะคะ แต่ฉันก็แปลกใจว่าทำไมรักขนาดนี้ถึงไม่ชิงสารภาพรักไปก่อนที่พี่มิลจะมีแฟนล่ะคะ ป่านนี้คงจะได้สมหวังกันไปแล้ว” "คิดว่าถ้าฉันสารภาพไป มิลลิจะตอบตกลงฉันหรือไง เธอไม่ได้คิดกับฉันแบบที่ฉันคิด" "แสดงว่าถ้าพี่มิลคิด พี่ก็พร้อมที่จะกลับไปหาพี่มิลใช่ไหมคะ" "พูดบ้าอะไร เขามีแฟนไปแล้ว ไหนเธอบอกว่าเขาเป็นพี่สาวของเธอคนนึงไง ทำไมถึงมาพูดจาไร้สาระแบบนี้" "พอตอนนี้มาบอกว่าไร้สาระ ที่พี่แอบถ่ายรูปเขาแล้วเก็บรูปไว้ในอัลบั้ม first love อะไรของพี่ล่ะคะ พี่ไม่คิดว่าน่าเกลียดกว่าที่ฉันพูดเหรอ" ร่างสูงกำมือพวงมาลัยแน่น เท้าหนาเหยียบคันเร่งแรงขึ้น รถพุ่งทะยานไปบนทางด่วน ตลอดทางเธอโวยวายออกมาไม่หยุด บางครั้งก็มีหันมาต่อว่าเขา ยกมือขึ้นทุบแขนเขาหลายครั้ง