Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

เสียงคีย์บอร์ดดังระรัวในแผนกทำให้น้ำหอมรู้สึกหูอื้ออึง เธอจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์นานหลายชั่วโมงแต่ไม่มีงานชิ้นไหนคืบหน้า ภาพเหตุการณ์คืนนั้นยังหลอกหลอนไม่เลิกความอดทนที่เคยมีเริ่มปริแตกเมื่อเห็นสายตาเหยียดหยามจากพนักงานกลุ่มเดิม น้ำหอมเม้มปากแน่น ก่อนคว้ากระเป๋าแล้วเดินเลี่ยงออกจากบรรยากาศอึดอัดนั้นทันทีเธอต่อสายหาเพื่อนสนิทด้วยมือที่สั่นเทา "ขอไปหาหน่อยได้ไหม… ฉันไม่ไหวแล้วจริงๆ" น้ำเสียงสั่นเครือบอกความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานจนรับไม่ไหวเมื่อเจอหน้าเพื่อน น้ำหอมพรั่งพรูความอัดอั้นออกมาพร้อมน้ำตา "มันเป็นความผิดฉันเอง ที่ปล่อยให้มันเลยเถิดไปแบบนั้น… ต่อจากนี้ฉันจะตัดเขาออกไปให้หมด ไม่เอาแล้วจริงๆ"เธอย้ำกับตัวเองซ้ำๆ ว่าความสัมพันธ์กับธีระคือความผิดพลาดที่ต้องรีบแก้ไข น้ำหอมพยายามสร้างกำแพงในใจให้สูงขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้ถลำลึกไปกว่านี้ธีระนั่งจ้องโทรศัพท์ในมือด้วยความหงุดหงิดที่เพิ่มขึ้นทุกวินาที เมื่อเห็นน้ำหอมหายไปจากโต๊ะทำงานนานเกินไปและไม่แจ้งลากิจตามระเบียบเขาพยายามกดโทรหาเธอซ้ำๆ แต่ไม่มีสัญญาณตอบรับ จนเกือบชั่วโมงที่เขายังวนเวียนกับความกังวลและโทสะที่เริ่มปะทุขึ้นช้าๆ"กลับมา

"คุณพราวฟ้ามาถึงแล้วครับ นั่งรออยู่ที่โซนรับรองแขกด้านนอกตามที่นัดไว้" เลขาหนุ่มรายงานเสียงเรียบ พลางวางตารางงานลงบนโต๊ะ ธีระพยักหน้าสั้นๆ โดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง พราวฟ้าก้าวเข้ามาในบริษัทด้วยท่าทีคนนอกชัดเจน ร่างกายเธอผอมบาง หน้าอกเต่งตึง เอวคอด สะโพกโค้งมน เธอเดินสำรวจสถานที่ตามคำสั่งผู้ใหญ่โดยไม่ก้าวก่ายงานใคร ธีระรู้ดีว่าเธอมาแล้ว แต่ยังคงก้มหน้าทำงานต่อโดยไม่แสดงท่าทีพิเศษ เขาไม่ยอมรับสถานะหมั้นหมายตรงหน้าใครในบริษัท และไม่เคยทำตัวสนิทสนมกับเธอต่อหน้าพนักงาน พราวฟ้าหยุดยืนในพื้นที่ส่วนกลาง ไม่ย่างกรายเข้าเขตงานหลัก เธอกวาดสายตาไปรอบๆ อย่างเงียบๆ เพื่อสังเกตปฏิกิริยาของทุกคน บรรยากาศในออฟฟิศยังตึงเครียดจากข่าวลือเก่า พราวฟ้ายืนนิ่งเก็บข้อมูลผ่านสายตาโดยไม่พูดคุยเรื่องงานกับใครแม้แต่คำเดียวน้ำหอมยังนั่งทำงานที่โต๊ะตามปกติ แม้จะรู้สึกถึงสายตาจับจ้องจากเพื่อนร่วมงานรอบตัว เธอพยายามจดจ่อกับหน้าจอและรักษาระยะห่างจากธีระให้มากที่สุด ไม่มีการพูดคุยส่วนตัวระหว่างน้ำหอมกับธีระในเวลางาน เธอเลือกทำตัวกลมกลืนกับพนักงานคนอื่น เพื่อไม่ให้กลายเป็นเป้าสายตาของคนนอก ธีระนั่งในห้องกระจก ลอบมองสถ

พราวฟ้าเดินผ่านโซนรับรองด้วยท่าทีสง่างาม ไม่แลกบัตรเหมือนแขกคนอื่น พนักงานหันมองตาม สายตาเต็มไปด้วยความสนใจเพราะข่าวลือเรื่องคู่หมั้นเริ่มหนาหูเธอเดินตรงเข้าไปในห้องทำงานของธีระโดยไม่ผ่านเลขานุการ บรรยากาศในบริษัทเปลี่ยนไปเมื่อภาพความใกล้ชิดของทั้งคู่ถูกแสดงออกมาชัดเจนน้ำหอมก้มหน้ามองจอคอมพิวเตอร์ พยายามโฟกัสงานค้าง แต่เสียงกระซิบของเพื่อนร่วมงานเรื่องพราวฟ้าก็ลอดเข้ามาไม่หยุดความรู้สึกไม่มั่นใจเริ่มก่อตัวในใจเธอเมื่อเปรียบเทียบตัวเองกับผู้หญิงเพียบพร้อมคนนั้น สถานะคลุมเครือทำให้เธออึดอัดและทำงานผิดพลาดบ่อยเธอมองประตูห้องผู้บริหารที่ปิดสนิท แววตาหม่นลง ความเงียบระหว่างเธอกับธีระช่วงนี้ยิ่งทำให้ระยะห่างชัดเจน เหมือนทั้งคู่กลายเป็นคนแปลกหน้าไปทุกทีพราวฟ้านั่งรอธีระบนโซฟาหนังตัวยาวในห้องทำงานส่วนตัวของเขาด้วยท่าทีสงบ เธอวางกระเป๋าแบรนด์เนมไว้ข้างกายอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับเป็นเจ้าของพื้นที่ธีระนั่งขมวดคิ้วแน่นกับกองเอกสารตรงหน้า แรงกดดันจากบอร์ดและครอบครัวทำให้เขาตรวจงานละเอียดทุกขั้นตอน“ธีระ... พักดื่มกาแฟสักหน่อยไหม พราวเตรียมมาให้” พราวฟ้าเอ่ยเสียงนุ่มพลางเลื่อนแก้วกาแฟไปวางบนโ

ธีระก้าวเท้าเข้าสู่ผับหรูใจกลางเมือง แสงสีสลับกับเสียงเพลงบีทหนักหน่วงไม่ได้ทำให้เขาวอกแวก สายตาคมกวาดมองหาเป้าหมายตามพิกัดที่เห็นในโซเชียลอย่างรวดเร็วกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยพาเขาไปเจอโต๊ะมุมในสุด น้ำหอมนั่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อน ใบหน้าสวยซับสีแดงและดวงตาปรือปรอยบอกชัดว่าเธอดื่มหนักไปไม่น้อยเพื่อนของน้ำหอมเงยหน้าขึ้นสบตาธีระแวบหนึ่ง พวกเธออ่านสถานการณ์ออกว่าบรรยากาศระหว่างทั้งคู่ไม่ปกติ จึงสะกิดกันแล้วลุกขึ้นเตรียมตัวแยกย้าย“เดี๋ยวพวกเราไปส่งเอง” เพื่อนคนหนึ่งพูด แต่พอเห็นสายตาจริงจังของธีระที่เดินเข้ามาประชิดตัวน้ำหอม พวกเธอจึงยอมส่งตัวหญิงสาวให้ชายหนุ่มรับช่วงต่อน้ำหอมพยายามทรงตัวแต่กลับเซจนต้องซบลงกับอกแกร่งของธีระ เขารวบเอวบางที่โค้งเว้าอย่างชัดเจนไว้แน่นก่อนจะพยุงเธอเดินฝ่าฝูงชนออกไปนอกร้าน โดยที่เธอไม่มีแรงขัดขืนแม้แต่น้อยลมเย็นปะทะใบหน้าทำให้น้ำหอมขยับตัวยุกยิก ธีระพยุงเธอมาหยุดตรงมุมเงียบหน้าร้านเพื่อรอรถมารับ ความนิ่งเฉยของเขาทำให้น้ำหอมที่เมาได้ที่เริ่มหัวเราะขืนๆ ออกมา“มาทำไม... จะมาสมน้ำหน้ากันใช่ไหมล่ะ” น้ำหอมโพล่งขึ้นเสียงพร่า เธอเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาตัดพ้อ เร

น้ำหอมก้าวเท้าเข้าออฟฟิศด้วยใจหนักอึ้ง สายตาเพื่อนร่วมงานที่ลอบมองมาพร้อมเสียงซิบซิบทำให้เธอเชิดหน้าเดินตรงไปโต๊ะทำงาน อกเธอยกขึ้นลงเร็วบรรยากาศในแผนกดูอึดอัดกว่าปกติ ข่าวลือเรื่องเธอลางานกะทันหันถูกตีความไปต่างๆ นานา น้ำหอมจดจ่อกับกองเอกสารตรงหน้าเพื่อกลบความว้าวุ่นยังไม่ทันเริ่มงานเต็มที่ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น นนท์แจ้ง “คุณน้ำหอมครับ ท่านประธานเรียกพบด่วนครับ เรื่องรายงานย้อนหลังที่ส่งไปน่ะครับ” นนท์แจ้งด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เป็นงานเป็นการ มือเธอเกร็งแน่นเธอถอนหายใจยาวก่อนลุกขึ้นเดินไปห้องทำงานสุดหรู ธีระนั่งรอด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไหล่กว้างของเขาตึง ไร้ความอ่อนโยน"ตรงนี้ยังมีจุดที่ต้องแก้อยู่อีกเยอะ กลับไปจัดการมาใหม่ แล้วเอามาส่งฉันภายใน 1 ชั่วโมง" เขาเอ่ยเสียงเรียบพลางยื่นเอกสารคืนโดยไม่สบตา ใบหน้าของเขานิ่งสนิทน้ำหอมรับเอกสารกลับมาแก้ตามสั่งแต่เพียงครู่เดียวเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก ธีระเรียกเธอเข้าไปสอบถามรายละเอียดโครงการอื่นที่เธอยังไม่ได้เริ่ม อกเธอยกขึ้นลงเร็วความถี่ในการเรียกตัวเข้าพบสูงผิดปกติจนคนในแผนกหันมามอง น้ำหอมรับรู้ได้ถึงความจงใจของเขาที่ต้องการดึงเธอให้อยู่ในสายต