Alle Kapitel von ความสัมพันธ์ที่ยิ่งใกล้ยิ่งอันตราย NC20+: Kapitel 21 – Kapitel 30

ธีระนั่งนิ่งท่ามกลางสายตาของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายในห้องรับรองกว้าง พ่อของพราวฟ้าเริ่มเปิดบทสนทนาด้วยเรื่องการร่วมทุนที่ทางฝั่งธีระจะเข้ามาช่วยพยุงธุรกิจที่กำลังลำบาก“อาว่าเราคุยกันตรงๆ ดีกว่านะธีระ เรื่องร่วมทุนครั้งนี้อาขอบใจมากจริงๆ ส่วนเรื่องหมั้น... อาแค่มองว่ามันจะช่วยให้สองครอบครัวเรามั่นคงและเป็นทองแผ่นเดียวกันได้ดีที่สุด” พ่อของพราวฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเกรงใจแต่แฝงความหวังแม่ของพราวฟ้าพยักหน้าเสริม “ถ้าเรื่องงานลงตัวแล้ว เรื่องส่วนตัวพวกน้าไม่บังคับหรอกจ้ะ อยากให้พวกเธอค่อยๆ ดูกันไปมากกว่า ไม่ต้องกังวลนะ” เธอพูดพลางยิ้มให้ลูกสาวที่นั่งตัวตรง เอวคอดสะโพกอวบใต้ชุดเรียบหรูพราวฟ้านั่งฟังอย่างสงบ มือเรียววางบนตัก ใบหน้าอ่อนหวานยิ้มจางตามแบบที่ถูกสอน แม้ในใจจะไม่ชอบที่ถูกใช้เป็นเครื่องมือ เธอก็ยังเก็บอาการได้ดีพ่อของธีระขยับไหล่กว้างเล็กน้อยก่อนจะกดเสียงเข้ม “แกรับหมั้นหนูพราวไว้เถอะธีระ พ่อดูแล้วว่านี่คือสิ่งที่เหมาะสมกับฐานะแกที่สุดแล้ว”บรรยากาศในห้องอาหารเงียบสนิททันทีที่ธีระลุกขึ้นยืนและจัดสูทให้เข้าที่ ไหล่กว้างของเขาตั้งตรง สายตาคมกริบกวาดมองผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายด้วยสีหน้าเรียบเฉ

พราวฟ้ากวาดสายตามองประวัติพนักงานของน้ำหอมในแท็บเล็ตด้วยสีหน้าเรียบเฉย เอวคอดกิ่วเอนพิงเก้าอี้ หน้าอกที่ยกขึ้นลงเบาๆ ข้อมูลพื้นฐานพวกนี้เธอรู้ดีอยู่แล้ว แต่เธอต้องการเรื่องที่ลึกกว่านั้น“ฉันอยากรู้ว่าจริงๆ แล้วยัยนั่นเป็นคนยังไง... มีจุดอ่อนหรือมีความลับอะไรซ่อนอยู่บ้าง ไปสืบมาให้ได้มากที่สุด” พราวฟ้าเอ่ยสั่งนักสืบเอกชนเสียงเย็น ขณะนั่งในมุมสงบของคาเฟ่หรูเพื่อเลี่ยงสายตาคนอื่น“ได้ครับคุณพราว ผมจะตามดูให้ละเอียดเลยครับ ทั้งที่คอนโดแล้วก็ตอนออกไปข้างนอก มีอะไรคืบหน้าผมจะรายงานทุกวันครับ” นักสืบรับซองเอกสารไปพร้อมพยักหน้าเธอมองตามแผ่นหลังชายชุดดำที่เดินจากไปก่อนจะจิบกาแฟด้วยท่าทีสง่างาม ข้อมูลในมือตอนนี้เป็นแค่จุดเริ่มต้น แต่เธอจะขุดรากถอนโคนอีกฝ่ายให้ถึงที่สุดแผนการครั้งนี้ต้องแนบเนียนและไร้ร่องรอยโยงถึงตัวเธอ พราวฟ้าเริ่มวิเคราะห์ช่วงเวลาที่น้ำหอมอยู่คนเดียวเพื่อหาช่องว่างจัดการขั้นเด็ดขาดน้ำหอมพยายามจดจ่อกับกองเอกสารตรงหน้าเพื่อดับความฟุ้งซ่าน เอวคอดกิ่วเอนพิงเก้าอี้ หน้าอกที่ยกขึ้นลงเบาๆ แววตาที่หม่นลงปิดซ่อนความเหนื่อยล้าเอาไว้ไม่มิดเธอยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ แล้วถอนหายใจยาว ความ

ธีระเดินนำน้ำหอมเข้ามาในห้องเพราะเห็นว่าเธอยังดูขวัญเสีย น้ำหอมยอมให้เขาเข้ามาแต่ในใจยังคงกังวลกับเรื่องวุ่นวายที่เพิ่งเจอมาจนทำตัวไม่ถูกพอประตูห้องปิดลง ความโล่งใจที่มีเขาก็เริ่มถูกแทนที่ด้วยความโมโห น้ำหอมกอดอกมองธีระที่ทำเหมือนห้องนี้เป็นของตัวเองโดยไม่รอให้เธออนุญาตสักคำ"คุณมาหาฉันแบบนี้ได้ยังไงคะ... ไม่เคยถามกันเลยสักคำว่าฉันอยากให้คุณเข้ามาหรือเปล่า" เธอตำหนิเสียงแข็ง ความไม่พอใจเรื่องการล้ำเส้นของเขาทำให้เธอเริ่มตั้งสติได้มากขึ้น"ทั้งที่ตัวคุณเองก็มีคู่หมั้นอยู่แล้วแท้ๆ แต่ยังมาทำแบบนี้กับฉันอีก คุณไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยเหรอคะ" น้ำหอมสะท้อนความใจร้ายที่เขาทำกับเธอ"ฉันว่าเราพอแค่นี้เถอะค่ะ... ฉันอยากถอยออกมาก่อนที่อะไรมันจะพังไปมากกว่านี้ ฉันไม่อยากอยู่ในความสัมพันธ์ไร้สถานะแบบนี้แล้วค่ะ" เธอประกาศเจตนารมณ์ชัดเจนว่าไม่อยากอยู่ในความสัมพันธ์นี้อีกต่อไปแล้วธีระยืนนิ่งรับฟังคำตำหนิโดยไม่คิดจะโต้แย้งแม้แต่คำเดียว เขาจ้องลึกลงไปในดวงตาของน้ำหอมที่สั่นระริกด้วยความโกรธและความเสียใจอย่างเห็นได้ชัด"น้ำหอม... ฟังฉันก่อนนะ เรื่องพราวฟ้า ฉันจัดการกับที่บ้านเรียบร้อยแล้ว" เสียงทุ้มเอ่ยข

เช้าวันจันทร์ที่บริษัทดูวุ่นวายกว่าปกติ เมื่อพนักงานเริ่มจับกลุ่มคุยเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างประธานหนุ่มกับพนักงานสาวที่สนิทสนมกันเกินหน้าที่ธีระเริ่มแสดงออกชัดเจนขึ้นด้วยการเรียกน้ำหอมเข้าพบในห้องทำงานบ่อยครั้ง เขาใช้เรื่องงานบังหน้าแต่กลับจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เปิดเผยจนคนรอบข้างสังเกตเห็น"งานที่ให้ไป... ทำไมถึงล่าช้ากว่ากำหนดล่ะ?" ธีระถามขณะสายตาคมกริบยังคงจับจ้องที่ใบหน้าของเธอ ไม่ได้มองเอกสารในมือเลยสักนิดข่าวลือระลอกใหม่พัดกระพือไปทั่วออฟฟิศอย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างตั้งคำถามถึงสถานะของทั้งคู่ เพราะธีระยังคงมีชื่อว่าเป็นคู่หมั้นของพราวฟ้าอยู่น้ำหอมรู้สึกอึดอัดและพยายามรักษาระยะห่าง "ถ้าไม่มีอะไรเร่งด่วนแล้ว... ฉันขอตัวกลับไปทำงานที่โต๊ะนะคะ" เธอตอบเสียงเรียบก่อนจะรีบเดินเลี่ยงออกไปน้ำหอมเดินเข้าห้องทำงานประธานด้วยใบหน้าเรียบตึง เธอรีบวางเอกสารลงบนโต๊ะแล้วเตรียมจะเดินออกจากห้องทันทีเพื่อเลี่ยงการเผชิญหน้าแต่เสียงทุ้มกลับเอ่ยรั้งไว้พร้อมเดินมาขวางทาง ธีระจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสายตาเปี่ยมความหมาย จนน้ำหอมต้องเบือนหน้าหนีด้วยความประหม่า"การทำแบบนี้ยิ่งทำให้ฉันดูแย่นะคะ... ทุกคนยังเข

พราวฟ้าก้าวเข้าบ้านด้วยอารมณ์คุกรุ่น เธอเหวี่ยงกระเป๋าลงโซฟาอย่างแรงเพื่อระบายความอัดอั้นจากเหตุการณ์ที่บริษัท "ธีระ... คุณกล้าดียังไงมาฉีกหน้าฉันแบบนี้!" เธอสบถออกมาอย่างเหลืออดความอับอายจากการถูกธีระประกาศตัดขาด ทำให้ภาพลักษณ์นางเอกพังทลาย กลายเป็นผู้หญิงเสแสร้งในสายตาคนอื่นทันทีสายตาจากพนักงานเปลี่ยนเป็นความสมเพชจนเธอทนไม่ได้ เธอรู้ดีว่าชื่อเสียงเสียหายยับเยินจนแทบไม่เหลือ "เพราะแกคนเดียว... นังน้ำหอม!" เธอพึมพำชื่อต้นเหตุด้วยความแค้นแผนการหน้าคอนโดที่เคยล้มเหลวเพราะจังหวะไม่เป็นใจ ยิ่งตอกย้ำความพ่ายแพ้ ทุกอย่างผิดแผนจนเธอตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบและถูกตราหน้าพราวฟ้านั่งกุมขมับด้วยความโกรธแค้น เธอไม่เคยถูกผู้ชายขับไล่ไสส่งขนาดนี้ โดยเฉพาะธีระที่เธอคิดว่าควบคุมได้มาตลอด "ในเมื่อฉันไม่ได้... แกก็อย่าหวังว่าจะได้ไปเหมือนกัน"พราวฟ้านั่งทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น "พลาดเองแหละ มัวแต่รอจังหวะบ้าบอจนพังยับขนาดนี้" เธอพบว่าความล้มเหลวเกิดจากการที่เธอปล่อยให้สถานการณ์มันคุมไม่ได้เองการมัวแต่รักษาภาพพจน์มันเบาไป "มัวแต่ห่วงภาพนางเอกจนนังนั่นได้ใจ... รู้งี้จัดการให้จบไปเลยดีกว่า" เธอนึกย้อนด้วยความ