Alle Kapitel von ความสัมพันธ์ที่ยิ่งใกล้ยิ่งอันตราย NC20+: Kapitel 41 – Kapitel 49

“จับตาดูมันไว้ ตัดการสื่อสารทุกทาง อย่าให้มันส่งข่าวถึงกันได้” ธีระสั่งเสียงเข้มแววตาคม แผ่นหลังกว้างพิงพนักจนเชิ้ตตึงเน้นแผงอกหนากระเพื่อมไหวตามแรงอารมณ์ที่เขาพยายามข่มไว้นนท์จัดการเงียบกริบ พนักงานสาวเอวบางสะโพกผายถูกบล็อกสัญญาณสื่อสารโดยไม่มีใครสังเกต ความลับของเธอถูกจำกัดวงลงรวดเร็วตามคำสั่งเด็ดขาดของชายหนุ่มร่างกำยำที่คุมเกมแผนกบัญชีนิ่งสงบแต่แฝงความกดดัน ธีระตรวจสอบระบบสื่อสารทุกทางเพื่อให้มั่นใจว่าเช้านี้พราวฟ้าจะถูกตัดขาดจากสายข่าวโดยสมบูรณ์ภายใต้เงื้อมมือที่เลือดเย็นของเขา“ทำให้เงียบที่สุด อย่าให้พวกมันไหวตัวทัน” เขาเอ่ยเสียงต่ำจ้องหน้าจอนิ่ง แสงไฟสะท้อนสันกรามคมและลำคอแกร่งที่ดูดุดันจนไม่มีใครกล้าขัดใจในยามที่เขากำลังออกคำสั่งเด็ดขาด“ครับ ผมจะจัดการให้เรียบร้อยครับ” เลขาหนุ่มรับคำแล้วถอยไป ธีระเอนกายพิงพนักจนเสื้อรัดเน้นหน้าอกแกร่งที่มีเหงื่อซึมบางๆ สมองประมวลแผนหมากตัวถัดไปที่จะเริ่มในไม่ช้าด้วยแววตามาดมั่นอย่างมีชั้นเชิงน้ำหอมก้มหน้าทำงานท่ามกลางสายตาจิกกัดจนอึดอัด เธอขยับเอวบางเบียดขอบโต๊ะ กัดริมฝีปากอิ่มอดทนต่อแรงกดดันที่ถาโถมเข้าใส่ในบรรยากาศมาคุที่ปกคลุมไปทั่วทั้ง

“ไปได้ซะทีนะ.... ยัยน้ำหอม” พราวฟ้านั่งไขว่ห้างโชว์เรียวขาเนียน ขยับเอวคอดฮัมเพลงพลางนึกภาพน้ำหอมลาออก อกอวบสะท้อนอย่างอารมณ์ดีโดยไม่รู้เลยว่าหายนะกำลังมาถึงในไม่กี่วินาทีต่อจากนี้“พราวฟ้า!” ประตูถูกผลักโครม พ่อแม่โยนเอกสารลงโต๊ะ สะโพกผายสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ร่างบางสั่นเทาขณะเผชิญแรงกดดันที่แผ่ซ่านไปทั่วจนบรรยากาศรอบตัวดูมืดมนลงทันตา“นี่มันอะไร.... ดูสิ่งที่แกทำ!” พ่อตะคอกชี้หลักฐานที่ธีระส่งให้ ลำคอระหงหดเกร็งขณะสบสายตาพ่อที่โกรธจัด บรรยากาศร้อนระอุด้วยไอโทสะที่น่าเกรงขามเกินกว่าจะเอ่ยแก้ตัว“พ่อคะ.... คือ.... พราว....” เธอมองหลักฐานจนหน้าซีด อกอวบสะท้อนรัวตามจังหวะใจที่สั่นระรัว คำปฏิเสธจุกอยู่ที่คอเมื่อความจริงมัดตัวแน่นจนดิ้นไม่หลุดจากบ่วงกรรมที่ก่อขึ้นมาเองกับมือแท้ๆ“ฉันไม่ช่วย.... แกทำตระกูลป่นปี้เพราะความอิจฉา!” พ่อประกาศกร้าวท่ามกลางความเงียบ พราวฟ้านั่งสั่นไร้ทางสู้ท่ามกลางชื่อเสียงที่พังทลายลงในพริบตา“แม่คะ....” พราวฟ้าเรียกเสียงสั่นแต่แม่ที่เคยโอ๋กลับนิ่งเฉย อกสะท้อนด้วยความผิดหวังจนเบือนหน้าหนี พราวฟ้านั่งไหล่ตก เอวบางสั่นเทาขณะมองผู้เป็นแม่ที่เมินหยาดน้ำตาเธออย่าง

น้ำหอมถอนหายใจทิ้งพลางจ้องเงาสะท้อนในกระจก ความอึดอัดบีบคั้นอยู่ใต้ทรวงอกอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจรัวถี่จากเหตุการณ์วุ่นวายเมื่อวานที่เธอยังตั้งตัวไม่ทัน “เอาไงดีน้ำหอม...” เธอพึมพำแผ่วเบากับเงาในกระจกด้วยความสับสนสำหรับเธอธีระคือเพื่อนที่พึ่งพาได้เสมอ ทว่าการที่เขาประกาศความเป็นเจ้าของต่อหน้าทุกคนกลับทำให้เส้นแบ่งความสัมพันธ์เริ่มพร่าเลือนจนความไม่ชัดเจนเริ่มสั่นคลอนใจเธอกลีบปากบางเม้มแน่นด้วยความกดดัน เธอไม่อยากเสียมิตรภาพที่บริสุทธิ์ไปเพียงเพราะคนรอบข้างบีบคั้นให้รับบทคนรัก ทั้งที่แผ่นหลังกว้างของเขานั้นเคยเป็นเพียงที่ปลอดภัยนัยน์ตาหม่นแสงลงเมื่อทบทวนถึงสถานะที่ถูกยัดเยียด ความแสนดีของเขาที่เป็นดั่งดาบสองคมทำให้เธอเริ่มหวาดระแวงในความใกล้ชิดที่เริ่มล้ำเส้นและคุกคามความเป็นส่วนตัวปลายนิ้วเรียวคลึงขมับพลางหาทางออกให้เรื่องที่กำลังลุกลาม “ไม่อยากไปเลยแฮะ” เธอเปรยกับตัวเองเบาๆ ความกังวลเรื่องงานเลี้ยงยิ่งทำให้เธออยากหนีไปให้พ้นจากสายตาทุกคู่ที่จ้องมองมายังส่วนโค้งเว้าที่เธอต้องปกปิดน้ำหอมพยายามโฟกัสงานกองโตเพื่อสลัดความว้าวุ่น แต่ทุกจังหวะที่มือถือสั่นเตือน หัวใจเธอกลับกระ

ลิฟต์แก้วเลื่อนขึ้นสู่ชั้นดาดฟ้าอย่างเงียบเชียบ ก่อนประตูจะเปิดออกสู่ห้องอาหารหรูที่อาบไล้ด้วยแสงดาวและบรรยากาศกะทัดรัดเป็นส่วนตัว"นั่งตรงนี้เลย... มุมนี้วิวดีที่สุดแล้ว" ธีระหันมาบอกพลางเลื่อนเก้าอี้ให้ แผ่นหลังกว้างและช่วงไหล่กำยำของเขาดูแข็งแกร่งจนน่าหลงใหล เขาเลือกมุมที่สงบที่สุดเพื่อให้เราได้คุยกันถนัด"ขอบคุณค่ะ... คุณธีระ" น้ำหอมเอ่ยขอบคุณเบาๆ พลางขยับกายตามด้วยความสั่นไหว ชุดที่สวมเน้นช่วงเอวคอดกิ่วและสะโพกกลมกลึงชัดเจนจนเธอประหม่า เมื่อความหรูหราตรงหน้าย้ำเตือนถึงฐานะที่ต่างกันเธอมองแผ่นหลังหนาของคนตรงหน้าแล้วนึกถึงวันเก่าๆ ในรั้วมหาวิทยาลัยที่เขามักวนเวียนอยู่ใกล้กันเสมอ จนหัวใจดวงน้อยสั่นไหวและเต้นแรงด้วยจังหวะที่เผลอไผลแม้ลึกๆ จะดีใจที่เขามีใจให้มาตลอด แต่ความต่างที่เหมือนกำแพงสูงกลับขวางกั้นความรู้สึกเอาไว้ จนเธอไม่กล้าทลายความกลัวเพื่อเดินหน้าไปหาเขาเสียทีธีระเลื่อนเก้าอี้ให้นั่งลงอย่างนุ่มนวล ก่อนจะอ้อมไปนั่งฝั่งตรงข้าม แสงเทียนสลัวจับใบหน้าคมเข้มและดวงตาที่ฉายแววปรารถนาลึกซึ้งออกมา"สั่งได้ตามสบายเลยนะน้ำหอม... ร้านนี้เชฟเก่งมาก ฉันอยากให้เธอได้ลองชิมดูจริงๆ" เขาส่