All Chapters of ทัณฑ์รักนางบำเรอ: Chapter 21 - Chapter 30

ที่บ้านของคีรยาคุณหมอภูบดีหยิบมือถือของปันฐิตาขึ้นมาแล้วเปิดเข้าไปอ่านข้อความต่าง ๆ ในมือถือของเธอ เขาทราบรหัสเปิดมือถือของเธอได้อย่างไร ปันฐิตาก็ไม่รู้ แต่หมอภูบดีเป็นคนที่ฉลาด เขาต้องใช้ไหวพริบที่มีเพื่อจะรู้ทุกอย่างในมือถือของหญิงสาวหมอหนุ่มได้อ่านเจอข้อความที่ไพรภูมิส่งมาถึงเธอ เรื่องที่ให้เธอลางานเพื่อที่จะไปเที่ยวกับเขา หลังจากที่ไพรภูมิกลับมาจากสิงคโปร์แอ๊ด... คุณหมอได้ยินเสียงเปิดประตูห้องน้ำ หมอหนุ่มจึงรีบวางมือถือของเธอกลับไปไว้ที่เดิม แล้วเขาก็ถามเธอขึ้น“เมื่อไรปันจะหย่ากับเขา” หน้าตาของเขาค่อนข้างซีเรียส“หย่าหรือคะ พี่หมอ เหมือนว่าเราสองคนจะเคยคุยกันเรื่องนี้แล้วนะคะ พี่หมอเป็นคนพูดกับปันเองว่า เราจะอยู่กันแบบนี้ตลอดไป” แววตาไม่พอใจหมอภูบดีเอามาก ๆ“แล้วปันมีความสุขที่จะอยู่กันแบบนี้ต่อไปเหรอ ปันก็รู้ว่าเราสองคนกำลังสวมเขาให้กับเชนสามีของปัน”“พี่หมอ ปันขอร้องเถอะค่ะ พี่หมออย่าพูดแบบนี้นะ คนที่เป็นคนเริ่มเรื่องราวแสนอุบาทว์นี่ทั้งหมด

“ไม่นะ เราไม่ได้พูดถึงเรื่องอะไร กินบัวลอยกันเสร็จ ฉันก็ไปสวดมนต์กับคุณแม่”“นี่สินะ ลูกสะใภ้ที่คุณแม่ต้องการ”“แกอย่ามาแขวะฉันน่า ฉันเป็นเพียงเพื่อนคุยของคุณนายเท่านั้น”“ที่จริง ฉันก็อยากจะคุยกับคุณแม่ได้ทุกเรื่องนะ แต่ว่า... ช่างเถอะ แล้วไงต่อ”“วันนี้ คุณนายเห็นใบแจ้งหนี้ของฉัน คุณนายเลยชวนให้ฉันไปทำงานด้วยน่ะ และท่านบอกจะช่วยใช้หนี้ให้”“แกบอกคุณแม่ว่า แกตกงาน”“เปล่า ฉันไม่ได้บอกหรอก แต่ท่านก็ฉลาดพอที่จะรู้”“แล้วแกคิดยังไงล่ะ ฉันว่าก็ดีเหมือนกันนะ ยังไงคุณแม่ก็เอ็นดูแก แกก็ไปทำงานกับท่านสิ”“ไม่เอาดีกว่า ฉันไม่อยากจะเจอสามีของแก แกก็รู้ว่าพี่เชนเขาไม่ชอบฉัน”“จริงที่สุด”“พี่เชน เขาเกลียดฉันอย่างกับตุ๊กแกกิ้งกือ”“ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ทำไมพี่เชนถึงได้ไม่ชอบหน้าแกนัก”คนที่ลอบกลืนน้ำลายกลายเป็นคีรยา เธอรู้ดีว่า ที่เขาเป็นแบบนี้ ก็เพราะเรื่องในคืนน

“มันโอเคมั้ยคะ” รมตรีโพล่งออกไป“ทุกอย่างขึ้นอยู่กับคุณผู้ชายคนนี้ การตัดสินใจที่เด็ดขาดควรเกิดขึ้น เพราะเรื่องมันคาราคาซังมานานแล้ว เด็ดขาดเท่านั้น จะต้องมีคนเสียใจอย่างแน่นอน”“อู้... อย่างนั้นหรือคะ” รมตรีทำตาโต ทั้งทึ้ง ทั้งตะลึง และสงสาร ปนสงสัยในชีวิตรักของไพรภูมิไปด้วย“ส่วนใบนี้ เป็นทางเลือกที่สองของคุณนะคะ Wheel of Fortune สุดทางรักแล้วล่ะค่ะ อย่างไรมันก็ถึงเวลาของการเปลี่ยนแปลง เหมือนโชคชะตากำลังนำพาทุกอย่างให้หมุนมาโคจรกัน ความเปลี่ยนแปลงจะเกิดขึ้นอย่างแน่นอนแบบไม่มีทางหลีกเลี่ยง ซึ่งขอบอกได้เลย แม้ไม่ได้เลือก แต่ความสัมพันธ์ของคุณจะเปลี่ยนแปลงไปในทางที่คุณก็อาจจะคาดไม่ถึงด้วย”รมตรียกมือขึ้นมาปิดปาก เพราะไพ่ทั้งสองใบ ไม่มีทางไหนที่จะบอกว่า จะไม่มีการเปลี่ยนแปลง“มีคำถามอะไรอีกไหมคะ”“ไม่มีแล้วครับ”“ฉันขอให้คุณเด็ดเดี่ยวก็แล้วกัน การที่คุณโลเล และเป็นไม้หลักปักขี้เลน ไม่เลือกอะไรสักทาง สุดท้ายคุณเองจะพบกับความเปลี่ยนแปลงที่คาดไม่ถึง”“เชนอย่าคิดมากนะ” รมตรีปลอบใจ เริ่มรู้สึกผิดแล้ว ไม่น่าจะให้ไพรภูมิมาเปิดไพ่เลย“ถ้าไม่ถามอะไรแล้ว ขอให้ล้างไพ่ให้หน่อยนะคะ”“ฉันขอดูต่อเลยนะ

“แต่เรื่องทายาท เฮ้อ... แม่อยากได้หลาน ถ้าไม่มีลูกของเจ้าเชน เราจะไม่เหลือลูกหลานไว้สืบสกุลเลยนะ หึ... ก็แค่ทำกิ๊ฟ จ้างผู้หญิงมาอุ้มบุญ ยังไงเด็กออกมา แม่ก็จะเลี้ยงเอง แม่จะไม่ให้ไปเดือดร้อนถึงสองคนนั้นหรอก เจ้าเชนกับเมียของมัน ก็อยู่กันอย่างมีความสุข จะมีเรื่องอะไรมากมาย แม่ก็ขอแค่นี้ ทำเป็นเรื่องใหญ่ ขอแค่น้ำเชื้อและมาทำตามขบวนการ สงสัยเมียของเจ้าเชนนั่นแหละที่ต่อต้าน มันจะอะไรนักหนา พูดไม่รู้เรื่องกันทั้งคู่เลย ทำอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้แม่คนนี้สบายใจเท่านั้น พวกมันสองคนกับทำไม่ได้ เฮ้อ... น้อยใจจริง ๆ” นางพร่ำบ่นในวาสนาของตัวเองออกมาอย่างมากมายคีรยาก็รู้สึกอ่อนใจ คนที่พูดไม่รู้เรื่องก็น่าจะเป็นคุณชวนชมด้วยอีกคน ลูกนิสัยเหมือนแม่ไม่มีผิด เอาแต่ใจตัวเอง“คุณแม่พักผ่อนเถอะค่ะ เมื่อคืนนี้ก็ปวดท้องจนนอนแทบไม่ได้”“ก็นั่นน่ะสิ มันยังมาหาเรื่องแต่เช้า หนูแยมจ๊ะ อย่าไปถือสาพี่เชนเลยนะ แม่กลัวหนูจะโกรธ”“ค่ะ แต่ที่คุณเชนมา ก็มาด้วยความเป็นห่วงคุณป้านั่นแหละค่ะ”“แต่มันก็ยังสงสัย มันรักแม่ของมันจริง ๆ หรือมันรักเมียมากกว่า”“ความรักไม่เหมือนกันนะคะ แม่ก็ส่วนแม่ เมียก็ส่วนเมีย หนูเข้าใจคุณเชนค

“ฉันไม่ต้องการอะไร แต่การที่เธอเข้ามาตีสนิทกับคุณแม่ และเข้ามายุ่มย่ามกับชีวิตของฉันกับปัน ฉันอยากจะบอกเธอเอาไว้ว่า ฉันไม่ชอบ” สายตาเกลียด“คงจะเร็ว ๆ นี้ล่ะค่ะ ที่คุณจะไม่ได้เห็นหน้าของฉันอีก”“หมายความว่ายังไง”“ฉันไม่จำเป็นจะต้องเล่าเรื่องส่วนตัวของฉันให้คุณได้รู้ค่ะ ขอโทษนะคะ กรุณาปล่อยมือด้วย” เธอบิดข้อมือออกจากมือที่แข็งแรงของเขา ไพรภูมิจึงปล่อย“ถ้าติดต่อปันได้ ช่วยบอกให้ปันโทรหาฉันด้วย”“ค่ะ ฉันจะบอกให้” เธอรับปากสั้น ๆ แล้วรีบเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว คีรยาถึงกับถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอรู้สึกว่า เธอมองหน้าเขาไม่ติดเลย มันมีเรื่องที่ติดอยู่ในใจที่ไม่กล้าสบตากับเขา ก็คือความลับของปันฐิตากับหมอภูบดีจะว่าไปแล้วเรื่องที่เพื่อนของเธอกับหมอภูบดี ทำเรื่องที่ไม่ถูกต้อง เป็นการสวมเขาให้กับผู้ชายคนนี้ไพรภูมิไม่ได้โง่ เพียงแต่เขาไม่รู้เท่านั้นเอง‘ฉันไม่อยากจะสมเพชคุณหรอกนะ แต่ฉันสงสารคุณมากกว่า ช่างเถอะ มันก็ไม่เกี่ยวกับฉันอยู่แล้ว อีกอย่างทนอีกนิดเดียวนะคะคุณเชน ที่ทำงานตอบตกลงมาแล้วให้ฉันเริ่มงานเดือนหน้า อีกสามอาทิตย์เท่านั้น คุณจะไม่ได้เห็นหน้าฉันตลอดไปค่ะ’คีรยาได้ส่งข้อความไปถ